Εμείς, Ε.Σ.Υ. κι Αυτοί

Με το τέλος του B' Παγκόσμιου Πόλεμου, η πλειονότητα των ανεπτυγμένων κρατών της Δυτικής Ευρώπης, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων, έβαλαν τις βάσεις για την εγκατάσταση ενός εθνικού συστήματος υγείας (Ε.Σ.Υ.) με έμφαση στην πρωτοβάθμια πρόληψη και τομεοποίηση.  Τα επόμενα χρόνια αυτό το σύστημα αναπτύχθηκε και αποτέλεσε μια βασική παράμετρο στην καλυτέρευση των συνθηκών αντιμετώπισης των ασθενειών και φυσικά στην προστασία των πολιτών. Ουσιαστικά αποτέλεσε έναν από τους βασικούς πυλώνες αυτού που συνήθως ονομάζουμε ευρωπαϊκό κράτος δικαίου, γιατί και με τη συμβολή της κοινωνικής ασφάλειας, που κάλυπτε το σύνολο του πληθυσμού, εφαρμόστηκε στην πράξη μια πτυχή του αστικού νοήματος:  κοινωνική δικαιοσύνη.  Όλες αυτές οι πολιτικές εφαρμόστηκαν τόσο από συντηρητικές όσο και από σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις και εξέφραζαν το φιλελεύθερο πνεύμα μιας Ευρώπης που προσπαθούσε ν’ απεγκλωβιστεί από έναν καταστροφικό πόλεμο.

Πάνω σ’ αυτή τη βάση, της διεκδίκησης της ζωής ενάντια στο θάνατο, εδραιώθηκε ακόμα περισσότερο αυτό που αποκαλείται ευρέως ευρωπαϊκός πολιτισμός. Αξίες και αναφορές πέραν των όποιων ιδεολογικών αντιθέσεων. Βέβαια η απαίτηση για δημόσια περίθαλψη για το σύνολο των πολιτών, δεν αποτελούσε κάτι το καινούργιο. Αντίθετα προϋπήρχε προπολεμικά και διεκδικήθηκε με αγώνες και αίμα και είναι ιστορικά αληθές ότι κυβερνήσεις με σοσιαλιστικό προσανατολισμό προσπάθησαν να εφαρμόσουν κάποιες από αυτές τις πολιτικές.

Στη χώρα μας χρειάστηκε να φτάσουμε στη δεκαετία του 1980 και να είναι ένα κόμμα σοσιαλιστικού προσανατολισμού εκείνο που δημιούργησε και εγκατάστησε το Ε.Σ.Υ., μερικώς την τομεοποίηση και μερικώς την πρωτοβάθμια πρόληψη. Αυτό όμως τελικά δεν σημαίνει, σώνει και ντε, ότι η δημιουργία του είναι ένα σοσιαλιστικό μέτρο. Αντίθετα, σήμερα μάλιστα και με βάση τις δυτικοευρωπαϊκές αξίες κάθε αστικό κράτος που σέβεται τον εαυτό, τους πολίτες του και την οικονομική του ανάπτυξη, ασχολείται με την ανάπτυξη του Ε.Σ.Υ., της πρωτοβάθμιας πρόληψης και της κοινωνικής πρόνοιας.

Αυτό φάνηκε και στο πώς λειτούργησε ο δημόσιος τομέας της περίθαλψης και της πρόληψης στη διάρκεια του πρώτου κύματος της πανδημίας, όπου χώρες όπως π.χ. η Ισπανία ή η Ιταλία, φάνηκαν ιδιαίτερα ευάλωτες και απροετοίμαστες.

Η ύπαρξη, λοιπόν, ενός εθνικού συστήματος υγείας το οποίο θα εμπεριέχει την πρωτοβάθμια πρόληψη και φροντίδα, που θα καλύπτει όλους τους τομείς της υγείας, όπως π.χ. η ψυχική υγεία, και το οποίο θα είναι τομεοποιημένο, αποτελεί τη βάση για ένα σύγχρονα ανεπτυγμένο ευρωπαϊκό κράτος και δεν μπαίνει σε κανένα ιδεολογικό «τσουβάλι». Είναι σημαντικό και χρειάζεται να το αντιληφθούν διάφοροι πολιτικοί χώροι ότι μια ιδεολογική αναφορά τροποποιείται ή και καταργείται με το πέρασμα του χρόνου και των γεγονότων όταν πλέον γίνεται αντιληπτό ότι αποτελεί π.χ. πανεθνική, κοινωνικά και οικονομικά, ανάγκη.

Έτσι, λοιπόν, οι διάφορες κορώνες που εκτοξεύονται, ότι τάχα μου δήθεν η κυβέρνηση μέσω της πρόθεσης της για ενίσχυση του Ε.Σ.Υ. σημαίνει ότι επιδιώκει να ασκεί σοσιαλιστική πολιτική δεν είναι παρά ψηφοθηρικά κελεύσματα. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, «καλά κρασιά παιδιά»! Από τη άλλη η παρελθοντολογία του ΚΙΝΑΛ χωρίς επί της ουσίας κάποια καινοτόμα πρόταση καταδείχνουν την τραγική πολιτική αφασία και στατικότητα του χώρου.