Βαρύ πλήγμα στον πυρήνα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί η ομολογία του κ. Ευκλείδη Τσακαλώτου ενώπιον των βουλευτών του κόμματός του ότι πάνω από μισό εκατομμύριο ιδιοκτήτες θα λάβουν φέτος φουσκωμένους λογαριασμούς για τα ακίνητα που διαθέτουν.
Είναι το δεύτερο καίριο αυτοκαταστροφικό χτύπημα μετά την «ισπανική υποχώρηση» στο θέμα των κατασχέσεων και στο αγαπημένο σλόγκαν του ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση, το «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη».
Ο ΕΝΦΙΑ όμως… Κατά γενική παραδοχή, η εξαγγελία για την κατάργηση του «φόρου-λαιμητόμου» (Αλ. Τσίπρας, Ιανουάριος 2015) ήταν ένας από τους πολύ καθοριστικούς παράγοντες ώστε ψηφοφόροι, που δεν είχαν ιδιαίτερους δεσμούς με τον ΣΥΡΙΖΑ, να επιλέξουν το ψηφοδέλτιό του ως εκδίκηση στην επιβολή του ΕΝΦΙΑ των «Σαμαροβενιζέλων»
Μάλιστα υπήρχε και ολόκληρη επιχειρηματολογία του κ. Τσίπρα για το κόστος της κατάργησης του ΕΝΦΙΑ. Στην προεκλογική περίοδο του Ιανουαρίου του 2015, δήλωνε ότι με την κατάργηση του «παράλογου φόρου» και την επιβολή του Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας θα υπάρξει απώλεια εσόδων της τάξης των 2 δις ευρώ, που θα αναπληρωνόταν με την αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος και τον εξορθολογισμό των αντικειμενικών αξιών.
Αλλά και στις προγραμματικές δηλώσεις του ως πρωθυπουργού, τον Ιανουάριο του 2015, ο πρωθυπουργός δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνείας: «Καταργούμε τον ΕΝΦΙΑ από το 2015 και τον αντικαθιστούμε με φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Καλούμε όμως τους πολίτες στις παρούσες συνθήκες και με δεδομένες τις ασφυκτικές πιέσεις που υφιστάμεθα να ανταποκριθούν στην εθνική προσπάθεια και να καταβάλουν τις τελευταίες δόσεις που αντιστοιχούν στο φόρο του 2014».
Αυτό που δεν φανταζόντουσαν οι ατυχείς αντι-ΕΝΦΙΑ ψηφοφόροι ήταν ότι αντί για κατάργηση θα ερχόταν και αύξηση η οποία, σύμφωνα με τον σχεδιασμό, θα πλήξει μεγάλο αριθμό ιδιοκτητών ακινήτων, αυτήν τη φορά σε λαϊκές συνοικίες.
Δεν πρέπει όμως να κατηγορούμε μόνο τον υπουργό Οικονομικών για την εξέλιξη αυτή. Το έδαφος είχε προετοιμάσει ο… άλλος Αλέξης Τσίπρας, σε συνέντευξή Τύπου που παραχώρησε στη ΔΕΘ μόλις πέρσι τον Σεπτέμβριο. «Ο ΕΝΦΙΑ δεν είναι ο πιο άδικος φόρος» έλεγε και πρόσθετε: «Η κυβέρνηση πήρε μια απόφαση πέρυσι μιας εσωτερικής αναδιάρθρωσης στο φόρο του ΕΝΦΙΑ τον Νοέμβριο του 2016, δηλαδή πιο δίκαιη κατανομή». Η αναδιάρθρωση πάντως του 2018 κρύβει δυσάρεστες εκπλήξεις και… αυξήσεις.
Αν μας δείχνει κάτι η πικρή, μικρή ιστορία με τον ΕΝΦΙΑ δεν είναι μόνο η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ σε έναν εφιαλτικό για τους πολίτες ρεαλισμό (όχι σοσιαλιστικό πάντως, ούτε καν σοσιαλδημοκρατικό...). Είναι κυρίως η κατεύθυνση της μεταλλαγής του κόμματος αυτού. Είναι η ενσωμάτωση ενός πράγματι άδικου φόρου στη λογική της φορολογικής αφαίμαξης των ιδιοκτητών ακινήτων, για να αυγατίσουν τα θηριώδη υπερπλεονάσματα, που ούτε ο Σόιμπλε είχε διανοηθεί να προτείνει. Κι έτσι, είναι πιθανό στις αρχές του χρόνου ένας συνταξιούχος να ακούει το «χαρμόσυνο νέο» κάποιας 13ης σύνταξης, την ώρα που η σύνταξή του θα περικόπτεται και ο ΕΝΦΙΑ για την πρώτη κατοικία μάλιστα –ή για ένα εγκαταλελειμμένο χωράφι στα πάτρια εδάφη– θα του έρχεται κατακέφαλα. Κι αυτά την επομένη του επίγειου παραδείσου, στον οποίο οι πολίτες αυτής της χώρας θα έχουν εισέλθει μετά την «καθαρή έξοδο».
Η κρισιμότητα των στιγμών δεν επιτρέπει ούτε παραλυτικές ισορροπίες ούτε φαινομενικά ανώδυνους συμψηφισμούς που θα κοστίσουν πολύ ακριβά στο άμεσο μέλλον.
Η αναβίωση της πλειοδοσίας παροχών δεν αποτελεί απλώς προεκλογικό φαινόμενο· αποκαλύπτει ότι τα βαθύτερα αντανακλαστικά του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού παραμένουν πολιτικά ενεργά.
17°
