Οι action cams συμπεριλαμβάνονται στα γκάτζετ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις τα τελευταία χρόνια. Και όχι τυχαία. Είναι εύχρηστες, ανθεκτικές και οικονομικές. Οι περισσότερες δε, έχουν εξαιρετική ποιότητα εικόνας και είναι εξοπλισμένες με Wi Fi ώστε να μπορείς να ανεβάσεις απευθείας το υλικό σου online. Ή, ακόμα καλύτερα, να κάνεις live streaming. Απλά την προσαρμόζεις στο μέτωπο ή στο κράνος σου, και δείχνεις στους φίλους και ακόλουθούς σου την εμπειρία σου σε πραγματικό χρόνο. Ό,τι, δηλαδή, έκανε πριν λίγες μέρες ο ακροδεξιός μακελάρης στο Κράιστσερτς της Νέας Ζηλανδίας.
Το σοκαριστικό αυτό γεγονός συγκεντρώνει όλα σχεδόν τα στερεοτυπικά στοιχεία αυτού του είδους των εγκλημάτων. Κατ’ αρχάς το μανιφέστο που ανάρτησε ο δράστης ξεχειλίζει από μισαλλοδοξία και φανερώνει τη βαθιά ημιμάθεια του συντάκτη του, σε συνδυασμό με τη δυσανάλογα μεγάλη ιδέα που έχει για τον εαυτό του. Ανάμεσα δε στις θεωρίες συνομωσίας που υιοθετεί, είναι και η πολύ δημοφιλής (και στην Ελλάδα) στους κύκλους της ακροδεξιάς «Μεγάλη Αντικατάσταση», σύμφωνα με την οποία βρίσκεται σε εξέλιξη ένα μυστικό σχέδιο ώστε ο λευκός χριστιανικός ευρωπαϊκός πληθυσμός να αντικατασταθεί από μουσουλμάνους.
Ο δράστης είχε σχεδιάσει λεπτομερώς την πράξη του, ώστε να τη δουν όσοι περισσότεροι άνθρωποι γινόταν. Είχε εξάλλου για σύμμαχό του την πολιτική και τους μηχανισμούς του Facebook. Μην ξεχνάμε ότι η δημοφιλής πλατφόρμα -η οποία κατά τα άλλα σού απαγορεύει να αναρτήσεις ένα «άσεμνο» έργο τέχνης- του επέτρεψε να προβάλει ζωντανά για αρκετή ώρα ό,τι έβλεπαν τα μάτια του και η κάμερά του, ενώ δολοφονούσε άγνωστους αθώους ανθρώπους.
Ακολούθως, τη σκυτάλη πήραν οι απλοί χρήστες των σόσιαλ μίντια, οι οποίοι διέσπειραν το βίντεο, είτε υμνώντας το, είτε –οι περισσότεροι- καταδικάζοντας το. Στο μεταξύ, τα ειδησεογραφικά σάιτ είχαν κιόλας βρει και διαδώσει φωτογραφίες και στοιχεία για τον δράστη. Πώς ζούσε, πού δούλευε, τι έκανε στον ελεύθερο χρόνο του, τι είπαν οι γείτονές του. Και όταν εκείνος οδηγήθηκε στο δικαστήριο για να του αποδοθούν οι πρώτες κατηγορίες, οι ρεπόρτερ ήταν εκεί, για να τον καταγράψουν να κάνει με τα χέρια του το σήμα της «λευκής υπεροχής». Με δυο λόγια, λίγες μόνο ώρες έπειτα από την πράξη του, ο βασικός του στόχος του είχε επιτευχθεί. Είχε βγει από την αφάνεια και, όμοια με το ίνδαλμά του τον Άντερς Μπρέιβικ, είχε γίνει και εκείνος ένας μεγάλος σταρ, ένας influencer για τους κάθε λογής ομοϊδεάτες του.
Η εποχή μας ευνοεί τον ναρκισσισμό. Το αποδεικνύουν οι φιλτραρισμένες σέλφι με τα σουφρωμένα χείλια στο Instagram, οι περισπούδαστες κοινοτοπίες στο Facebook, οι αγωνιώδεις προσπάθειες για να αναρτηθεί μια έξυπνη ατάκα στο Twitter, τα stories για χάρη των οποίων άνθρωποι έχουν πέσει σε γκρεμούς και τα βίντεο από action cams, όπως το πρόσφατο με τον αλεξιπτωτιστή που τραγουδά κατά τη διάρκεια της πτώσης του. Από κοντινή αφετηρία φαίνεται πως ξεκινούν και οι διάφοροι μοναχικοί λύκοι που δολοφονούν ανθρώπους σε εκκλησίες, τεμένη, συναγωγές, κλαμπ, πλατείες και σχολεία. Η διαφορά βρίσκεται στην ιδεολογία –ή στην παντελή απουσία της. Στον θρησκευτικό φονταμενταλισμό και στις ακροδεξιές και νεοναζιστικές ιδέες οι οποίες τους παρέχουν ένα πρώτης τάξης υποστηρικτικό υλικό και τους ωθούν για να κάνουν το επόμενο βήμα.
Μια λύση, λένε οι ειδικοί, είναι να μπουν εμπόδια στον δρόμο τους προς την κορυφή του αιματοβαμμένου αυτού star system. Κάτι τέτοιο συνέβη πέρυσι, τέτοια εποχή, έπειτα από την επίθεση στο σχολείο της Φλόριντα. Εκεί, χάρη στα παιδιά που ανέλαβαν δράση και δημιούργησαν ένα ολόκληρο κίνημα, προτάσσοντας τα στήθη τους, μεταξύ άλλων και απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ (ένα ακόμα ίνδαλμα του μακελάρη του Κράιστσερτς), οι προβολείς στράφηκαν στα θύματα και στους συμμαθητές τους. Ο δε δολοφόνος παρέμεινε λίγο πολύ στη σκιά, χάνοντας την ευκαιρία να καταστεί ένας ακόμα influencer της ένοπλης βίας. Το εγχείρημα φαντάζει δύσκολο, καθώς βουλιάζει στην αρρωστημένη δίψα μας για «ενημέρωση» και, κυρίως, στον διαδικτυακό βούρκο που απλώνεται γύρω μας και μέσα μας. Όμως πρέπει τουλάχιστον να προσπαθήσουμε.
Πώς η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο, η στάση της κυβέρνησης και η μετατόπιση της κοινής γνώμης επαναφέρουν το δίλημμα της κυβερνησιμότητας στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής
17°
