Υπάρχει μόνο η προσπάθεια

Με τη δημοσίευση του πολυαναμενόμενου κειμένου των 58 και την, κατά γενική ομολογία, αίσθηση που προκάλεσε στα στάσιμα νερά της πολιτικής ζωής του τόπου, ξεκίνησαν και οι διεργασίες για την εξάπλωση της πρωτοβουλίας στην υπόλοιπη χώρα. Η διαπίστωση ότι, στο σύνολό τους σχεδόν, αυτοί που υπέγραψαν την αρχική διακήρυξη δραστηριοποιούνται στην Αθήνα, δεν σχολιάστηκε, αν και δυσκόλεψε αντικειμενικά την εξάπλωση της άμεσης ενημέρωσης και της οργανωτικής διεύρυνσης, παρά τις ευκολίες που προσφέρει το διαδίκτυο.

Στη Θεσσαλονίκη, η πρώτη αναγνωριστική συνάντηση στο Δημαρχείο, ήταν πολύ ενθαρρυντική. Είχα χρόνια να δω μαζεμένους στον ίδιο χώρο τόσους ανθρώπους από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους αλλά και πολλούς ανένταχτους που, ύστερα από πολύ καιρό αποφάσισαν να προσπαθήσουν ξανά. Παρά την ασάφεια των πρώτων πληροφοριών για την φυσιογνωμία του εγχειρήματος και τον γενικό κυκεώνα της ανακρίβειας των εννοιών αλλά ακόμη και την αβεβαιότητα των μεταξύ μας αισθημάτων, δημιουργήθηκε η ελπίδα ότι θα μπορούσε να γίνει μια καινούργια αρχή. Η αισιόδοξη αυτή αίσθηση επιβεβαιώθηκε και στην πρώτη και πολύ πετυχημένη ανοιχτή συγκέντρωση με ομιλητή τον Τάσο Γιανίτση, λόγω της εκτίμησης στο πρόσωπο του ομιλητή αλλά και της θετικής αποδοχής που φαινόταν να έχει το όλο εγχείρημα στην Ελληνική κοινωνία.

Ύστερα, ξεκίνησε ξαφνικά η συνεχής διαδικασία των στοχαστικών και πρακτικών προσαρμογών στη σκληρή πολιτική πραγματικότητα. Στην αρχή, με την καθοριστικής σημασίας απόφαση της Δημάρ να μη συμμετάσχει στη συγκρότηση του νέου κεντροαριστερού πόλου. Η απόφαση αυτή έγειρε αναγκαστικά την πλάστιγγα προς τηνπλευρά του Πασόκ που τηρούσε μέχρι τότε μια συγκρατημένα υποστηρικτική στάση. Το νέο, προσαρμοσμένο, στοίχημα για τους 58 ήταν, πλέον, να επιβάλουν στις τρεις πρώτες (πιθανον εκλόγιμες) θέσεις του ψηφοδελτίου, πρόσωπα κοινής αποδοχής, που να εκφράζουν συμβολικά την πεμπτουσία του αρχικού προτάγματος: Ευρωπαική προοπτική, μεταρρυθμιστικός χαρακτήρας, ανανέωση προσώπων και ενότητα της Ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Και, τότε, ήρθε η δεύτερη αναγκαστική προσαρμογή στον πραγματικό (εσωτερικό και εξωτερικό) συσχετισμό των πολιτικών και κομματικών δυνάμεων, με την επιβολή του σταυρού προτίμησης στα Ευρωψηφοδέλτια, μια απόφαση απολύτως στοχευμένη και δύσκολα μαχητή με λογικά επιχειρήματα. Τώρα πιά, στην ύστατη μάχη χαρακωμάτων που εξελισσεται, το έσχατο αίτημα των 58 για να διατηρηθεί κάτι ουσιώδες από το αρχικό οραματικό σχέδιο της υπέρβασης, είναι η ιδανική σύνθεση της λίστας των υποψηφίων, ώστε να οδηγηθούν οι ψηφοφόροι στις καλύτερες δυνατές επιλογές. Κάτι ομολογουμένως δύσκολο να συμφωνηθεί και σε κάθε περίπτωση να επιβεβαιωθεί μέχρι τη στιγμή που θα ανοίξουν οι κάλπες.

Μέσα σ'αυτό το κλίμα και με δεδομένη την γεωγραφική και ψυχική απόσταση από την Αθήνα, η βοή των εξελισσόμενων γεγονότων φθάνει στη Θεσσαλονίκη αρκετά εξασθενημένη. Μας απασχολεί, δικαιολογημένα, περισσότερο η μάχη για την επανεκλογή του Γιάννη Μπουτάρη στο Δήμο (που είναι λάθος να θεωρείται δεδομένη) και η προσπάθεια να υλοποιήσουμε την ενότητα της κεντροαριστεράς σε περιφερειακό επίπεδο Κ. Μακεδονίας, αφού δεν προχωράει πανελλαδικά. Σε τελευταία ανάλυση, έχοντας αποκτήσει, πλέον, μια στοιχειώδη αυτογνωσία, γνωρίζουμε ότι «κάθε νέα απόπειρα είναι και ένα διαφορετικό είδος αποτυχίας». Ομως, για μας υπάρχει μόνο η προσπάθεια.