Ο Μάνος Βουλαρίνος για τη νέα χρονιά θέλει πολλά και κυρίως να εξαφανιστούν αυτοί που οδηγούν επικίνδυνα.
Πάντα πίστευα ότι οι λίστες με τους στόχους για την επόμενη χρονιά είναι μια κακή ιδέα. Κυρίως επειδή η αναπόφευκτη συνέπεια τους είναι η απογοήτευση εξ αιτίας όλων αυτών των στόχων που δεν επετεύχθησαν. Γι αυτό σκέφτηκα να κάνω μια λίστα με στόχους που δεν εξαρτώνται (ή εξαρτώνται ελάχιστα) από μένα. Μια λίστα με πράγματα που θέλω να αλλάξουν οι συμπολίτες (ή να τους συμβούν). Μια λίστα με στόχους που έχουν ελάχιστη πιθανότητα επίτευξης αλλά και ελάχιστη απογοήτευση.
Για το 2020, λοιπόν, θέλω:
1. Οι συμπολίτες να καταλάβουν επιτέλους πώς λειτουργεί μια ουρά. Να συνειδητοποιήσουν πως ο σωστός τρόπος είναι ο ένας πίσω από τον άλλο σαν τρενάκι (ελπίζω να μη σας κολάζω) και όχι όλοι πίσω από τον πρώτο σε σχήμα πεσμένου έλατου.
2. Να βρεθεί ένας τρόπος να τιμωρούνται οι κοινωνικά καθυστερημένοι συμπολίτες που νομίζουν πως οτιδήποτε υπάρχει γύρω τους πρέπει να υποκύπτει στο αντικοινωνικό ΕΓΩ τους και παρκάρουν όπου τους βολεύει. Να εξαφανιστούν όσοι οδηγούν επικίνδυνα και τέλος όσοι καβαλάνε πρα-πρα με κομμένη εξάτμιση να υποχρεωθούν να περάσουν μια ολόκληρη εβδομάδα με ένα μαρσάρισμα δίπλα στο αυτί τους. Ξέρω πως, για όλα τα παραπάνω, θα μπορούσα να γράψω «θέλω η ΕΛΑΣ να κάνει τη δουλειά της» αλλά είπα να μην το κάνω εντελώς παραμύθι.
3. Οι συμπολίτες που κλείνουν τους δρόμους προκειμένου να διαμαρτυρηθούν ή να απαιτήσουν, να καταλάβουν πως το μόνο που καταφέρνουν είναι τα εκτονωθούν ψυχολογικά οι ίδιοι και να φορτώσουν ψυχικά όλους τους υπόλοιπους. Δεν ξέρω ποιά είναι η τελευταία φορά που μια συγκέντρωση ή μια πορεία άλλαξε κάτι, αλλά σίγουρα η χρονιά είχε το 19 μπροστά.
4. Να σταματήσει το βασανιστήριο του παραθύρου που ζητάει να διαλέξω αν αποδέχομαι ή όχι τα cookies σε ΚΑΘΕ σάιτ ΚΑΘΕ φορά που μπαίνω. Θέλω να κάνω ένα κλικ κάπου που θα λέει ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ ΟΛΑ ΤΑ COOKIES ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΣΑΪΤ, ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΣΕΡΦΑΡΩ ΜΕ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΜΟΥ ΚΥΡΙΕ ΣΠΑΣΑΡΧΙΔΗ (ναι, ξέρω υπάρχουν ξεχωριστά προγράμματα γι αυτό, αλλά δεν θα ήταν κακή ιδέα να υπάρχει η δυνατότητα σε κάθε browser από την μάνα του).
5.Να σοβαρευτούν οι εταιρείες τηλεφωνίας. Ας ξεκινήσουν με το να χρεώνουν τη σταθερή σύνδεση ίντερνετ ανάλογα με την ταχύτητα που προσφέρουν και να σταματήσουν την απάτη του «μέχρι τόσα Mbps».
6. Να καταλάβουν οι συμπολίτες-επιβάτες των ΜΜΜ γιατί είναι καλύτερο να περιμένουμε να κατέβουν όσοι θέλουν να κατέβουν σε μια στάση και ΜΕΤΑ να ανέβουμε εμείς που περιμένουμε στη στάση.
7. Κάποιοι συμπολίτες να πλένονται συχνότερα και κάποιοι άλλοι να βάζουν λιγότερο άρωμα/αποσμητικό/φάρμακο για τον σκόρο πάνω τους. Το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις είναι το ίδιο αφόρητο.
8. Οι συμπολίτες να μάθουν να λένε «καλημέρα/καλησπέρα» και «ευχαριστώ» όταν εξυπηρετούν ή εξυπηρετούνται σε καταστήματα κάθε είδους. Θα ήθελα και χαμόγελο, αλλά ας μη ζητήσω πολλά από τον εξυπνότερο λαό του κόσμου.
9. Να μάθουν όλοι οι συμπολίτες τη χρήση αυτής της περίεργης συσκευής που ονομάζεται «κάδος απορριμάτων» και να κρατάνε τα σκουπίδια και τα σκουπιδάκια τους στα χεράκια τους μέχρι να βρουν έναν.
10. Να εξαφανιστούν όλες οι μουτζούρες, τα συνθήματα και οι αφίσες από όλους τους τοίχους της πόλης. Να πάψει η βρωμιά να ταυτίζεται με τον ελληνικό δημόσιο χώρο. Να καταπιεστούν βρωμιάρηδες αντί να μας καταπιέζει η βρωμιά τους.
Ο καθηγητής του ΟΠΑ και μέλος του Συμβουλίου Νομισματικής Πολιτικής της ΤτΕ μιλάει για ανθρώπινο κεφάλαιο, αξιολόγηση στην εκπαίδευση, αγορά εργασίας και το στοίχημα της επιστροφής των νέων στην Ελλάδα
14°
