Πολιτικη & Οικονομια

Ημέρες δόξας ζει ο Αντώναρος: «Σε διαδρομή 200 μέτρων έσφιξα 45 χέρια»

Η ανάρτηση στο Facebook μετά τη βόλτα στο κέντρο της Αθήνας

25.04.2018, 15:38
Newsroom
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Πόλεμος στο Ιράν: Δημήτρης Κούρκουλας, Πλάμεν Τόντσεφ, Κώστας Υφαντής, Ινώ Αφεντούλη, Γιάννης Κουτσομύτης και Έλενα Λαζάρου μιλούν για τη Μέση Ανατολή

Κοσμος Πόλεμος στο Ιράν: 6 ειδικοί μιλούν για τη Μέση Ανατολή

Μάκης Προβατάς

Εκπαιδευτικοί μιλούν για όσα συμβαίνουν μέσα στις τάξεις

Κοινωνια ΡΕΠΟΡΤΑΖ: «Να είσαι εκπαιδευτικός και να τρέμεις να μπεις στην τάξη»

Γεωργία Ζερβογιάννη

Ντέσμοντ Τσάιλντ: Είναι πολύ σημαντικό ο δημιουργός να έχει συναίνεση, αναγνώριση και αμοιβή

Μουσικη Ντέσμοντ Τσάιλντ: Από το «Poison» του Άλις Κούπερ στον Παρθενώνα

Φωτεινή Αλευρά

Για την… αγάπη του κόσμου που εισέπραξε σε μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας γράφει στο λογαριασμό του στο Facebook ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος και υπουργός επί ηγεσίας Νέας Δημοκρατίας, Ευάγγελος Αντώναρος.

Περιγράφει χαρακτηριστικά ότι ο κόσμος τον σταματούσε και του μιλούσε φιλικά, λέγοντάς του «συνέχισε. Μια χαρά τα λες».

Δείτε την ανάρτησή του στο Facebook

«Ήμουνα χθες με ένα καλό φίλο -- με μεγάλη διαδρομή στη κεντροδεξιά παράταξη -- σε πολυσύχναστο δρόμο στο κέντρο της Αθήνας...Πολύς κόσμος στα καφέ απολαμβάνε τον καλό καιρό με τη παρέα του. Περπατάγαμε στη μέση του δρόμου -- πεζοδρομος -- και συζητήγσμε. Αρκετοί μας χαιρετούσαν φιλικά, οι περισσότεροι χωρίς να τους ξέρω προσωπικά. Κάποιοι σηκώθηκαν κι ήρθαν προς το μέρος μου να μου μιλήσουν. Κοντοσταθήκαμε πολλές φορές. "Συνέχισε. Μια χαρά τα λές", μου είπε ενας τριαντάρης. Δυο μεσόκοποι άνδρες προσφέρθηκαν να κεράσουν καφε. Θα έσφιξα σαράντα με σαράντα πέντε χέρια σε μια διαδρομή διακοσίων μέτρων. Δεν κρύβω ότι δυο τρείς με αποδοκίμασαν. "Τι θέλεις κι ανακατεύεσαι", μου φώναξε κάποιος. Ηταν στη μειοψηφία. Αλλά κοντοστάθηκα και τον άκουσα.

Την ώρα που φθάσαμε στον προορισμό μας ο φίλος μου, παλιά καραβάνα της πολιτικής, γύρισε και μου είπε. "Φαντάσου να είχες κάνει αυτή την σκληρή κριτική το 2003, με πρόεδρο τον Κώστα Καραμανλη , ένα χρόνο πριν τις εκλογές. Θα μας είχαν πάρει εδώ, στον ίδιο δρόμο, με τις ντομάτες..." Τον κοίταξα. Κι εκείνος συνέχισε: "Ενώ τώρα...ναι τώρα σου σφίγγουν το χέρι."
Είχε δίκιο. Τεράστια διαφορά. Ο κόσμος ξέρει και κρίνει.
Είμαστε εδώ.
Είμαστε παντού.
Είμαστε πολλοί.
Είμαστε όλο και πιο πολλοί».