Συγκινήθηκα όταν σε άκουσα στο ιδρυτικό συνέδριο του ΚΙΝΑΛ να κηρύσσεις ανένδοτο αγώνα για την «αλλαγή στην ποιότητα ζωής των Ελλήνων πολιτών». Επιτέλους, είπα, κάποιος ας κάνει κάτι. Έχω εμπιστοσύνη σε σας τους σοσιαλδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτισσες πως θα έχετε ψηλά στην ατζέντα σας το κοινωνικό κράτος και την ανάπτυξη.
Σπεύδω να συνδράμω στον αγώνα σας. Ξέρεις τώρα το βίτσιο μου με τα δημοσιευμένα στοιχεία. Να σου πω τι βρήκα – μετά θα σου πω και γιατί γίνεται αυτό.
Το πρώτο δίμηνο του 2018 ο κ. Τσακαλώτος, κατ' εφαρμογήν της τσιπροκαμμένης πολιτικής, παρήγαγε υπερπλεόνασμα – καμία έκπληξη, το ’χει πάρει το κολάι. Για να βγει αυτό το υπερπλεόνασμα, δεν πήγαν εκεί που προγραμματιζόταν μόλις δύο μήνες πριν €200 εκατ. του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Θα καθυστερήσει λίγο η ανάπτυξη και η ανάσα στην αγορά, αλλά τον Τσακαλώτο δεν τον πειράζει. Εσένα όμως; Μήπως στον ανένδοτο, για να μην είμαστε μαξιμαλιστές, να αγωνιστείτε για τα προγραμματισμένα και σχεδιασμένα, μόνον; Ξέρω πως έπεσαν φοβερές ιδέες στο συνέδριο, αλλά αγώνας είναι –αυτός ανένδοτος μάλιστα–, πρέπει να πιάσει και τα ταπεινά.
Επίσης, το πρώτο δίμηνο του 2018 ο κ. Τσακαλώτος συγκράτησε τις δαπάνες κατά €310 εκατ. Μη φαντάζεσαι πως έκοψε τη χλίδα. Τα €170 εκατ. από αυτά ήταν χορηγήσεις προς νοσοκομεία και υγεία γενικότερα, οι οποίες παρακρατήθηκαν. Βλέπεις, συντρόφισσα, ο επίδοξος σοσιαλδημοκράτης Τσίπρας τσακίζει το κοινωνικό κράτος. Δεν έχουν φάρμακα τα νοσοκομεία ούτε σεντόνια; Κανένα πρόβλημα, βάζει ο Ευκλείδης ένα ποσό στον προϋπολογισμό, χαίρεται ο Πολάκης και το 16% του ΚΙΝΑΛ, που σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις καλοβλέπει τον σοσιαλδημοκράτη Τσίπρα, και απλώς δεν το δίνει. Ακόμη λιγότερα φάρμακα και σεντόνια. Νομίζω, ως σοσιαλδημοκράτισσα που έχεις το κοινωνικό κράτος κορώνα στο κεφάλι σου, μπορείς να αρχίσεις τον ανένδοτο από αυτό.
Τι άλλο βρήκα; Τον Ιανουάριο ο χαριτωμένος Ευκλείδης έφτασε το δανεισμό από τους φορείς του δημοσίου (ξέρεις τώρα, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, ΟΤΑ και άλλα τέτοια που παρέχουν υπηρεσίες διαφόρων ειδών στους πολίτες και εν πολλοίς ορίζουν την ποιότητα ζωής τους) στα €20 δισ., €5 δισ. παραπάνω σε ένα μήνα! Όπως είμαι σίγουρος πως ξέρεις, ο Ευκλείδης τραβάει λεφτά από λογαρισμό στον οποίο με τις ΠΝΠ του Βαρουφάκη οι οργανισμοί βάζουν τα διαθέσιμα. Ως διαθέσιμα δε, ορίζεται οτιδήποτε πλην της μισθοδοσίας δεκαπενθημέρου. Οι οργανισμοί, λοιπόν, δεν μπορούν να εκτελέσουν τους προϋπολογισμούς τους, να επενδύσουν, να πάρουν αναλώσιμα, να κάνουν έργα. Νομίζω πως το θέμα είναι ταμάμ για τον Ανένδοτο Αγώνα.
Υποσχέθηκα να σου πω «γιατί γίνονται αυτά». Γίνονται για να δείχνει πλεονάσματα ο Ευκλείδης. Γίνονται για να μην εκτεθούν και οι τροϊκανοί – θυμίζω πως είδαν ως και τη μαγιά για το μαξιλάρι, τη στιγμή που τα δημόσια ταμεία κόντευαν να βαρέσουν κόκκινο. Δεν υπήρχε μία, ούτε καν τα λεφτά από την πρώτη πανηγυρική έξοδο στις αγορές του Ιουλίου. Δηλαδή, το μαξιλάρι το φτιάχνει η ποιότητα ζωής των Ελλήνων πολιτών που διαρκώς υποβαθμίζεται. Μην προτρέχεις ως φανατική σοσιαλδημοκράτισσα: ο νεοφιλελευθερισμός και τα προγράμματα λιτότητας των ανάλγητων δανειστών δεν έχουν τίποτε να κάνουν με την επίθεση στην ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχει το κοινωνικό κράτος – αυτήν τουλάχιστον. Είναι ό,τι ξέμεινε από τον αντιμνημονιασμό των εθνολαϊκιστών.
Προνομιακό πεδίο ο αγώνας για την ποιότητα ζωής. Υποτίθεται πως βγαίνουμε από τα μνημόνια και θα ανασάνουμε – πλην όμως αν δεν αγωνιστείτε τώρα οι σοσιαλδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτισσες, τον Σεπτέμβριο, θα αγωνίζεστε να γυρίσουμε ως ποιότητα ζωής στον Φεβρουάριο.
Συντρόφισσα, μπορείς να πάρεις όλο το πακέτο: «η πολιτική μαξιλαριού είναι βλαπτική για την ποιότητα ζωής των Ελλήνων πολιτών». Μπορείς να πάρεις κομμάτια, τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια και τα νοσοκομεία, ας πούμε. Κήρυξες που κήρυξες τον ανένδοτο, δεν πρέπει να έχει και κάποιο αντικείμενο;
Αυτά στα γράφω με επιφύλαξη. Δεν είμαι σίγουρος εάν άκουσα καλά, ειδικά αφού παρακολούθησα μεγάλο μέρος των εργασιών του συνεδρίου. Ελπίζω να άκουσα καλά για Αγώνα Ανένδοτο και όχι ανέκδοτο.
Από τον τραμπισμό και την άνοδο της Κίνας έως τον κίνδυνο ενεργειακού σοκ και τη δημοκρατική φθορά, ο Μάρτιν Γουλφ χαρτογραφεί έναν κόσμο αυξημένης αβεβαιότητας
17°
