Προφανώς ο μύθος ότι το Πελατειακό κράτος και οι Πελάτες του βρίσκονται «απέναντι» δεν ισχύει. Ο άνθρωπος που υπερηφανεύεται για τις προσλήψεις που έκανε στο μετρό και ο πρόεδρος της ΠΟΕ-ΟΤΑ επισφραγίζουν με αυτή τη χειραψία στις 30 Ιανουαρίου το τέλος μιας επιτυχημένης παράστασης, στην οποία υποδύθηκαν πειστικά τους αντιπάλους.
Και αφού για μήνες μόλυναν την ατμόσφαιρα με επικές παπάρες, αφού φανάτισαν αφελείς περί «ταξικής σύγκρουσης», αφού πυροδότησαν αγωνιστικό φρόνημα και εκμαίευσαν δηλώσεις «υποστήριξης στο δίκαιο αγώνα» από τους γνωστούς «τοκιστές» της αγανάκτησης, καταλήγουν να συγχαίρουν ο ένας τον άλλον.
Μόλις 15 ημέρες πριν, έχει ανακοινωθεί η εκταμίευση του ποσού των 253 εκατομμυρίων (και κάτι ψιλών) ως επιχορήγηση (λέγεται και «ανάσα ρευστότητας»), σε 41 δήμους της χώρας, για «κάλυψη ληξιπρόθεσμων οφειλών τους». Μετάφραση; Ρουσφέτια και υπερτιμολογήσεις προμηθειών σε ανεξέλεγκτους τοπικούς άρχοντες καλύπτονται για άλλη μια φορά ως «χαρτζιλίκι» από τον υπουργό.
Ναι, είναι από τα χρήματα της δόσης που για να εκταμιευθεί μειώθηκαν συντάξεις, κόπηκαν μισθοί, άνθρωποι εξαθλιώθηκαν και δουλειές χάθηκαν. Και η ειρωνεία είναι ότι αυτούς ακριβώς τους εξαθλιωμένους ανθρώπους χρησιμοποιούσε ως επιχείρημα ο Θέμης Μπαλασόπουλος, όσο καιρό ζητούσε χρήματα και μονιμοποιήσεις από το «ανάλγητο κράτος». Και μόλις αυτά εξασφαλίστηκαν (για το σινάφι του), η «κοινωνία που υποφέρει από τις μνημονιακές πολιτικές» ξεχάστηκε. Και ήρθαν οι χειραψίες και τα χαμόγελα, με το συνέταιρό του. Που τόσα χρόνια συνεργάζονται στην κατασπατάληση του πλούτου όλων μας. Ερήμην μας.
Το χυδαιότερο όλων, φυσικά, είναι ότι οι «Μπαλασόπουλοι» αυτής της χώρας επιμένουν να παρουσιάζουν τις «επιτυχίες τους» σαν επιτυχίες του «λαϊκού κινήματος» για τις οποίες οφείλουν να χαίρονται όλοι όσοι διαπνέονται από ανθρωπιστικά φρονήματα. Ενώ είναι ακριβώς το αντίθετο. Κάθε «πάρε-δώσε» τους με την εξουσία, στην πραγματικότητα, εδραιώνει αυτή την εξουσία. Της πηγαίνει έτοιμους «πελάτες», πρόθυμους να φιλήσουν το χέρι αυτού που τους ταΐζει.
Αυτό ακριβώς δείχνει και η φωτογραφία: τη σχέση «μαγαζάτορα-πελάτη» με το κράτος των Στυλιανίδηδων που δεν έχει κανένα δισταγμό να οδηγήσει στην εξαθλίωση όσους δεν το ενδιαφέρουν, προκειμένου να εξυπηρετήσει τους «δικούς του». Και αυτό το ξέρει καλά ο «άγιος Ευριπίδης» των διορισμών και κάθε παρόμοιο «Στυλιανοειδές». Ξέρει κατά βάθος ότι κανείς δεν μπορεί να τον εμποδίσει να αγοράσει κι άλλες ψήφους με τα δικά μας χρήματα. Και δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να το κάνει. Γιατί, εξάλλου, πού θα ξαναβρεί τόσους οπαδούς σε τιμή ευκαιρίας;
Καλοφάγωτα.
Κωμική Λεπτομέρεια Νο 1: Η παντελής απουσία χαρτιών ή σημειώσεων μπροστά στον Ευριπίδη Στυλιανίδη, αφού προφανώς δεν έχει να θυμηθεί τίποτα.
Κωμική λεπτομέρεια Νο 2: Ο φίκος Benjamin στο βάθος.
Στο βιβλίο προσπάθησα να καταγράψω με εντιμότητα τη διεθνή πρακτική για να καταλάβουμε εάν είμαστε εγκλωβισμένοι στις υπερβολές και στα «δίκαιά» μας ή στον «ρεαλισμό» μας
17°
