Ο αποχαιρετισμός του Στ. Θεοδωράκη στο Ποτάμι

Η Μεγάλη Συνάντηση των Αντιπροσώπων του Ποταμιού συνεδριάζει σήμερα 24 Νοεμβρίου την πρόταση για την αναστολή της λειτουργίας του κόμματος που γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 2014.

Παράλληλα το Ποτάμι θα ζητήσει τη διακοπή της χρηματοδότησης του κόμματος, η οποία σε αντίθετη περίπτωση θα εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι τις ερχόμενες ευρωεκλογές.

Συγκινημένος ο επικεφαλής του Ποταμιού, Σταύρος Θεοδωράκης, κάνει έναν απολογισμό της πορείας του κόμματος κάνοντας λόγο για έναν «άθλο» που ενδεχομένως να μην άλλαξε την Ελλάδα, αλλά «άλλαξε τη ζωή πολλών ανθρώπων», όπως είπε χαρακτηριστικά.

«Βγήκαμε μέσα στην κρίση. Με τους πολίτες σε βέρτιγκο. Με την κοινωνία να ψάχνει ταχυδακτυλουργούς. Και εμείς χωρίς φωνές και κολακίες. Είπαμε πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα. Συγκρουστήκαμε με κάθε κόκκο συντηρητισμού και λαϊκισμού και παρουσιάσαμε μια διαφορετική πρόταση για την χώρα. Προφανώς υπήρχαν και αδυναμίες. Δεν λέω ότι ήταν όλα σωστά και εφαρμόσιμα. Αλλά ήταν μια σύγχρονη πρόταση με γνώση της ευρωπαϊκής εμπειρίας και μάλιστα σε μια περίοδο που τα παραδοσιακά κόμματα αναμασούσαν γενικότητες, παρωχημένα τσιτάτα και ευχολόγια».

Αναφερόμενος στις κρίσιμες μάχες του Ποταμιού ο Σταύρος Θεοδωράκης μίλησε για το δημοψήφισμα του 2015 και τη συμβολή στο να αποφύγει η χώρα μια σύγκρουση στα βράχια και την επιστροφή στη δραχμή. «Αυτό ήταν το Ποτάμι το καλοκαίρι του ’15. Η πόρτα της Ευρώπης συνεχώς ανοιγόκλεινε. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητούσε λύσεις στην Ρωσία και το Ιράν. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ σκεφτόντουσαν μόνο την εκδίκηση. Τους ένοιαζεμόνο η μέρα που θα επιστρέψουν στην εξουσία. Και το Ποτάμι, ο νεότερος παίχτης στο πολιτικό σκηνικό, Αντί να πετροβολάει με περισσή ωριμότητα μίλησε για συνεννόηση και έβαλε στην σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών το πλαίσιο του συμβιβασμού. ΝΑΙ Το καλοκαίρι του ’15 ρυμουλκήσαμε όλους τους μεγάλους παίχτες του πολιτικού συστήματος στον συμβιβασμό. Ξεπεράσαμε έστω για λίγο το μαράζι Της διχαστικής δημοκρατίας, όπως έχει ορίσει την δημοκρατία μας ο Αλιβιζάτος. Και αυτό είναι για μας υπερηφάνεια και όχι ντροπή».

Για τη συμφωνία των Πρεσπών ο Σταύρος Θεοδωράκης υπογράμμισε ότι το Ποτάμι έδειξε υπευθυνότητα. «Απαλλάξαμε τη χώρα από ένα μεγάλο πρόβλημα που της στερούσε αξιοπιστία και την παγίδευε στα βαλκανικά της όρια. Ψηφίσαμε την συμφωνία των Πρεσπών. Αυτή την συμφωνία που σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ ζητά να εφαρμοστεί άμεσα και χωρίς καθυστερήσεις».

Κάναμε προφανώς και λάθη

Από την τελευταία του επικεφαλής του Ποταμιού δεν έλειψε η αναφορά στα λάθη, τα οποία, όπως είπε, έγιναν αλλά όχι σε βάρος της χώρας. «Και το πρώτο μας λάθος ήταν ότι δεν αντιδράσαμε στην συκοφαντική επίθεση του 2014. Δεν ακούσαμε τους ποιητές που έλεγαν "δεν θα ήταν ύαινες αν εμείς δεν ήμασταν αρνιά". Επιδείξαμε μεγαθυμία απέναντι στα κομματικά τρολ της Κουμουνδούρου και των ακροδεξιών συνεταίρων τους. Η πρώτη οργανωμένη ιντερνετική εκστρατεία fake news στην Ελλάδα είχε στόχο το Ποτάμι και εμείς δεν αντιδράσαμε και αυτό στην ζούγκλα το πληρώνεις. Άλλο λάθος ήταν ότι δώσαμε χώρο και ευκαιρίες Σε περιφερόμενους άεργους της δημόσιας ζωής. Κάναμε δεκτά Για να μιλήσω με όρους κοινωνικών δικτύων τα αιτήματα φιλίας ανθρώπων που τελικά έβλεπαν το Ποτάμι ως ευκαιρία αποκατάστασης. Και όταν τα κέντρα εξουσίας το αποφάσιζαν Έφευγε και ένας. Κάθε κρίσιμη στιγμή έφευγε και ένας. Στήναμε την ενδεκάδα Και παίζαμε με 8 Μετά με 6 Μετά με 3. Μια ατέλειωτη ιστορία προδοσίας .Κάποιοι σκέφθηκαν ότι αρκούσε να κλέψουν ανθρώπους, ιδέες. Πολλές θέσεις μας ευδοκιμούν σήμερα σε άλλους πολιτικούς οργανισμούς και αυτό δεν μας ενοχλεί».

Η αποτυχία μας να εκλέξουμε ευρωβουλευτή

Ο Σταύρος Θεοδωράκης χαρακτήρισε μεγάλο «σοκ» την εκλογή ενός μόνο ερυρωβουλευτή από το Ποτάμι. Η πλατεία ξαφνικά άρχισε να αδειάζει. Είχαμε δύο λύσεις. Να κάνουμε ψηφοδέλτια με θείους και ξαδέλφες. Ή να πούμε δεν κατεβαίνουμε! Επιλέξαμε ξανά το αληθινό! Γιατί αν υπάρχει ένα νήμα που συνδέει την ιστορία μας είναι … η αλήθεια! Τι κάνει λοιπόν ένα κόμμα που ηττάται στην μάχη των μαχών; Συνήθως σφυρίζει αδιάφορα… κερδίζει χρόνο και δίνει την ευκαιρία στην ηγεσία του και στα στελέχη του να βρουν ευκαιρίες αποκατάστασης. Να γίνουν ουρά σε ένα άλλο μεγαλύτερο κόμμα ή να γίνουν μια περιφερόμενη σφραγίδα που την μια μέρα παζαρεύει δεξιά και την άλλη παζαρεύει αριστερά. Αυτός λοιπόν είναι ο συνήθης ελληνικός δρόμος. Γιατί κανείς δεν θέλει να είναι παρών στην ήττα του! Και να ξαφνικά… η εξαίρεση! Κάποιοι που δεν φοβόμαστε να κοιτάξουνε την ήττα στα μάτια! Κάποιοι που ξέρουν ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσεις στην συνέχεια να κοιτάξεις κατάματα και το μέλλον!».