Μια παρέλαση μας έλειπε

Πιθανότατα το να δώσω εγώ ή εσείς απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση δεν έχει ιδιαίτερο νόημα. Η μόνη απάντηση που έχει πρακτική σημασία είναι αυτή της κυβέρνησης, και η κυβέρνηση απάντησε καταφατικά: η παρέλαση είναι πιο σημαντική από τη δημόσια υγεία. Παρ' όλα αυτά επιτρέψετε μου να εξηγήσω γιατί η απάντηση είναι λανθασμένη και, όσο πλησιάζουμε την 28η του μηνός, μπορεί και να αλλάξει.

Μετά από σχεδόν δύο χρόνια πανδημίας, νομίζω πως σχεδόν όλοι έχουμε καταλάβει πως η διαχείρισή της είναι μια πολύ δύσκολη απόπειρα ισορροπίας ανάμεσα στο υγειονομικά και στο οικονομικά απαραίτητο (συχνά στην ισορροπία αυτή προσθέτουμε και το «κοινωνικά απαραίτητο», αλλά αυτό, επειδή περιλαμβάνει και την υγεία και την οικονομία και τα πάντα όλα, τελικά δε σημαίνει τίποτα). Έτσι, ενώ καταλαβαίνουμε ότι ένα σκληρό λοκντάουν με 24ωρη απαγόρευση κυκλοφορίας για όλους για κανά μήνα θα εξαφάνιζε την πανδημία, καταλαβαίνουμε και γιατί το να κάνουμε κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό. Αντιστοίχως, καταλαβαίνουμε γιατί θα ήταν καταστροφική και η απουσία οποιουδήποτε περιορισμού.  

Με τον ίδιο τρόπο καταλαβαίνουμε γιατί διάφορες δραστηριότητες στις οποίες υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης τους κορωνοϊού επιτρέπονται, έστω και με περιορισμούς. Φυσικά μπορεί κανείς να κολλήσει στο σούπερ μάρκετ αλλά χωρίς σούπερ μάρκετ δεν θα έχει τι να φάει. Φυσικά μπορεί κανείς να κολλήσει στα ΜΜΜ, αλλά χωρίς αυτά δεν θα μπορεί να πάει στη δουλειά του. Φυσικά κάποιος μπορεί να κολλήσει σε ένα κατάστημα εστίασης, αλλά το κομμάτι της οικονομίας που εξαρτάται από την εστίαση είναι τεράστιο. Φυσικά κάποιος μπορεί να κολλήσει στην εκκλησία, αλλά τα χρήματα που χάνονται από το παγκάρι και τις τελετές είναι πολλά (χώρια η ανάγκη της Εκκλησίας για διαρκή επιβεβαίωση της εξουσίας της). Φυσικά μπορεί κανείς να κολλήσει στο σχολείο, αλλά το κόστος απώλειας μιας ολόκληρης χρονιάς είναι ανυπολόγιστο (ψέματα, τίποτα δεν είναι ανυπολόγιστο, απλώς κανείς δεν έχει κάτσει να το υπολογίσει, όλοι όμως καταλαβαίνουμε ότι θα είναι τεράστιο).

Αντιθέτως, το να μην διεξαχθεί μια παρέλαση δεν έχει κανένα απολύτως οικονομικό κόστος (το αντίθετο μάλιστα). Δεν έχει κανένα κόστος ούτε στην άμυνα της χώρας (βρισκόμαστε ήδη στον 21ο αιώνα και οι παρελάσεις δεν είναι τίποτα περισσότερο από πανηγύρια). Το μόνο κόστος είναι η δυσαρέσκεια των συμπολιτών που περιμένουν την παρέλαση, αλλά μου φαίνεται πως το κόστος αυτό θα έπρεπε να θεωρείται μάλλον ασήμαντο μπροστά στο κόστος της περαιτέρω διάδοσης του κορωνοϊού.

Διάδοση η οποία είναι δεδομένη καθώς α) το ποσοστό των ανεμβολίαστων είναι ιδιαιτέρως υψηλό ανάμεσα στους υπερβολικά πατριώτες συμπολίτες, οι οποίοι αποτελούν και ένα σημαντικό κομμάτι του κοινού των παρελάσεων, β) οι παρελάσεις παρακολουθούνται από ανθρώπους που, ελλείψει κερκίδας, είναι κολλημένοι ο ένας στον άλλον. Διάδοση η οποία είναι καταστροφική αν κανείς δει τις πληρότητες των ΜΕΘ.

Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω γιατί η κυβέρνηση αποφασίζει να αγνοήσει αυτά τα προφανή. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν αποφασίζει έστω την κανονική διεξαγωγή των παρελάσεων με την παρακολούθηση να γίνεται μόνο τηλεοπτικά. Φοβάται τόσο πολύ τις διαμαρτυρίες των φανατικών του συγχρονισμένου βηματισμού; Έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο παράδοσης, που πια επικρατεί το «κόφτε το λαιμό σας, άμα θέλετε να κολλήσετε κολλήστε»; Δεν έχω ιδέα. Από την άλλη, δεν καταλαβαίνω ούτε γιατί δεν έκανε υποχρεωτικό τον εμβολιασμό στις ένοπλες δυνάμεις (μπορεί άραγε να θεωρεί τους άγρυπνους φύλακες της χώρας φοβιτσιάρηδες;), οπότε ίσως να μην είμαι ο καλύτερος στην κυβερνητική κατανόηση. Αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να απορώ πώς είναι δυνατόν στη ζυγαριά να βάλεις από τη μια τη δημόσια υγεία και από την άλλη ένα οικονομικά ασύμφορο θέαμα που το μόνο που προσφέρει είναι η ευχαρίστηση στους θεατές του, και να αποφασίζεις ότι η ευχαρίστηση των θεατών ζυγίζει περισσότερο από τη δημόσια υγεία. Άραγε θα έχει το ίδιο βάρος με τις ΜΕΘ φίσκα; Και μπράβο του.