Πώς η Εκκλησία έχει γίνει πλέον ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους για τη δημόσια υγεία
H απροθυμία της κυβέρνησης να αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας και η παραχώρηση της ευθύνης αυτής στην Ιερά Σύνοδο επέτρεψε στον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να κάνει την επίδειξη δύναμης που τόσο ανάγκη φαίνεται να είχε, βάζοντας ταυτόχρονα σε κίνδυνο τις ζωές των πολιτών που έχουν την ατυχία να βρίσκονται ανάμεσα σε μια άτολμη κυβέρνηση και μια αδίστακτη ιεραρχία. Κάποιοι από τους πολίτες αυτούς θα πεθάνουν εξ αιτίας της μανίας της Ιεράς Συνόδου να ανοίξει τους ναούς, αλλά ο θάνατος των άλλων δεν είναι εύκολο να απασχολήσει ανθρώπους όπως οι αρχιερείς, οι οποίοι αν αρρωστήσουν θα τύχουν την καλύτερης δυνατής ιατρικής φροντίδας (καμια φορά μάλιστα, προσπαθώντας να τον καταλάβω, σκέφτομαι μήπως ο Ιερώνυμος πέρασε τόσο καλά στο νοσοκομείο ώστε να νομίζει πως αυτή είναι μια εμπειρία που πρέπει να περάσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι Έλληνες ακόμα κι αν τους σκοτώσει).
Όπως και να ‘χει, αν κάτι πρέπει να μας μείνει από τη χτεσινή μέρα, πέρα από την κυβερνητική δειλία και την εκκλησιαστική ανευθυνότητα, είναι πως η Εκκλησία, η οποία μέχρι τώρα αποτελούσε κίνδυνο μόνο για το μυαλό ή για την ελευθερία του λόγου μας, έχει γίνει πλέον ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους για τη δημόσια υγεία. Ένας κίνδυνος ο οποίος ήδη έχει στοιχίσει νεκρούς και όπως όλα δείχνουν θα στοιχίσει ακόμα περισσότερους.
Καταλαβαίνω πως κάποιοι από εσάς ίσως νομίζετε πως υπερβάλλω, αλλά εγώ το μόνο που κάνω είναι να ακούω πολύ προσεκτικά τον εκπρόσωπο της Ιεράς Συνόδου, τον μητροπολίτη Αθηναγόρα, ο οποίος είπε πως «από τα 82 μέλη της Ιεράς Συνόδου αρρώστησαν 6 και πέθαναν 2, βρείτε την αναλογία» (δεν είμαι βεβαιος αν χρησιμοποίησε τη λέξη «πέθαναν» ή την γραφική έκφραση «κοιμήθηκαν», αλλά το νόημα παραμένει το ίδιο).
Ακολουθώντας την προτροπή του μητροπολίτη κάθησα και βρήκα την αναλογία η οποία, πέρα από κάθε αμφιβολία αποδεικνύει ότι οι ναοί είναι οι πιο επικίνδυνοι χώροι να βρίσκεται κανείς όχι μόνο για το πνεύμα του, όπως νομίζαμε μέχρι τώρα, αλλά, πια, και για το σώμα του.
Ας εξετάσουμε για αρχή τα κρούσματα και (παρότι όλοι ξέρουμε τη σχέση της ιεραρχίας με την αλήθεια) ας δεχτούμε πως τα καταγεγραμμένα κρούσματα ήταν 6.
Το 6 σημαίνει πως το 7,3% των μελών τις Ιεράς Συνόδου προσβλήθηκε από τον κορωνοϊό πράγμα που, αναλογικά, σημαίνει να έχουμε στην χώρα μας (με πληθυσμο 10.800.000 από την απογραφή του 2011) 788,400 καταγεγραμμένα κρούσματα. Μόνο που ο συνολικός αριθμός των καταγεγραμμένων κρουσμάτων στη χώρα είναι 141,453, πράγμα που σημαίνει πως αν σε όλη τη χώρα επικρατούσαν συνθήκες ναού θα είχαμε 5,5 φορές περισσότερες πιθανότητες να κολλήσουμε τον κορωνοϊό.
Όμως τα κρούσματα είναι μια υπόθεση όχι τόσο σαφής και σίγουρα όχι τόσο σαφής όσο οι θάνατοι. Με τους θανάτους τα συμπεράσματα είναι πιο ακριβή καθώς δεν υπάρχουν ασυμπτωματικοί ή αδήλωτοι νεκροί.
Και οι θάνατοι, αν συνεχίσουμε να ακολουθούμε την προτροπή του Αθηναγόρα και βρούμε την αναλογία, δείχνουν πως οι, αποδεδειγμένα πια, επικίνδυνες εκκλησίες της χώρας δεν είναι απλώς επικίνδυνες αλλά κυριολεκτικά θανατηφόρες.
2 θάνατοι σε 82 ανθρώπους είναι ένα ποσοστό 2,4%. Αυτό σε έναν πληθυσμό 10.800.000 ανθρώπων μεταφραζεται σε 259.000 νεκρούς, αλλά αυτή η αναλογία είναι μάλλον λανθασμένη. Σε αντίθεση με τα κρούσματα, στον θάνατο πρέπει να λάβουμε υπόψιν την ηλικιακή ομάδα στην οποια αναφερόμαστε καθώς οι ιεράρχες είναι από μια ηλικία και πάνω. Οπότε δεν θα ψάξουμε την αναλογία στον πληθυσμό, αλλά μόνο στους ανθρώπους που είναι πάνω από 60.
Οι άνθρωποι πάνω από 60 είναι (σύμφωνα πάντα με την απογραφή του 11) 2,734,000. Το 2,4% αντιστοιχεί σε περίπου 65.000 νεκρούς. Κι αυτό αν δεν πεθάνει ούτε ένας κάτω από 60. Με δεδομένο ότι τα (συνολικά και όχι μόνο από τους 60+) θύματα της πανδημίας είναι μέχρι τώρα περίπου 5.000, καταλαβαίνουμε πόσο περισσότερα θύματα θα θρηνούσαμε αν σε όλη τη χώρα επικρατούσαν οι, φανερά θανατηφόρες, συνθήκες που επικρατούν στις εκκλησίες.
Προφανώς τα συμπεράσματα δεν είναι απολύτως ακριβή (στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα αν υπολογίσουμε τους κάτω από 60, την καλύτερη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που απολαμβάνουν οι αρχιερείς όπως και τις συνέπειες από την κατάρρευση στην οποία θα οδηγούσαν το σύστημα της Υγείας τόσα κρούσματα) αλλά δείχνουν πόσο επικίνδυνα μέρη είναι οι εκκλησίες της χώρας. Όχι μόνο για το πνεύμα μας, όχι μόνο για τη λογική μας, όχι μόνο για το πορτοφόλι μας αλλά και για τη ζωή μας. Και μπράβο τους.
Πώς η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο, η στάση της κυβέρνησης και η μετατόπιση της κοινής γνώμης επαναφέρουν το δίλημμα της κυβερνησιμότητας στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής
17°
