Το Post της ημέρας: Γιούλη Τσίρου

Τότε υπήρχε μόνο ένα τρένο που ξεκινούσε από τη Μόσχα και περνούσε από Βαρσοβία και Βερολίνο – πριν φτάσει στο Άαχεν, από την «άλλη μεριά», μόνο μια φορά το μήνα και για ξένους υπηκόους… Πρέπει να ήταν 1972. Μετά από παρέμβαση του Κόμματος στο SED (το ανατολικογερμανικό Κόμμα) επετράπη σε μένα και τη μαμά μου, να περάσουμε στη Δύση και να συναντήσουμε τον μπαμπά που έμενε στις Βρυξέλλες με στόχο να επιστρέψουμε στην Ελλάδα… παράνομα προφανώς. Υπήρχαν τότε φήμες για επικείμενη αλλαγή της κατάστασης.

Νύχτα βαθιά, και ήμουν στην αποβάθρα του σταθμού με τη μαμά και τρεις τεράστιες βαλίτσες που είχα κουβαλήσει μόνη μου, παιδί ακόμα, ως εκεί – η μαμά είχε πρόσφατα σπάσει και τα δυο της χέρια στον καρπό και οι Γερμανοί αστυνομικοί δεν μας βοήθησαν από πίκα που θα φεύγαμε… Ο (ειδικός για αναχωρήσεις προς την Δύση) σταθμός ήταν εντελώς άδειος. Με το που έφτασε το τρένο, βούτηξα τις βαλίτσες και με βήμα σερνάμενο από το βάρος, όρμησα στο βαγόνι ασθμαίνοντας. Το τρένο θα έφευγε αμέσως και οι φύλακες σιωπηλοί και συνοφρυωμένοι με κοιτούσαν περιμένοντας, λες, να σκοντάψω και να φάω τα μούτρα μου. «Ποιος ξέρει», θα σκέφτονταν, « τι αντικομμουνιστικά γουρούνια είναι αυτές!»…

Στο βαγόνι βρισκόταν μόνο ένα επιβάτης, ξένος απ’ ότι μάθαμε αργότερα. Αν θυμάμαι καλά, Αυστριακός. Οι πόρτες έκλεισαν και η Ασφάλεια έκανε έναν τελευταίο έλεγχο στα χαρτιά μας. Δίπλα στα βαγόνια έτρεχαν οι φύλακες με τα εκπαιδευμένα λυκόσκυλα ελέγχοντας κάτω από το τρένο (για πιθανούς φυγάδες).

Τέλος, το τρένο κουνήθηκε απότομα και ξεκινήσαμε. Απ’ έξω ακούστηκε ένας φύλακας να φωνάζει: «Zum Teufel, Schweinerhunde!» («Στο διάολο, βρωμόσκυλα!»)

Η φωτογραφία είναι από κείνη την εποχή.