Το ΠΑΣΟΚ επιλέγει το γκρι;

Συζητούσα προ ημερών με στέλεχος του ΠΑΣΟΚ για την ελάχιστα ενθαρρυντική εμφάνιση των εκπροσώπων του ΠΑΣΟΚ στα τηλεοπτικά παράθυρα. Αφορμή ήταν ο ισχυρισμός ενός από τους καινούργιους «τομεάρχες» ότι η κυβέρνηση αντιφάσκει, καθώς υποστηρίζει έξω το πλαφόν στο αέριο, ενώ αρνείται την πρόταση του ΠΑΣΟΚ για πλαφόν στη λιανική τιμή του ρεύματος στην Ελλάδα. Προφανώς, κατέληξε με μικρή δόση στόμφου, δεν θέλει να στεναχωρήσει τους φίλους της επιχειρηματίες. Καλή ατάκα, μόνο που βέβαια το να συγκρίνεις το πλαφόν στη χονδρική τιμή του αερίου που ενδεχομένως θα βάλει η Ευρωπαϊκή Ένωση, με το πλαφόν που θέλεις να βάλει η Ελλάδα στο ρεύμα, είναι λίγο σαν να συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια.

Αυτό ωστόσο μπορεί να είναι το μεταβατικό κόστος της ανανέωσης. Όπως είπε και ο συνομιλητής μου, «θα μάθουν, πρέπει να τους βοηθήσουμε». Εκεί όμως που όλοι στο ΠΑΣΟΚ, παλαιοί και νέοι, αποδεικνύονται ανεπίδεκτοι μαθήσεως, είναι στην απλή ερώτηση τι θα κάνετε μετά τις εκλογές. Αλλάζουν θέμα, μασάνε τα λόγια τους, έχεις την αίσθηση ότι αν μπορούσαν θα κρύβονταν κάτω από το τραπέζι. Δεν χρειάζεται να πείτε με ποιον θα πάτε, υποστήριξα. Ένα απλό «το ΠΑΣΟΚ είναι υπεύθυνο κόμμα, δεν θα αφήσει τη χώρα ακυβέρνητη» θα αρκούσε. Βρήκα ενδιαφέρουσα την απάντησή του. «Στο θέμα αυτό η θέση μας είναι συνειδητά γκρίζα. Αν λέγαμε κάτι τέτοιο, θα μας κατηγορούσαν ότι θα πάμε με τη δεξιά. Τα στελέχη μας όμως είναι διχασμένα. Επιπλέον, τις μεγαλύτερες εισροές τις έχουμε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μια τέτοια τοποθέτηση θα τους αποθάρρυνε».

Η ανησυχία είναι κατανοητή. Δεν ξέρω βέβαια αν κάποιος που εγκαταλείπει τον ΣΥΡΙΖΑ για να πάει στο ΠΑΣΟΚ, το κάνει ελπίζοντας ότι το ΠΑΣΟΚ θα συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ. Υποθέτω ότι, αν θέλει κάτι τέτοιο, θα ξαναψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη πλευρά είναι σωστό ότι στο ΠΑΣΟΚ είναι διχασμένοι. Πόσο ο διχασμός είναι πραγματικός και δεν είναι από τις συνήθεις εσωκομματικές διενέξεις του τύπου αν εσύ λες άλφα εγώ λέω βήτα, δεν το γνωρίζω. Λέει ωστόσο πολλά για το πώς αντιλαμβανόμαστε την άσκηση της πολιτικής, το ότι μια απάντηση που κινείται στον χώρο του αυτονόητου θεωρείται τοξική. Λες και οι πολίτες είναι μειωμένης αντίληψης και δεν καταλαβαίνουν ότι αν αύριο, μετά και τις δεύτερες εκλογές, δεν υπάρξει αυτοδυναμία, τότε η συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με το πρώτο κόμμα θα είναι υποχρεωτική. Και μάλιστα με πρωθυπουργό τον αρχηγό του πρώτου κόμματος, εφόσον οι συσχετισμοί μεταξύ είναι περίπου αυτοί που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Τουλάχιστον αν δεν θέλει να αυτοκτονήσει.

Στην πραγματικότητα η «γκρίζα» θέση του ΠΑΣΟΚ, μπορεί να αρέσει στους «αντιδεξιούς» αλλά πριμοδοτεί τον Μητσοτάκη και το επιχείρημα του ότι χωρίς αυτοδυναμία η χώρα θα κινδυνεύσει να μπει σε επικίνδυνη περίοδο πολιτικής αστάθειας. Ότι καλύτερο για να μπορέσει να προσελκύσει ξανά τους κεντρώους, οι οποίοι σήμερα μπορεί να διστάζουν καθώς έχουν απογοητευθεί από τις κυβερνητικές επιδόσεις στις παρακολουθήσεις. 

Όμως η ένσταση για τη στάση του ΠΑΣΟΚ πάει βαθύτερα. Η προσέγγιση ενός τόσο σοβαρού ζητήματος μέσα από την οπτική του στενού κομματικού συμφέροντος ταιριάζει περισσότερο σε μια φοιτητική παράταξη παρά σε ένα κόμμα. Πολύ περισσότερο όταν προέρχεται από έναν νέο πολιτικό όπως ο Ανδρουλάκης, ο οποίος έχει κυρίως διακριθεί στις εσωκομματικές αντιπαραθέσεις. Πρώτο του μέλημα θα έπρεπε να είναι να κατοχυρώσει την αξιοπιστία και το κύρος του ως πολιτικός πρώτης γραμμής ο οποίος μπορεί να αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης. Που σημαίνει καθαρές τοποθετήσεις με κατανόηση του μεγέθους και της βαρύτητας των προβλημάτων της χώρας. Σε συνθήκες ρευστότητας να είναι παράγων σταθερότητας. Χρειάζεται να τον εμπιστευθούν οι πολίτες όχι να αναρωτιούνται διαρκώς πού το πάει, αν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις στις τοποθετήσεις του.

Είναι ακόμα περισσότερο αναγκαίο από το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ έχει αποψιλωθεί από εκείνα τα στελέχη που η παρουσία και η ιστορία τους αποτελούσαν εγγύηση για την μελλοντική στάση τους αλλά και την κυβερνητική επάρκεια του κόμματος. Το κρυφτούλι για την επομένη των εκλογών απλώς επιτείνει το πρόβλημα.