Οι Κύπριοι λιπόψυχοι και οι εγχώριοι απλοχέρηδες

Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα την περασμένη Δευτέρα στους εργαζόμενους της ΕΘΝΟDATA πέρασε από το «κόσκινο» της κακώς νοούμε ης επικαιρότητας: μια-δυο ατάκες για δελτίο και τελειώσαμε. Όμως, όχι. Υπάρχουν θέματα που έθιξε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και θα έπρεπε να αποτελούν τουλάχιστον θέμα ευρείας συζήτησης – και όχι να περνάνε στο ντούκου.

Ας σταθούμε σε τρία μόνο σημεία.

Κύπρος. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ είπε πως δεν μετάνιωσε που στήριξε το «όχι» στην Κύπρο αλλά πρόσθεσε: «Όμως προσέξτε, για να είναι αποτελεσματικό ένα όχι, χρειάζονται δύο προϋποθέσεις. Χρειάζεται και ο λαός να λέει το όχι και η κυβέρνησή του να στηρίζει το όχι. Το ένα χωρίς το άλλο δεν μπορούν να προχωρήσουν. Δεν μπορεί ένα όχι να είναι αποτελεσματικό, το όχι ενός λαού, αν δεν στηρίζεται από μια αποφασιστική στάση μιας κυβέρνησης. Αλλά ούτε η αποφασιστική στάση μιας κυβέρνησης αρκεί, αν ο λαός διαρκώς δεν στηρίζει την προοπτική της αντίστασης και την προοπτική του όχι». Συνεπώς δεν φταίει μόνο η κυβέρνηση της Κύπρου αλλά και ο κυπριακός λαός, που «δεν στήριξε την προοπτική της αντίστασης»! Το ατύχημα δηλαδή του κυπριακού λαού είναι πως η στάση που επέδειξε δεν ταίριαξε με τη γραμμή ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για το «όχι». Τόσο το χειρότερο για τους Κυπρίους...

Εργασιακό καθεστώς. Ο πρόεδρος είπε πως ως κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θα επαναφέρει τα εργασιακά στην προ μνημονίου εποχή με «μια θεσμική αλλαγή στην αντίθετη κατεύθυνση», και προσθέτει: «Αν χρειαστεί, ακόμα και με συνταγματικού χαρακτήρα αλλαγές, οι οποίες όμως θα επιβεβαιωθούν από τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού». Αν και θυμίζει αυτό την κατάργηση του μνημονίου με ένα νόμο, οφείλουμε να ρωτήσουμε. Ποιες ακριβώς συνταγματικές αλλαγές υπονοούνται και πώς θα επικυρωθούν από το λαό; Διά βοής;

Μισθοί. Αναρωτήθηκε ο Αλ. Τσίπρας: «Μας λένε, μπορείτε να επαναφέρετε τον κατώτατο μισθό; Εμείς λέμε, μπορούμε δεν μπορούμε, θα το κάνουμε». Και αυτό θα γίνει, λέει παρακάτω, γιατί αυτοί που θα πάρουν τους μισθούς «θα μπορέσουν να έχουν καταναλωτικές δαπάνες για να κινηθεί ξανά η οικονομία». Τόσο απλά. Με ένα νόμο. Μπορούμε δεν μπορούμε. Κι αν δεν μπορούμε τι κάνουμε; Σε τι παραγωγικό «μέρισμα» θα αντιστοιχούν οι αυξήσεις της μιας νύχτας; Κι αν είναι έτσι να κινηθεί η οικονομία γιατί δεν δίνουν κάτι παραπάνω από τον κατώτατο μισθό ώστε να αυξηθεί η κατανάλωση; Θα υπάρξουν αυξήσεις στο Δημόσιο; Μήπως να προσληφθούν και άλλοι εργαζόμενοι σε κρατικές υπηρεσίες ώστε ο μισθός τους να τονώσει την κατανάλωση; Θα υποχρεωθούν σε αυξήσεις επιχειρήσεις που σήμερα απασχολούν το προσωπικό τους δύο ή και μια εργάσιμη την εβδομάδα, λόγω κρίσης; Και μια λεπτομέρεια: Οι αυξήσεις θα δοθούν σε ευρώ ή μήπως σε δραχμές;