Οι «εντιμότατοι φίλοι» του Χρήστου Στυλιανίδη

Ο τελευταίος ανασχηματισμός απέτυχε γιατί υπέκυψε σε μερικές από τις παραδοσιακές παθογένειες του πολιτικού συστήματος και κυρίως στον κατευνασμό των εσωκομματικών ανησυχιών, τη διατήρηση των πολιτικών και γεωγραφικών ισορροπιών καθώς και τις ανάγκες του επικοινωνιακού εντυπωσιασμού και του αιφνιδιασμού των αντιπάλων. Καθαρά αξιοκρατικά κριτήρια, όπως η γνώση του αντικειμένου, η εμπειρία και η αποτελεσματικότητα φάνηκε να περνούν σε δεύτερη μοίρα. Από την άποψη αυτή, η επιλογή του Χρήστου Στυλιανίδη για το χαρτοφυλάκιο που διαχειρίστηκε ήδη με επιτυχία ως Ευρωπαίος επίτροπος, μοιάζει με έμπρακτη αυτοκριτική του πρωθυπουργού.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι η κριτική της αντιπολίτευσης δεν εστιάστηκε στις ικανότητες του Στυλιανίδη, τις οποίες κανένα κόμμα δεν αμφισβήτησε, αλλά στο γεγονός ότι δεν προέρχεται από τους κόλπους της ΝΔ. Η υπουργοποίησή του χαρακτηρίστηκε συλλήβδην ως «μεταγραφή» και «απόδειξη της ένδειας στελεχών της ΝΔ», σαν να είναι άγραφη υποχρέωση κάθε κόμματος να τοποθετεί σε κυβερνητικές θέσεις αποκλειστικά δικά του κομματικά στελέχη. Οι αντιδράσεις για τον νέο υπουργό δεν περιορίστηκαν, ωστόσο, μόνο στο χώρο της αντιπολίτευσης. Δημόσιοι υπαινιγμοί έγιναν και από στελέχη της ΝΔ που δεν πρόλαβαν να χαρούν την απομάκρυνση Χρυσοχοίδη…

Την καλύτερη απάντηση σε όλη αυτή τη μίζερη κριτική την έδωσε ένας φοιτητής που παρακολούθησε, τον Μάιο του 2019, την ομιλία του τότε Ευρωπαίου επιτρόπου στο ΕΜΠ: Η υπουργοποίηση Στυλιανίδη, λοιπόν, με χαροποίησε για δύο λόγους. Πρώτον, διότι η χώρα κατάφερε να διαθέτει τον καλύτερο που μπορούσε να βρει για την αντιμετώπιση ενός τόσο κρίσιμου ζητήματος. Δεύτερον, γιατί μου έδωσε την ελπίδα ότι στις δύσκολες στιγμές θα αναδεικνύονται, ευτυχώς, οι «Στυλιανίδηδες» αυτού του κόσμου έναντι των κενών και επιφανειακών «πολιτικάντηδων». (Καθημερινή 8/9/21)

Υπήρξε βέβαια και η άλλη, η «συντροφική» κριτική. Μερικοί από τους φίλους που απέκτησε ο Χρήστος Στυλιανίδης στη διάρκεια των σπουδών του στο ΑΠΘ, εντασσόμενος στις γραμμές του «Ρήγα», αλλά και στη συνέχεια της δημόσιας διαδρομής του, βάλθηκαν να τον «νουθετήσουν» για την απόφασή του να αποδεχθεί την πρόταση του πρωθυπουργού. Η κριτική αυτή εστιάζεται κυρίως στην ένταξή του σε μια δεξιά κυβέρνηση, εκφράζοντας την  συντροφική, αυτή τη φορά, εκδοχή της αποστασίας. Επιστρατεύονται ακόμα και συναισθηματικά επιχειρήματα του τύπου «με ποιους θα κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι», ιδιαίτερα από φίλους που ανέχθηκαν επί χρόνια τον ακροδεξιό συγκυβερνήτη στο τραπέζι του «αναγκαίου κακού», όπως αποκάλεσε πρόσφατα την κυβέρνησή του ο Αλέξης Τσίπρας. Είναι φανερό, όσο και λυπηρό, ότι για τον «ΣΥΡΙΖΑ-προοδευτική συμμαχία» και τα στελέχη του, το συμφέρον της χώρας σε ένα τόσο κρίσιμο τομέα, δεν συμβαδίζει με τους μικροκομματικούς υπολογισμούς που προτιμούν να κάνουν.

Η υπουργοποίηση του Χρηστου Στυλιανίδη, μπορεί να λειτούργησε λυτρωτικά, αφήνει ωστόσο αναπάντητα ερωτήματα και ανοιχτές τις ευθύνες για την παρ’ ολίγον υπουργοποίηση του Αποστολάκη. Η πρόταση για την αξιοποίηση του πρώην Ευρωπαίου επιτρόπου ήταν άλλωστε ήδη στο τραπέζι του ανασχηματισμού. Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουν όλοι, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι, ότι η διαδικασία της συναίνεσης απαιτεί πολιτική συμφωνία που επικυρώνεται στη συνέχεια με την επιλογή του κατάλληλου προσώπου. Στην περίπτωση του ναυάρχου δεν υπήρξε τίποτα από τα δύο. 

«Δεν έχω συναντήσει στη ζωή μου ένα ναρκοπέδιο που να μην μπω μέσα» λέει συχνά αυτοσαρκαζόμενος ο Χρήστος Στυλιανίδης. Και έχει δίκιο. Είτε τα ναρκοπέδια αυτά βρισκόντουσαν στην Κύπρο, είτε στην Ευρώπη, είτε αυτό που μπήκε τώρα στην Ελλάδα, δεν δίστασε σε καμιά περίπτωση να ανταποκριθεί στις προκλήσεις, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες του. Η χώρα έχει ασφαλώς να κερδίσει από τη θητεία του νέου Υπουργού «Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας».