Πολιτικη & Οικονομια

Σκουπιδοφαγωμένοι ή σκουπιδοσωσμένοι;

Καστελόριζο με κωδικό ΔΝΤ. Ανατολικά της Δύσης, δυτικά της Ανατολής, στην εσχατιά της Ευρώπης και της χώρας τέλειωσε εκκωφαντικά το τρελό πάρτι της μεταπολίτευσης.

ΤΕΥΧΟΣ 300
04.05.2010, 19:19
Μισέλ Φάις
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Κινηματογραφος Αργύρης Γκαγκάνης: «Όταν πέσεις με τα μούτρα, μπορείς να καταφέρεις τα πάντα»

Δημήτρης Αθανασιάδης

Life in Athens An Offering to Athens: Οι PichiAvo μας μίλησαν για τη νέα εντυπωσιακή τοιχογραφία τους στου Ψυρρή

Κατερίνα Καμπόσου

More in Culture Vidcast Μακριά από το Πλήθος | Αύγουστος Κορτώ (και Τζέρι): Η δυστυχία είναι βαθιά αντιπαραγωγική

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη

Καστελόριζο με κωδικό ΔΝΤ. Ανατολικά της Δύσης, δυτικά της Ανατολής, στην εσχατιά της Ευρώπης και της χώρας τέλειωσε εκκωφαντικά το τρελό πάρτι της μεταπολίτευσης. Ο λογαριασμός κλιμακούμενος, αλλά κοινός. Αθώοι, αμόλυντοι, ανέμελοι ή ανυποψίαστοι δεν υπάρχουν. Οικοδεσπότες, καλεσμένοι, σερβιτόροι, ορχήστρα, γείτονες δεν δικαιούνται να βγάλουν την ουρά τους έξω στο αδιανόητο τίποτα που άφησαν πίσω τους.

Σκουπιδοφαγωμένοι ή σκουπιδοσωσμένοι; Θα δείξει. Έτσι κι αλλιώς η ιστορία των spread κάπως παλιότερη, πολυπλοκότερη και επαναλαμβανόμενη. Με δανεικά φράγκα, ρούχα, κυβερνήτες, σύνορα και ιδέες δεν στήθηκε το μεταοθωμανικό κρατίδιο; Μην παριστάνουμε λοιπόν τους ιστορικά μωρούς, θυμωμένους ή λυπημένους.

Σήμερα καλούμαστε να βγάλουμε το κεφάλι έξω από το νερό. Δηλαδή να εμπιστευτούμε τη σωτηρία μας σ’ εκείνους που την τελευταία εικοσαετία μάς έκαναν αλλεπάλληλες πατητές· να συννενοηθούμε μ’ αυτούς που βίωναν και βιώνουν πνιγμούς και ναυαγοσώστες μέσα στο κεφάλι τους· κυρίως όμως να δούμε κατάματα το μέσο άνθρωπο (που δεν υπάρχει), δηλαδή τον εαυτό μας, που απολάμβανε την αδιαφορία της ελευθερίας, που χάζευε όσους λέρωναν τα χέρια τους με το δημόσιο κακό, που θεωρούσε ότι ο συλλογικός χρόνος είναι κάτι το μακρινό, το αθάνατο, κάτι έξω από αυτόν τον ίδιο.

Στο χέρι μας είναι να ξανακερδίσουμε τη χαμένη αιθριότητα του τόπου ή να πνιγούμε στην τέφρα που μας αξίζει.

Κείμενο- Φωτογραφια: ΜΙσέλ Φάις