Η Κραυγή της Σανγκάης και οι Εσταυρωμένοι του 21ου αιώνα

Συνήθως σύρεται σε σταυρούς ο αθώος άνθρωπος όπως ακριβώς και ο Ιησούς. Ιδιαίτερα επιρρεπείς σε «σταυρώσεις» είναι μάλιστα οι ανιδιοτελείς, οι ιδεολόγοι, οι οραματιστές, οι ανάργυροι (όσοι δηλαδή δεν χρηματίζονται), οι καθαροί και έντιμοι που ενοχλούν με την προκλητική λευκότητα και διαφάνεια της ψυχής τους. «Σταυρώνονται» διαχρονικά οι ιδεολόγοι, οι ανθρωπιστές, οι ανιδιοτελείς, οι αθώοι. Για τον ίδιο λόγο βομβαρδίζονται σήμερα άμαχοι και γυναικόπαιδα, εξορίζονται γηγενείς πληθυσμοί, γίνονται ολόκληροι λαοί πρόσφυγες σε άλλες χώρες. Εσταυρωμένοι είναι όσοι απαρτίζουν τον άμαχο πληθυσμό της Ουκρανίας αυτή την εποχή. Εσταυρωμένοι είναι όσοι ρίχνονται στα κύματα προκειμένου να γλυτώσουν από την λαίλαπα των πολέμων αναζητώντας ξένες πατρίδες. Εσταυρωμένοι επίσης υπήρξαν όσοι ιστορικά υπέστησαν εξορίες και διώξεις για τις πολιτικές ή ιδεολογικές τους πεποιθήσεις. Τελευταία έχουν προστεθεί θεωρώ στη λίστα των εσταυρωμένων και οι κάτοικοι της Σανγκάης που έχουν υποχρεωθεί σε έναν ιστορικά απάνθρωπο εγκλεισμό-lockdown στα πλαίσια της πολιτικής (zero Covid) του απολυταρχικού καθεστώτος της Κίνας.

Μοναδική μαρτυρία αυτού του βασανιστήριου των κατοίκων της Σανγκάης τα ουρλιαχτά των εγκλεισμένων τα οποία αποτυπώθηκαν σε ένα (φρικιαστικό) βίντεο το οποίο αναμεταδίδουν το τελευταίο διάστημα τα ΜΜΕ σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα ουρλιαχτά των κατοίκων της Σανγκάης μου προκάλεσαν μιαν υποσυνείδητη σύνδεση με τον γνωστό (εμβληματικό) πίνακα με τίτλο " Η κραυγή". Η Κραυγή είναι το δημοφιλές όνομα που δίνεται σε μια σύνθεση που δημιούργησε ο Νορβηγός εξπρεσιονιστής καλλιτέχνης Edvard Munch το 1893. Ο αρχικός γερμανικός τίτλος που έδωσε ο Μουνκ στο έργο του ήταν Der Schrei der Natur (Η Κραυγή της Φύσης) και ο νορβηγικός τίτλος είναι Skrik (Shriek). Το αγωνιώδες πρόσωπο του πίνακα έχει γίνει μια από τις πιο εμβληματικές εικόνες της τέχνης, που θεωρείται ότι συμβολίζει το υπαρξιακό άγχος της ανθρώπινης κατάστασης.

Στα ημερολόγια του ο ζωγράφος αναφέρει γύρω από την πηγή της έμπνευσης του για το έργο αυτό τα εξής: " Περπατούσα σ' ένα μονοπάτι με δυο φίλους - ο ήλιος έπεφτε - ξαφνικά ο ουρανός έγινε κόκκινος σαν αίμα - σταμάτησα, νιώθοντας εξαντλημένος, και στηρίχτηκα στο φράχτη - αίμα και γλώσσες φωτιάς πάνω από το μαύρο-μπλε φιόρδ και την πόλη - οι φίλοι μου προχώρησαν, κι εγώ έμεινα εκεί τρέμοντας από την αγωνία - κι ένιωσα ένα ατέλειωτο ουρλιαχτό να διαπερνά τη φύση". (βλ. πηγή πληροφορίας για τον πίνακα και τον ζωγράφο Μουνκ η Wikipedia) Δυστυχώς τον πρώτο καιρό της πανδημίας (Covid) η Κίνα, εκεί από όπου ξεκίνησε μάλιστα η πανδημία, με την εφαρμογή σκληρών και απάνθρωπων μέτρων είχε επαινεθεί για την επιτυχία της στον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού.

Δεν θέλω να σκεφτώ καν το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής επικράτησης του κινέζικου απολυταρχικού μοντέλου στην ανθρωπότητα, το δείγμα γραφής της Κίνας το βλέπουμε ήδη αποτυπωμένο στις κραυγές των κατοίκων της Σανγκάης. Η παντοδυναμία της Κίνας θα οδηγήσει με μαθηματική βεβαιότητα σε έναν σκοτεινό μετα-οργουελικό κόσμο ασφυξίας και ψηφιακής δουλείας χωρίς διέξοδο. Επιπλέον ας σκεφτούμε το μέγεθος της καταστροφικότητας μιας συμμαχίας μεταξύ των δύο απολυταρχικών μετα-κομμουνιστικών θηρίων, της Ρωσίας και της Κίνας. Η θηριωδία του Πούτιν έχει ήδη εκφραστεί με την εισβολή του στην Ουκρανία ενώ το μεγάλο θηρίο-η Κίνα-αναμένει προσεκτικά και υπομονετικά την ευκαιρία. Η Κίνα εξετάζει με προσοχή τα δεδομένα με έμφαση, επί του παρόντος, στα οικονομικά δεδομένα που βασίζονται στα big data. Να μην ξεχνάμε ότι η ανθρώπινη ζωή στην Κίνα αξίζει όσο περίπου και εκείνη του γεωσκώληκα ή του μυρμηγκιού.

Το μοναδικό φως σε αυτό που λέγεται Άνθρωπος και Πολιτισμός συνδέεται με την Ευρώπη και τις αξίες που έχει κατακτήσει ο ευρωπαϊκός πολιτισμός. Πέραν αυτού διαφαίνεται επιστροφή στον φανατισμό, τη νέα δουλεία, τα σκοτάδια και την βαρβαρότητα της απολυταρχικής σκέψης. Ευρωπαίοι και Αμερικανοί οφείλουν να αναστοχαστούν σοβαρά πάνω στο μέλλον των Ανθρωπιστικών αξιών και την άνευ όρων φύλαξη ενός πολιτισμού που γεννήθηκε με αίμα και ιδρώτα. Απαιτήθηκαν αιώνες για να βαδίσει η ανθρωπότητα από την βαρβαρότητα στον πολιτισμό, όμως από τον πολιτισμό η επιστροφή στην βαρβαρότητα μπορεί να γίνει ζήτημα ολίγων ημερών ή ακόμη και λεπτών. Η Κραυγή της Σανγκάης (όπως η Κραυγή του ζωγράφου Μουνκ) ίσως αποτελέσει το εμβληματικό έργο του 21ου αιώνα, το βίντεο ουρλιαχτών των εγκλεισμένων του lockdown της Σανγκάης θα μας θυμίζει πόσο γρήγορα ο πολιτισμός μπορεί να μεταπέσει στην απόλυτη βαρβαρότητα.