Η χαρά πρέπει να επιστρέψει στην πόλη!

Έχω διανύσει μια εικοσιπενταετία στο κέντρο της Αθήνας, δουλεύοντας στην επιχείρησή μου από τις 6 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ. Έχω ζήσει πολλές φάσεις με όλους τους δημάρχους που έχουν θητεύσει στον Δήμο Αθήναίων το διάστημα αυτό. Εδώ, στο Jimmy’s στην οδό Βαλαωρίτου, θα έλεγα ότι αυτά τα χρόνια έχω βιώσει πολλές αλλαγές και μπορώ να συγκρίνω πρόσωπα και καταστάσεις. Θεωρώ ότι ήταν μια ξεχωριστή θητεία αυτή του Γιώργου Καμίνη, γιατί είναι ένας δήμαρχος που ήρθε κοντά στους ανθρώπους που εργάζονται στο κέντρο της πρωτεύουσας, ιδιαίτερα στους καταστηματάρχες. Σας διαβεβαιώ, αυτό δεν είναι λίγο.

Πολλά στο Δημαρχείο άλλαξαν αυτά τα χρόνια. Μπορείς να πας να μιλήσεις για τα προβλήματά σου, να ακουστείς – ασχέτως αν ένα πρόβλημα λυθεί ή όχι. Ξεχωρίζω τον Γιώργο Καμίνη για μια σημαντική πλευρά της προσωπικότητάς του: τις κοινωνικές του ευαισθησίες, κάτι που λείπει σήμερα από πολλούς πολιτικούς. Ο δήμαρχος σε μια συζήτησή μας είχε πει πως δεν μπορεί να ανέχεται να υπάρχουν στα όρια της πόλης συνάνθρωποί μας που δεν έχουν πού να κοιμηθούν και δεν έχουν ένα πιάτο φαγητό. Αυτό με άγγιξε. Κάπως ανάλογα λειτουργώ και εγώ στο μαγαζί μου. Ο σημερινός δήμαρχος απέδειξε με τις πρωτοβουλίες του στην κατεύθυνση αυτή ότι είναι εκφραστής της κοινωνικής αλληλεγγύης που τόσο ανάγκη έχει η κοινωνία μας στις μέρες αυτές.

Με εκφράζει επίσης ότι ο Γιώργος Καμίνης είναι άνθρωπος χαμηλών τόνων –ταιριάζει με το δικό μου χαρακτήρα–, αλλά και άνθρωπος σεμνός, ασυμβίβαστα δημοκρατικός, με βαθιά κουλτούρα και ειλικρίνεια, ανθρωπος των έργων. Ο δήμαρχος βρέθηκε αντιμέτωπος με μεγάλα οικονομικά προβλήματα στον Δήμο. Έκανε διορθωτικές κινήσεις με επιτυχία, νομίζω, και από την πρώτη στιγμή έδωσε προτεραιότητα στις δράσεις αλληλεγγύης, στις οποίες ήδη αναφέρθηκα, καθώς ανέλαβε το δήμο σε συνθήκες βαθιάς κρίσης.

Αυτό που έχει συμβεί στο κέντρο της πόλης από το 2008 και μετά είναι καταστροφικό για όλους όσοι έχουν επιχειρήσεις, για όσους ζουν στην καρδιά της πόλης. Δεν έχω κρατήσει στατιστικά, αλλά δεν θα έπεφτα πολύ έξω αν έλεγα πως από τις 365 μέρες το χρόνο, τις μισές το κέντρο είναι κλειστό. Μιλάμε για μείωση τζίρου στα μαγαζιά, της τάξης του 50% και πλέον. Τζίρος που δεν αναπληρώνεται εύκολα καθώς η επόμενη μέρα είναι συνέχεια της δύσκολης μέρας που προηγήθηκε. Είναι λυπηρό, την επόμενη μέρα των επεισοδίων, να έρχεσαι χαράματα να ανοίξεις το κατάστημά σου, να φτάνεις με το μετρό στο Σύνταγμα, να αντικρίζεις εικόνες καταστροφής και να αναριωτίεσαι πώς έγινε έτσι η Αθήνα... Όλα αυτά δημιουργούν αίσθημα αποστροφής σε μεγάλο τμήμα των πολιτών, που αποφεύγουν να επισκέπτονται το κέντρο της πόλης. Άρα, αυτό που πρόταξε ο Γ. Καμίνης, ότι πρέπει να δούμε τι θα γίνει με το κλείσιμο των δρόμων, είναι το μείζον θέμα για εμάς. Η επιδείνωση της κρίσης που οδήγησε στη συρρίκνωση των αγορών, την ελάττωση του φωτισμού, θα έλεγα στη μείωση της χαράς στην Αθήνα, είναι πλέον συνάρτηση και άλλων παραγόντων, πρωτίστως της πολιτείας, άρα θα πρέπει να υπάρξει μια διέξοδος που θα αναπτερώσει το ηθικό όλων μας.

Θέλω επίσης να υπογραμμίσω πως ο Γιώργος Καμίνης κατάφερε να συσπειρώσει πρόσωπα και να συνεργαστεί ακόμα και με ανθρώπους διαφορέτικων προσεγγίσεων. Ανήκω στη γενιά του Πολυτεχνείου αλλά έμεινα εκεί, ασχολήθηκα επαγγελματικά πρώτα ως καθηγητής μαθηματικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, μετά ως διευθυντής πωλήσεων στον Illy café και τα τελευταία χρόνια στην επιχείρησή μου στη Βαλαωρίτου.

Τώρα, είναι η ώρα η δημοτική αρχή να θέσει ορισμένες προτεραιότητες που απασχολούν έντονα τους Αθηναίους συμπολίτες μας, όπως η καθαριότητα, η ενίσχυση του φωτισμού και η σωστή ανάπτυξη των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος. Ο Γιώργος Καμίνης νομίζω ότι έχει ήδη αποδείξει πόσο αποφασισμένος είναι να αλλάξει προς το καλύτερο η Αθήνα μας, να αποκτήσει τη ζωντάνια και τη χαρά που της αξίζει.