«Κάνοντας αναμνήσεις»

Πριν από μερικές μέρες, ο Βύρων Πολύδωρας, «ιστορικό» (ή μήπως προϊστορικό;) στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, δήλωσε ότι πρέπει να υπάρξει συνεννόηση με το κόμμα του Μιχαλολιάκου και του Παναγιώταρου, καθώς «ο κίνδυνος δεν είναι η Χρυσή Αυγή, είναι η τρόικα»! Ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για βουλευτή που ανήκει στην κυβερνητική πλειοψηφία, και όχι για στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ή των Ανεξάρτητων Ελλήνων.

Όσο για τη συνέχεια της ίδιας δήλωσης, αυτή δεν είναι μόνο πολύ ενδιαφέρουσα από πολιτική άποψη, αλλά και ενδεικτική του τρόπου έκφρασης του ανδρός: «Μας έπιασε η ευαισθησία για τη Χρυσή Αυγή, η οποία έχει ψηφιστεί από 600.000 κόσμο, θα ψηφιστεί και από 1.000.000, και εμείς θα κάνουμε αναμνήσεις (sic) του Συντάγματος της Βαϊμάρης».

Πρώτον, τη Χ.Α. στις τελευταίες εκλογές δεν την ψήφισαν 600.000 αλλά κάτι λιγότεροι από 500.000 άνθρωποι. Άρα έχουμε και μια άτυπη πριμοδότηση από τον πρώην υπουργό προς τους, κατά δήλωσή του, επίδοξους συνομιλητές του. Δεύτερο ρεγάλο προς την παρέα του Κασιδιάρη, η πρόβλεψη ότι σύντομα θα ψηφίζεται από 1.000.000 (αυτό πάντως, για να είμαστε δίκαιοι, το λένε και ορισμένες δημοσκοπήσεις).

Μέχρις εδώ, ας πούμε ότι, αν μη τι άλλο, καταλαβαίνουμε «τι θέλει να πει ο ποιητής». Από κει και πέρα αρχίζει η απόλυτη τρικυμία εν κρανίω και ο προγλωσσικός τρόπος έκφρασης. Δεν νομίζω ότι νεαρός μαθητής της Τρίτης Δημοτικού θα έγραφε στην έκθεσή του «κάνω αναμνήσεις». Αν πάντως συνέβαινε κάτι τέτοιο, σίγουρα οι γονείς του θα ανησυχούσαν σοβαρά για την αδυναμία του γιου τους να εκφράζεται. Απ’ όσο ξέρω, κάνει κάποιος τη θητεία του, κάνει πρόσθεση ή αφαίρεση, κάνει υπομονή, κάνει την πάπια ή τον ψόφιο κοριό, θα κάνει αύριο γεμιστά, κάνει πιπί του ή κακά του. Αναμνήσεις, πάντως, όχι, δεν κάνει. Όσο για τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, γιατί άραγε είναι κακό να θυμόμαστε την ιστορία της και κυρίως τον τρόπο με τον οποίο υπονομεύτηκε και καταλύθηκε; Μακάρι η μοίρα της να διδασκόταν σε όλους τους πολίτες, όλων των χωρών της Ευρώπης, με στόχο την εξαγωγή πολύ χρήσιμων συμπερασμάτων. Ειδικά στη χώρα μας, μάλιστα, που έχει κατ’ εξοχήν υπάρξει θύμα των πολιτικών άκρων, αλλά και που βλέπει σήμερα να αυξάνεται η επιρροή των κάθε λογής, ρητών ή υπόρρητων, υπονομευτών της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μακάρι όλοι να ήξεραν και να θυμόντουσαν τι ήταν η Δημοκρατία της Βαϊμάρης, ποια μοίρα της επιφυλάχτηκε και κυρίως τι τη διαδέχτηκε.

Συμπερασματικά, στην περίπτωση του Πολύδωρα, μιλάμε για ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα του είδους «ημιμαθής που νομίζει ότι ξέρει γράμματα». Πιο γραφικός αλλά και πιο επικίνδυνος από τον αγράμματο είναι ο ουσιαστικά απαίδευτος, ο ημιαγράμματος, που νομίζει ότι είναι γραμματιζούμενος. Εξού και ο περί ου ο λόγος πολιτικός αρέσκεται να μιλάει με στόμφο και με πόζα, με υπερβατά και άλλες περικοκλάδες. Αυτά, βέβαια, όταν δεν παρομοιάζει τον εαυτό του με κάποιον από τους ήρωες του 1821, μιας και τον άκουσα πρόσφατα να λέει «εγώ είμαι Κολοκοτρώνης»(;), ενώ και παλαιότερα, όταν είχε διεκδικήσει την αρχηγία της ΝΔ τον θυμάμαι να λέει ότι με τους ογδόντα ή κάτι τέτοιο που τον είχαν ψηφίσει ένιωθε σαν τον Οδυσσέα Ανδρούτσο στο Χάνι της Γραβιάς.

Όσο για την ουσία των δηλώσεων, μιας και αρκετά διασκεδάσαμε με τον τρόπο διατύπωσής τους, η καλύτερη οδός για να ανακοπεί το ρεύμα προς τη Χρυσή Αυγή είναι να πάψουν οι πολίτες να θεωρούν απαξιωμένο και χρεοκοπημένο το πολιτικό σύστημα. Κι αυτό θα γίνει όταν πειστούν πως κάποιοι πολιτικοί βλέπουν πιο πέρα από το πώς να φροντίσουν τα συμφέροντά τους και να αποκαταστήσουν τα μέλη της οικογένειάς τους. Όπως, καλή ώρα, έκανε ο Βύρων Πολύδωρας, ο οποίος στη μία (!) μέρα που διατέλεσε πρόεδρος της Βουλής, πρόλαβε να διορίσει την κόρη του.