Εξαιτίας ενός είδους μιθριδατισμού που εξαπλώνεται όλο και περισσότερο στην κοινωνία, τίποτα δεν κάνει εντύπωση, όλα είναι ανεκτά, όλα δείχνουν λογικά. Το «χαλαρό ποτάκι», ωστόσο, που οργάνωσε ο πρωθυπουργός στο μπαρ - Μαξίμου δεν παύει να οδηγεί σε ορισμένες αναγωγές και να προκαλεί κάποια ερωτηματικά.
-Τι ακριβώς είναι το Μαξίμου, όπου προσκαλούνται το πρωί οι δικαστές για καφέ, το βράδυ οι βουλευτές των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για «χαλαρό ποτάκι» και στο ενδιάμεσο διαπραγματεύεται ο Υπουργός Άμυνας για το τι θα περιλαμβάνει η διδασκαλία των Θρησκευτικών;
-Τι θα έλεγε άραγε ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση, αν ο Σαμαράς ή ο Παπανδρέου οργάνωναν στο Μαξίμου «χαλαρό ποτάκι», όταν έξω από τον ίδιο ακριβώς χώρο, τρεις μέρες πριν, έριχναν δακρυγόνα σε συνταξιούχους, που πήγαν να διαμαρτυρηθούν επειδή τους έκοψαν συντάξεις και ΕΚΑΣ; Πώς στην ευαίσθητη Αριστερή συνείδηση, κρασάκι- πιάνο και γέλια στο Μαξίμου πάνε μαζί με πλειστηριασμούς σπιτιών, που γίνονται πλέον ακόμα και για χρέη 500 ευρώ;
-Από το «ο Καμμένος είναι τόσο δεξιός που δεν υπάρχει περίπτωση να μετάσχει σε μία κυβέρνηση συνεργασίας της Αριστεράς» που έλεγε ο Δ. Παπαδημούλης, αλλά και από τα: «μία αριστερή αντιμνημονιακή κυβέρνηση που θα εξαρτάται από την ψήφο του Πάνου Καμμένου είναι αδύνατον να σταθεί», «η διαδρομή και οι θέσεις του Πάνου Καμμένου τον τοποθετούν δεξιότερα της ΝΔ» (που τόσο γλαφυρά έγραφε στο twitter), πώς φτάσαμε να παίζει στο πιάνο του Μαξίμου ο Ζουράρις «Άσε με να φύγω σε παρακαλώ» και οι βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ να τραγουδούν αγκαλιά όλοι μαζί γύρω από το πιάνο;
-Πού πήγαν οι πύρινοι λόγοι και οι κατηγορίες για «τα παιδάκια που λιποθυμάνε στα σχολεία», «η ανθρωπιστική κρίση που μαστίζει την χώρα», η κοινωνική γενοκτονία; Μήπως τελείωσαν και έτσι πλέον δεν εκτοξεύονται «ψόφα» που «ο πρωθυπουργός συνέχισε με τους 35άρηδες του κόμματος σε πασίγνωστο στέκι της πλατείας Κολωνακίου»;
-Σχετικά με τις πολυσυζητημένες εμφανίσεις, πέρα από τις στιλιστικές ακροβασίες, που χλευάστηκαν στα social media, έχει ενδιαφέρον να δει κανείς το μήνυμα της εικόνας από την εικόνα αυτή καθεαυτή. Διότι δεν μπορεί κανείς να μην συγκρίνει τις χαλαρές –χωρίς σακάκια και γραβάτες– εμφανίσεις των υπουργών όταν εκπροσωπούν τη χώρα σε διαπραγματεύσεις, στη Βουλή ή σε διεθνή φόρα, με το πώς επέλεξαν να εμφανιστούν στο Μαξίμου. «Κοτζιάς με κοντομάνικο» όταν συνόδευσε τον πρωθυπουργό στη συνάντηση με τον πρωθυπουργό της Κίνας και «Κοτζιάς με κουστούμι» για να πιει το «χαλαρό ποτό στο Μαξίμου». Γ. Σταθάκης χωρίς γραβάτα στο ίδιο ταξίδι - επίσημο ένδυμα για τη βραδιά στο Μαξίμου. Στο διά ταύτα και γραβάτες και κουστούμια διαθέτουν οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά ακόμα και αυτά εργαλειοποιούνται στη μάχη της εικόνας και της επικοινωνιακής πολιτικής.
-Όσον αφορά στη μεγαλειώδη στιγμή που «οι βουλευτές τραγουδούσαν αντάρτικα για ώρες στο μπαλκόνι», θα έπρεπε πριν τρέξουν να κάνουν πρωί-πρωί τη διαρροή στους δημοσιογράφους, να θυμηθούν τον Αίσωπο: Των οικιών υμών εμπιπραμένων υμείς άδετε.
Η κρισιμότητα των στιγμών δεν επιτρέπει ούτε παραλυτικές ισορροπίες ούτε φαινομενικά ανώδυνους συμψηφισμούς που θα κοστίσουν πολύ ακριβά στο άμεσο μέλλον.
Η αναβίωση της πλειοδοσίας παροχών δεν αποτελεί απλώς προεκλογικό φαινόμενο· αποκαλύπτει ότι τα βαθύτερα αντανακλαστικά του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού παραμένουν πολιτικά ενεργά.
17°
