Μακρόν εξωτερικού και το ενοχικό ΠΑΣΟΚ

Η Aριστερά ποτέ δεν σε αφήνει να βαρεθείς. Μπορεί πολλές φορές να σε βγάζει από τα ρούχα σου, να σε εξοργίζει. Άλλες ωστόσο γίνεται αφοπλιστικά διασκεδαστική. Να, για παράδειγμα, το πρόσφατο πρωτοσέλιδο της «Εφημερίδας των Συντακτών». Ο Μητσοτάκης είδε τον Κάρολο για το Τατόι άρα… τρέχα γύρευε. Από κοντά, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να προσπαθούν να προσδώσουν σοβαρότητα στη γελοιότητα. Αξία ανεκτίμητη. Ο κόσμος καταρρέει γύρω μας, αλλά, όλα κι όλα, η Aριστερά έχει αρχές. Αναδεικνύει τα σοβαρά και μεγάλα. Αυτά που εμείς οι υπόλοιποι, οι κοινοί θνητοί, δεν μπορούμε καν να σκεφτούμε.

Γιατί, ας μη γελιόμαστε, όλο το παιχνίδι εκεί παίζεται: στην ιδεολογική καθαρότητα. Αυτή που ξεχωρίζει τους αληθινούς αριστερούς από τους σοσιαλδημοκράτες, τους ακροκεντρώους και τους κρυπτο-φιλελέδες. Κι είναι καθήκον των Μηχανισμών Συμμόρφωσης Όμορων Συνασπισμών (Μη.Σ.Ο.Σ), μόλις διαπιστώνουν παρεκκλίσεις, να παρεμβαίνουν.

Όπως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, καλή ώρα. Ο οποίος δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω. Στις λίγο πολύ κοινότυπες ανακοινώσεις ανακούφισης λοιπόν για τη νίκη του Μακρόν, διείδε ιδεολογική απόκλιση από την πλευρά Ανδρουλάκη. Ποιος άλλος λόγος να συγχαίρει τον Γάλλο πρόεδρο για την κοινωνική πολιτική του, αναρωτήθηκε, από το ότι συμπλέει με τον νεοφιλελευθερισμό του;

Αλλά βέβαια εδώ η υπόθεση έχει ψωμί. Κατ' αρχήν από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ. Πιο ενοχική απάντηση δεν θα μπορούσε να δώσει. Συγχαίρουμε, λέει, τον Μακρόν μόνο για τις κοινωνικές πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις οποίες στηρίζει, όχι για την κοινωνική του πολιτική στη Γαλλία. Η αγωνία τους βλέπετε αυτή είναι: μην τους κολλήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τη ρετσινιά του νεοφιλελευθερισμού. Η ιδεολογική τρομοκρατία των Μι.Σ.Ο.Σ. κάνει καλά τη δουλειά της. Μετά από αυτό ήταν αναμενόμενο να τους πάρει στο ψιλό ο Τσακαλώτος. Γιατί πώς να το κάνουμε, δεν μπορεί να είσαι σοσιαλδημοκράτης εξωτερικού και νεοφιλελεύθερος εσωτερικού. Καλός ο Μακρόν για την Ευρώπη αλλά κακός για τους Γάλλους. Ευτυχώς παρενέβη η Άννα Διαμαντοπούλου για να σώσει την τιμή της Κεντροαριστεράς. Θύμισε μερικά αυτονόητα για την πολιτική του Μακρόν, αυτά που δεν τολμά να πει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Για παράδειγμα ότι η Γαλλία είναι η χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ το οποίο πηγαίνει σε δαπάνες κοινωνικής προστασίας. Όπως είχε γράψει παλιότερα ένας αναλυτής, αν η Γαλλία είναι η νεοφιλελεύθερη κόλαση που περιγράφετε, παρακαλώ στείλτε με στην κόλαση.

Για να είμαστε δίκαιοι πάντως, ο Τσακαλώτος άλλη σκασίλα δεν είχε από τον Ανδρουλάκη. Ο στόχος του ήταν εσωκομματικός. Ξέρετε, όλη αυτή η συζήτηση για το άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ στους πολίτες το οποίο απειλεί την αριστερή ψυχή του. Η αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει για το αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι «κυβερνώσα» ή «κυβερνητική» αριστερά και άλλες μπουρμπουλήθρες. Μια αντιπαράθεση βέβαια την οποία, όπως όλα στην αριστερά, ποτέ δεν πρέπει να παίρνουμε τοις μετρητοίς. Διότι ως γνωστόν ο Τσακαλώτος και μνημόνια υπογράφει και με τον Καμένο συγκυβερνά και με τους πρώην μερκελιστές συμπορεύεται. Ό,τι φέρνει η συγκυρία ή ο καλός ο μύλος, όλα τα αλέθει. Όχι, η συζήτηση στον ΣΥΡΙΖΑ έχει κυρίως να κάνει με το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στο κόμμα. Αν θα μπορέσουν να βάλουν χαλινάρι στον Τσίπρα δηλαδή. Κι ο καλύτερος τρόπος είναι να υποδυθούν τους τοποτηρητές της ιδεολογικής καθαρότητας.

Έστω κι έτσι, αναδεικνύουν τη στρατηγική αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι μόνο δεν μπορεί να ανοιχτεί στους πολίτες του κέντρου, αλλά αντιθέτως έχει καταφέρει να μετατρέψει το κέντρο στον κατ' εξοχήν ιδεολογικό του αντίπαλο. Έτσι εξηγείται η στάση τους απέναντι στον Μακρόν. Είναι ο πολιτικός που αποδεικνύει ότι η λογική ενός τρίτου δρόμου παραμένει επίκαιρη, κι αυτό δεν το αντέχουν. Έτσι εξηγείται και το μίσος που βγάζουν σε οτιδήποτε έχει σχέση με το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ. Γιατί βέβαια η κυβέρνηση Σημίτη παραμένει η νέμεσις του αριστερού λαϊκισμού. Κι έτσι εξηγούνται και οι ακραίοι χαρακτηρισμοί σε βάρος του Μητσοτάκη. Χαρακτηρισμοί που δεν έχουν επιφυλάξει για κανένα άλλο αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας, το αντίθετο αν κρίνουμε από το ειδύλλιο τους με τον Καραμανλή και τον καραμανλισμό. Τους ενοχλεί, βλέπετε, ότι επιμένει να λοξοκοιτά προς το κέντρο, όσο κι αν το κάνει άκομψα και με αντιφάσεις. Ευτυχώς το μίσος αυτό, ενίοτε, έχει ευτράπελα αποτελέσματα. Όπως το πρωτοσέλιδο της «Εφημερίδας των Συντακτών».