Πώς ορίζεται ο ανάξιος;

Ήταν δύο, ο ένας έπιασε τον γιο μου και ο άλλος τον χτύπησε πολλές φορές στην κοιλιά και τον θώρακα με αποτέλεσμα να του σπάσει ένα πλευρό στην αριστερή πλευρά του. Υπήρχαν τέσσερις δάσκαλοι στο προαύλιο που δηλώνουν ότι δεν κατάλαβαν τίποτα, όπως επίσης και η διευθύντρια στην οποία πήγε ο γιος μου μετά. Τού ζήτησε μάρτυρες και δεν του έδωσε την πρέπουσα σημασία», δήλωσε ο πατέρας το εννιάχρονου αγοριού που γρονθοκοπήθηκε εντός του σχολείου του από συμμαθητές του την περασμένη εβδομάδα. Μοιάζει με κόπια κειμένου που διαβάζουμε και ξαναδιαβάζουμε όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια. Ενδοσχολική βία και εκφοβισμός. Όροι που ακούγονται τόσο συχνά που πλέον δεν τρομάζουν. Επεισόδια που συχνά υποβαθμίζονται –δικαίως ή αδίκως– λόγω της κατάχρησης των όρων. Αναλύσεις ειδικών που φωτίζουν άλλοτε την οικονομική κρίση, άλλοτε τη χαλάρωση των δεσμών της οικογένειας, άλλοτε την υπερπροβολή βίας στο διαδίκτυο και στην τηλεόραση ως των βασικών αιτιών της αυξανόμενης ανήλικης παραβατικότητας. Και ο κύκλος της είδησης ξαναρχίζει από ένα άλλο σχολείο, μια άλλη πόλη. Μέχρι που η είδηση γίνεται τετριμμένη, σχεδόν την προσπερνούμε.

Μέχρι η είδηση να χτυπήσει τη δική μας πόρτα. Να μάθουμε ότι χτυπήθηκε ή απειλήθηκε ή εξυβρίστηκε το δικό μας παιδί. Αιφνίδια, αναίτια, άδικα. Και τότε θα ανακαλύψουμε κάτι που ίσως δεν προσέχαμε όταν διαβάζαμε τις ειδήσεις για τα κρούσματα βίας και εκφοβισμού. Ότι οι ενήλικες και έχοντες την ευθύνη της ομαλής λειτουργίας της σχολικής κοινότητας στην οποία λαμβάνει χώρα το επεισόδιο είτε είναι απόντες, είτε δηλώνουν άγνοια για τα περιστατικά. Το πλέον συνταρακτικό στοιχείο μιας τέτοιας εμπειρίας δεν είναι η ύπαρξη μαθητών με τάση προς την παραβατική συμπεριφορά, ούτε καν γονέων που αποδέχονται αυτή τη συμπεριφορά των παιδιών τους ως περίπου κανονική. Ο αυταρχισμός της καθημερινότητας είναι έκδηλος παντού άλλωστε, από τη στάθμευση αυτοκινήτων πάνω στις μπάρες αναπήρων έως την ψήφο για τη Χρυσή Αυγή. Το πλέον συνταρακτικό στοιχείο είναι η απροθυμία του μέσου εκπαιδευτικού του δημόσιου σχολείου να δράσει προληπτικά στην εκδήλωση τέτοιων περιστατικών ορίζοντας κανόνες συνύπαρξης στο εσωτερικό μιας σχολικής κοινότητας και ποινές για όσους δεν τους σέβονται. Ή μάλλον θα ήταν. Θα ήταν, αν δεν υπήρχε κάτι συνταρακτικότερο. Η ταχύτητα με την οποία ο μέσος εκπαιδευτικός αντιδρά εναντίον του γονέα ενός παιδιού που πέφτει θύμα της απάθειας του εκπαιδευτικού και εκδηλώνει την απογοήτευσή του.

Γιατί αυτή η απάθεια είναι τελικά η αιτία της κλιμακούμενης αύξησης των περιστατικών βίας, σωματικής και λεκτικής, στα σχολεία. Ο καθηγητής που δε διστάζει να ορκιστεί στην ανδρική του τιμή(!) ότι δεν είδε ποτέ περιστατικό σωματικής βίας στο οποίο ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Η διευθύντρια που δηλώνει ότι δεν υπήρχαν περιστατικά γραπτών λεκτικών επιθέσεων σε βάρος μαθητή επειδή η ίδια δεν τα κατέγραψέ στο ημερολόγιο συμβάντων του σχολείου την ημέρα που της περιγράφηκαν από τον μαθητή. Αν είχα γράψει το άρθρο αυτό πριν λίγες μέρες, ίσως κατέληγα στα κλασικά: στην αναγωγή του εκφασισμού της κοινωνίας ως ερμηνευτικού παράγοντα και της σχολικής αναρχίας. Σήμερα πλέον γνωρίζω ότι η αιτία είναι πολύ πιο απλή: ο ανάξιος εκπαιδευτικός. Αυτός και αυτή που το «αμείλικτο σε φαίνομενα βίας» Υπουργείο –το χθεσινό και το σημερινό– αρνούνται να αξιολογήσουν.