Αθήνα, η δική μου πόλη

Κάθε συγγραφέας γνωρίζει πως ο «μόνος εφικτός κόσμος» βρίσκεται ουσιαστικά στη λογοτεχνία, αυτόν αναζητεί κι αυτόν δημιουργεί μέσα από τα βιβλία του. Κι ακόμα, πως οι «αόρατες πόλεις», του Ίταλο Καλβίνο, ανήκουν στους θησαυρούς της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Οι «ορατές» όμως ανήκουν σ' εμάς: ζούμε σ' αυτές, μετακινούμαστε καθημερινά, εργαζόμαστε, επικοινωνούμε, δημιουργούμε.

Από την Αθήνα του Μάνου Χατζηδάκι, του Νίκου Γκάτσου, του Εκτός των τειχών, αλλά και του Γιάννη Μαρή, μέχρι τη σύγχρονη Αθήνα, εκείνη των Ολυμπιακών Αγώνων 2004, αλλά και της οικονομικής κρίσης, πέρασαν ακριβώς 49 χρόνια. Η πρωτεύουσα ήταν ανέκαθεν στο επίκεντρο των πολιτικών εξελίξεων και των κοινωνικών αλλαγών, άλλοτε προς το καλύτερο κι άλλοτε προς το χειρότερο, κι ο Δήμος Αθηναίων, ο πρώτος δήμος της χώρας, έπαιζε πάντα έναν καταλυτικό ρόλο, τόσο στο επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης όσο και στην καθημερινότητα του αθηναίου δημότη.

Έζησα σαν «μέτοικος» για πολλά χρόνια σε μητροπόλεις της Ευρώπης (Παρίσι, Βερολίνο, Ρώμη), όμως η Αθήνα ήταν για μένα το «καταφύγιό» μου. Από την οδό Αχαιού, κάτω από τον Λυκαβηττό, μέχρι τη Σκουφά, πάνω από το «Φίλιον» (το παλιό Dolce), αλλά κι από το Παγκράτι και το Κουκάκι μέχρι τη Λεωφόρο και τα Πατήσια, η Αθήνα, του χτες και του σήμερα, είναι «η δική μου πόλη», κι ας προέρχομαι από τον Βορρά (Θάσος, Καβάλα, Θεσσαλονίκη).

Πόλη, πολιτική και πολιτισμός δεν έχουν μόνο κοινή ρίζα και κοινές προοπτικές, αλλά είναι έννοιες συνυφασμένες με τη συμμετοχή του πολίτη, του κατοίκου και του δημότη στα κοινά, που καθορίζουν δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Η απόφασή μου, να στηρίξω ενεργά τον συνδυασμό του Γιώργου Καμίνη «Δικαίωμα στην πόλη», θέτοντας υποψηφιότητα για δημοτικός σύμβουλος, αυτό ακριβώς το νόημα της συμμετοχής θέλει να εκφράσει. Να στηρίξει το σημαντικό, όσο και εξαιρετικά δύσκολο έργο που θέλει να ολοκληρώσει ο νυν δήμαρχος, και να συμβάλω με τις εμπειρίες, τις γνώσεις και τις ιδέες μου, ώστε η Αθήνα να μπορέσει να συμβαδίσει με τις ευρωπαϊκές μητροπόλεις του 21ου αιώνα.