Για ένα διάστημα τα δύσκολα θα γίνουν δυσκολότερα σε ό,τι αφορά την οικονομία. Στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση κυριαρχεί η πολιτική σε βάρος της οικονομίας και αυτό μεγαλώνει το λογαριασμό.
Μετά τη Μάλτα
Μετά τη συμφωνία-πλαίσιο στο Eurogroup της Μάλτας ανοίγει ο δρόμος για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης του τρίτου προγράμματος-μνημονίου, πιθανότατα τον Μάιο.
Με βάση τον αρχικό σχεδιασμό η δεύτερη αξιολόγηση επρόκειτο να κλείσει τον Φεβρουάριο του 2016. Η μεγάλη καθυστέρηση και η αλλαγή της πολιτικής συγκυρίας στην Ε.Ε. οδήγησαν σε πρόσθετες δεσμεύσεις για την ελληνική πλευρά που θα κάνουν πιο δύσκολη την καθημερινότητα πολλών συμπολιτών μας. Το χειρότερο είναι ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει να εφαρμόσει τα πρόσθετα μέτρα με λάθος τρόπο.
Σε ό,τι αφορά τις συντάξεις, οι οποίες θα μειωθούν από το 2019, οι περικοπές θα είναι μεγαλύτερες για τις «υψηλές» συντάξεις άνω των 1.000 ευρώ. Στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης εξυπηρετούνται, για μια ακόμη φορά, αυτοί που πήραν συντάξεις, οποιουδήποτε ύψους, χωρίς να έχουν συμβάλει επαρκώς στη χρηματοδότηση της κοινωνικής ασφάλισης. Οι συντάξεις δεν πρέπει να μειωθούν με βάση το ύψος τους αλλά με βάση το ποσοστό κάλυψής τους από τις ασφαλιστικές εισφορές των συνταξιούχων. Αν καλύπτονται πλήρως δεν υπάρχει λόγος να μειωθούν εφόσον είναι άλλο η φορολογική και άλλο η ασφαλιστική πολιτική. Αν όμως επιδοτούνται από το κοινωνικό σύνολο γιατί οι εισφορές του ασφαλισμένου δεν επαρκούν για την καταβολή της σύνταξης τότε πρέπει να μειωθούν.
Το ζήτημα έχει τεράστια σημασία για το μέλλον του ασφαλιστικού συστήματος εφόσον αν συνεχιστεί η τιμωρία των συνεπών ασφαλισμένων όλοι θα σπεύσουν να περιορίσουν τη συμμετοχή τους στη χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος.
Λαθεμένη είναι η προσέγγιση και στη μείωση του αφορολόγητου ορίου για το ετήσιο εισόδημα η οποία θα εφαρμοστεί, ανάλογα με τις δημοσιονομικές εξελίξεις, το 2019 ή το 2020. Η πρόταση του ΔΝΤ ήταν για ταυτόχρονη μείωση του αφορολόγητου ορίου και των φορολογικών συντελεστών για να επιτευχθεί η διεύρυνση της φορολογικής βάσης χωρίς να υπάρξουν νέες επιβαρύνσεις για τα μεσαία και ανώτερα εισοδήματα. Η κυβέρνηση σχεδιάζει τη μείωση του αφορολόγητου χωρίς την αντισταθμιστική μείωση των φορολογικών συντελεστών.
Η Ευρώπη στα δυο
Δημιουργούνται πρόσθετες δυσκολίες και από τις διαφαινόμενες εξελίξεις στην Ε.Ε. Γαλλία και Γερμανία ακολουθούν σύμφωνα με τις ενδείξεις αποκλίνουσες πορείες με αποτέλεσμα να απομακρύνεται η αναγκαία συνεννόησή τους για την κοινή αντιμετώπιση των ευρωπαϊκών προβλημάτων μεταξύ των οποίων η ελληνική οικονομική κρίση.
Στη Γαλλία έχει δημιουργηθεί ένα πλειοψηφικό ρεύμα υπέρ του οικονομικού λαϊκισμού. Η Λεπέν, ο Μελανσόν, ο Αμόν έχουν στην ουσία κοινό οικονομικό πρόγραμμα που δίνει έμφαση στην αύξηση των δημοσίων δαπανών, στις παροχές, στη μείωση της εργάσιμης εβδομάδας από τις 35 στις 32 ώρες και στη μείωση του συνταξιοδοτικού ορίου ηλικίας από τα 62 στα 60. Η Λεπέν και ο Μελανσόν συναντώνται και στην αντίθεσή τους προς το ευρώ και την Ευρωζώνη. Η Γαλλία θα βγει οικονομικά εξασθενημένη από τη δοκιμασία των προεδρικών εκλογών, όποιο και να είναι το τελικό αποτέλεσμα.
Οι δυσκολίες της Γαλλίας οδηγούν στην υιοθέτηση πιο αυστηρών οικονομικών θέσεων από τους πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής στη Γερμανία. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών και υποψήφιος καγκελάριος κ. Σουλτς ξέχασε ήδη όσα έλεγε σαν πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου υπέρ μιας χαλαρότερης αντιμετώπισης της Ελλάδας και της έκδοσης ευρωομολόγων για τη διαχείριση ενός τμήματος τους δημόσιου χρέους των υπερχρεωμένων χωρών της Ευρωζώνης. Από την πλευρά του ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας κ. Σόιμπλε απέσυρε την υποστήριξή του στην πρόταση ορισμού «υπουργού Οικονομικών» της Ευρωζώνης και καλύτερου συντονισμού της δημοσιονομικής πολιτικής για να ενισχύσει την αυτονομία της γερμανικής οικονομίας σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον που μπορεί να γίνει πιο προβληματικό αν κρίνουμε από όσα συμβαίνουν στη Γαλλία.
Αναλαμβάνουμε περισσότερα οικονομικά βάρη ενώ το ευρωπαϊκό περιβάλλον δεν φαίνεται να ευνοεί πρωτοβουλίες υπέρ της οικονομικής μας διευκόλυνσης.
Από τον τραμπισμό και την άνοδο της Κίνας έως τον κίνδυνο ενεργειακού σοκ και τη δημοκρατική φθορά, ο Μάρτιν Γουλφ χαρτογραφεί έναν κόσμο αυξημένης αβεβαιότητας
17°
