Ενδεχομένως να μην το γνωρίζετε, αλλά ο σύντροφος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δουζίνας είχε μια καταπληκτική ιδέα. Σκέφτηκε ότι η Ελλάδα πρέπει να ζητήσει αποζημιώσεις από τις χώρες στις οποίες έχουν μεταναστεύσει, προκειμένου να εργαστούν, οι πτυχιούχοι Έλληνες, καθώς τα μυαλά αυτά που στερείται η Ελλάδα με το brain το drain έχουν σπουδάσει στα ελληνικά πανεπιστήμια, με λεφτά των Ελλήνων φορολογούμενων και άρα πρέπει να πάρουμε πίσω το κάτι τις μας.
Η ιδέα φυσικά είναι εντελώς βλακώδης και στην επιδίωξη αλλά και στην ουσία της (π.χ. οι Έλληνες αυτοί στην Ελλάδα θα ήταν στην πλειοψηφία τους άνεργοι και άρα βάρος είτε για τις οικογένειές τους είτε για το ταμείο της ανεργίας... γιατί κάθομαι και προσπαθώ να βρω επιχειρήματα για απάντηση σε βλακείες, θα μου πείτε.. τρέχα γύρευε, θα απαντήσω), αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Τουλάχιστον όχι για τον σύντροφο Δουζίνα ο οποίος είναι το πρώτο φαβορί για τον Χρυσό Μάρδα του 2018· και σίγουρα όχι για μένα που εμπνεόμενος από τον ευφυή συριζαίο προσπάθησα και βρήκα κάποιες ακόμα πιο ανόητες ιδέες (και μία πραγματικά έξυπνη) για να βοηθήσω την ωραία μας χώρα.
1. Να ζητήσουμε αποζημίωση για τις ελληνικές λέξεις που χρησιμοποιούν οι ξένοι
Όλοι ξέρουμε ότι ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας έχει απλωθεί στα πέρατα της οικουμένης. Δικαιούμεθα, λοιπόν, να διεκδικήσουμε κάτι από τον πλούτο αυτόν ζητώντας 1.000 ευρώ ετησίως για κάθε ελληνική λέξη που χρησιμοποιεί η κάθε χώρα. Αν σκεφτούμε πόσες είναι οι ελληνικές λέξεις που έχουν περάσει στο εξωτερικό και ότι ο πλανήτης έχει κοντά 200 χώρες, θα καταλάβουμε πως τα λεφτά είναι πολλά. Το μόνο κακό είναι πως την ιδέα αυτή μπορεί να αντιγράψουν και οι χώρες των οποίων τον γλωσσικό πλούτο εκμεταλλευόμαστε εμείς (σκεφτείτε μόνο πόσες τουρκικές, αλβανικές, αγγλικές και γαλλικές λέξεις χρησιμοποιούμε κάθε μέρα) και έτσι τελικά να μη μας μείνει ευρώ, αλλά νομίζω πως αξίζει να κάνουμε μια προσπάθεια.
2. Να επιβάλλουμε παγκόσμιο φόρο στο πρωκτικό σεξ
Όπως είναι γνωστό, το πρωκτικό σεξ είναι μια επινόηση των αρχαίων μας προγόνων και έτσι αυτό που στην Ελλάδα ονομάζουμε «οθωμανικό» σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη το λένε «ελληνικό». Ένας μικρός φόρος σε κάθε τέτοια σεξουαλική επαφή και η Ελλάδα μας θα κάτσει αναπαυτικά στην κορυφή του κόσμου (οικονομικά μιλώντας).
3. Να ζητήσουμε αποζημιώσεις για τα ξένα φαγητά που μας παχαίνουν και επιβαρύνουν την υγεία μας
Πίτσες, τσίζμπεργκερ, καρμπονάρες, αλά κρεμ, τυριά με 50% λιπαρά, ντιπ φράιντ τσίκεν... σκεφτείτε πόσο πιο αδύνατοι και υγιείς θα ήμασταν χωρίς τις ξένες κουζίνες που δολίως έχουν εισχωρήσει στη μεσογειακή μας διατροφή. Η απαίτηση αποζημιώσεων από όλες τις χώρες που μας έχουν κάνει παχύσαρκους και μας έχουν τιγκάρει στη χοληστερίνη είναι μονόδρομος.
4. Να ζητήσουμε αποζημιώσεις για τους Έλληνες ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στο εξωτερικό και τους στερείται το ελληνικό πρωτάθλημα
Το ελληνικό πρωτάθλημα είναι φτωχότερο χωρίς Μανωλά, Παπασταθόπουλο, Νίνη, Μήτρογλου και τόσους άλλους Έλληνες που αγωνίζονται στο εξωτερικό προκειμένου να δουλεύουν σαν άνθρωποι και όχι σαν αιχμάλωτοι στον πλανήτη των πιθήκων. Υπεύθυνες γι’ αυτό είναι οι ομάδες του εξωτερικού οι οποίες καλά θα κάνουν να μας αποζημιώσουν για το foot drain που υφίσταται το ποδόσφαιρό μας.
5. Να ζητήσουμε φόρο ελληνικού φωτός και αέρα από τις γειτονικές χώρες.
Όπως ξέρουμε, το ελληνικό φως και ο ελληνικός αέρας δεν συγκρίνονται με κανένα φως ή αέρα στον κόσμο. Επειδή η Γη είναι σφαιρική και περιστρέφεται, ο ελληνικός αέρας και το ελληνικό φως διαχέονται και στις γειτονικές μας χώρες. Δεν θα ήταν κακή ιδέα να ζητήσουμε από τις χώρες αυτές ένα σημαντικό ποσό το οποίο θα καταβάλλεται ετησίως, απειλώντας ότι διαφορετικά θα υψώσουμε γύρω από τη χώρα ένα πανύψηλο τείχος το οποίο θα περιορίζει στην επικράτειά μας το φως και τον αέρα μας.
6. Να αφήσουμε τις μαλακίες και να κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλύτερα. Να ζητήσουμε να μας δώσουν δανεικά και μετά να βρούμε τρόπους να επιστρέψουμε όσο λιγότερα γίνεται.
Και μπράβο μας.
*πρόκειται για βραβείο που μόλις θέσπισα και θα δίνεται στον πολιτικό με την πιο βλακώδη ιδέα για την προκοπή τουτοπουτούτου
Η κρισιμότητα των στιγμών δεν επιτρέπει ούτε παραλυτικές ισορροπίες ούτε φαινομενικά ανώδυνους συμψηφισμούς που θα κοστίσουν πολύ ακριβά στο άμεσο μέλλον.
Η αναβίωση της πλειοδοσίας παροχών δεν αποτελεί απλώς προεκλογικό φαινόμενο· αποκαλύπτει ότι τα βαθύτερα αντανακλαστικά του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού παραμένουν πολιτικά ενεργά.
17°
