Ν. Ανδρουλάκης: «Ζούμε ένα χυδαίο εθνολαϊκισμό»

«Ζούμε σήμερα ένα σκληρό εθνολαϊκισμό. Η συνεργασία της κυβέρνησης - που θέλει να λέγεται Αριστερά - με τον Π. Καμμένο στηρίζεται πάνω σε έναν χυδαίο εθνολαϊκισμό», είπε στην Καστοριά ο κ. Νίκος Ανδρουλάκης, ευρωβουλευτής της Ελιάς και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ,  ένας από τους δέκα υποψήφιους για την ηγεσία του νέου κόμματος του Κέντρου (εκλογές: 12 και 19 Νοεμβρίου).

Άλλα σημεία της ομιλίας του:

• «Αν αποτύχουμε, θα έχουμε κάνει ένα τεράστιο δώρο στο ΣΥΡΙΖΑ   και τη Δεξιά κι αυτό θα είναι αδικία προς την ιστορία μας»
• Χρειάζεται «ένας ενιαίος φορέας, χωρίς ποσοστώσεις, χωρίς μηχανισμούς. Μια ισχυρή παράταξη που θα μπορεί να σταθεί και στη Βουλή και στην κοινωνία»
• Δεν είμαι  «φερετζές του παλιού πολιτικού συστήματος που έχει κλείσει τον κύκλο του. Αν η Δημοκρατική Παράταξη δεν διεγείρει το λαό μέσα από ένα άλλο αφήγημα, με μια άλλη στρατηγική για το έθνος και την πατρίδα, τα επόμενα χρόνια θα είναι καταστροφή. Οι νέοι, τα δυναμικά στρώματα της κοινωνίας θα φύγουν στο εξωτερικό, το δημογραφικό θα καταρρεύσει, γιατί το σημερινό μοντέλο οδηγεί σε υψηλή ανεργία»
• «Αυτοί που μας κυβερνούν σήμερα φτιάχνουν μια Ελλάδα των μετρίων»
• Το νέο κόμμα πρέπει να αμφισβητήσει τα οικονομικά, συντεχνιακά, κοινωνικά και πολιτικά κατεστημένα που χρεοκόπησαν τη χώρα
• Η προοδευτική παράταξη χρειάζεται την ανανέωση της και παραγωγή σύγχρονου πολιτικού λόγου, που θα μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της πατρίδας
• «Να μην αφήσουμε την ιστορία της Μεταπολίτευσης να την γράψουν οι πολιτικοί μας αντίπαλοι. Δεν είναι η πρώτη φορά που προσπαθούν να οικειοποιηθούν την ιστορία της παράταξης βρίσκοντάς την αδύναμη. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς. Πρέπει να κλείσουμε τους λογαριασμούς με το χθες και με ένα δίκαιο και μεγάθυμο τρόπο να αποδεχθούμε τα λάθη που μας πλήγωσαν όλους»
• «Εμείς πρέπει να ενώσουμε την Ελλάδα, να πείσουμε ότι μιλάμε στο όνομα όλων των τάξεων, όλων των κοινωνικών ομάδων, όλων των γενεών και το σχέδιό μας ενώνει την πατρίδα, δεν την διχάζει».
• Η Νέα Δημοκρατία επιδιώκει την επιστροφή στη συντήρηση και το «βαθύ» κράτος.