«Αντί για Κρετσού, να την πούμε Κρέτσου και να την πολιτογραφήσουμε Ελληνίδα» είπε ο πρωθυπουργός για την Επίτροπο της Ε.Ε. κατά την τελετή εγκαινίων, την Πέμπτη, της σήραγγας των Τεμπών, στην εθνική οδό Αθηνών-Θεσσαλονίκης. Εντυπωσιακή πραγματικά προσφώνηση στα εγκαίνια, που θύμισαν…κινητή εορτή (μετατέθηκαν δύο φορές ώστε να καταστεί δυνατό να παρευρεθεί ο κ. Τσίπρας).
Ο πρωθυπουργός όπως όλα δείχνουν θα παραστεί στα εγκαίνια και άλλων οδικών αρτηριών που παραδίδονται στην κυκλοφορία. Ο κ. Τσίπρας μπαίνει με τον τρόπο αυτό στο «κλαμπ» των πρωθυπουργών που επιχειρούν να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη με το κόψιμο κορδέλας… Κι αυτό, σε μια δύσκολη περίοδο για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με την αξιολόγηση στην κόψη του ξυραφιού και τους οικονομικούς δείκτες να επιδεινώνονται τους πρώτους μήνες του 2017.
Το εντυπωσιακό είναι πως ο πρωθυπουργός στηρίζει την προσπάθεια αυτή στους…εργολάβους-αυτούς που μόλις πριν από λίγα χρόνια, ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, στηλίτευε με κάθε ευκαιρία. Βέβαια, στην πανηγυρική ομιλία του επιχείρησε να δικαιολογήσει τη στροφή αυτή, λέγοντας ότι «είχαμε την πολιτική βούληση να διαπραγματευτούμε σκληρά με παραχωρησιούχους, κατασκευαστές και ξένες τράπεζες». Χάρη σε αυτή τη «σκληρή διαπραγμάτευση», είπε, έγινε εφικτό να ενεργοποιηθούν τα έργα, ικανοποιώντας τις απαιτήσεις των κατασκευαστών με αποζημιώσεις ύψους μόλις 764 εκ ευρώ, ενώ, όπως ανάφερε, ζητούσαν 1,25 δις ευρώ.
Η μεταμόρφωση πράγματι είναι εντυπωσιακή, αφού σημείωσε πως «η τελική επιλογή των κατασκευαστών ήταν η ορθότερη δυνατή», καθώς οι εταιρείες αυτές έμειναν ζωντανές. Όμως το 2011 δεν είναι τόσο μακρινό παρελθόν… Ήταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ, προεξάρχοντος του κ. Τσίπρα, υποστήριζε με θέρμη το κίνημα «δεν πληρώνω», με καλέσματα ανυπακοής σε ό,τι αφορά την πληρωμή των διοδίων στο οδικό δίκτυο. Στις 21 Ιανουαρίου 2011, μιλώντας στη Βουλή, έκανε λόγο για «διαρκές έγκλημα που λέγεται ληστρικά διόδια» και πρόσθετε: «Δεν μπορεί το “δεν πληρώνω” να το λένε μόνο οι ισχυροί, θα το λένε και οι πολίτες. Το κίνημα αυτό θα λάβει εθνικές, μαζικές διαστάσεις και θα είναι και δίκαιο».
Ένα μήνα αργότερα, με παρουσία του σε σταθμό διοδίων, ο κ. Τσίπρας ως πρόεδρος τότε του ΣΥΡΙΖΑ διακήρυττε πως «η ανυπακοή απέναντι σε ένα κράτος, σε μια πολιτεία που δεν είναι σε θέση να τηρήσει τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις της, είναι πλέον ένας δρόμος, που θα γίνει μαζικός είτε το θέλουν είτε όχι αυτοί που μας κανοναρχούν το βράδυ από τα δελτία ειδήσεων». Πρόσθετε μάλιστα πως «αν η κυβέρνηση δεν σταματήσει να κάνει τα στραβά μάτια στη διαπλοκή που μας κυβερνά όλα αυτά τα χρόνια, τότε πολύ σύντομα αυτός ο κόσμος, που αντιστέκεται στα διόδια, αύριο θα αντιστέκεται και σε άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής».
Από τότε βέβαια κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και ο πρωθυπουργός εκτιμά πως με την ολοκλήρωση των οδικών αξόνων από τους «κατασκευαστές» «κλείνει ένας σημαντικός κύκλος και ανοίγει ένας καινούργιος», καθώς «η χώρα βγαίνει από μια περίοδο πολυετούς ύφεσης».
Στο βιβλίο προσπάθησα να καταγράψω με εντιμότητα τη διεθνή πρακτική για να καταλάβουμε εάν είμαστε εγκλωβισμένοι στις υπερβολές και στα «δίκαιά» μας ή στον «ρεαλισμό» μας
17°
