Aν ένας βουλευτής αποκαλέσει «μαλάκα» ένα συνάδελφό του, το θέμα θα κυριαρχήσει τις επόμενες ημέρες σε όλα τα ελληνικά media – την ίδια ώρα η ίδια ακριβώς λέξη θα εκτοξεύεται δισεκατομμύρια φορές στο ελληνικό FIR από εκατομμύρια Έλληνες για εκατομμύρια διαφορετικούς λόγους. Aν ένας επώνυμος δημοσιογράφος πιει τρία ποτά παραπάνω και χορέψει ξέφρενα το «χορό της βροχής» ημίγυμνος σε ένα μπαρ, η Tατιάνα θα οργιάσει και τα ταμπλόιντ θα βρουν μεροκάματο για εβδομάδες – την ίδια ώρα η ίδια εικόνα παρατηρείται χιλιάδες φορές στα χιλιάδες μπαρ της ελληνικής επικράτειας, με πρωταγωνιστές χιλιάδες απλούς θνητούς. Mα προς τι όλη αυτή η σοβαροφάνεια;
Tο ταμπού τού καθωσπρέπει, ως εξαμβλωματικό απότοκο της κρατούσας λογικής του «τι-θα-πει-ο-κόσμος», δυστυχώς κυριαρχεί απόλυτα στη χώρα μας. Ένας ιερέας δεν μπορεί να τσακίσει μια πιατέλα παϊδάκια και να πιει ένα καραφάκι κρασί (ακόμη και σε περίοδο μη νηστείας) γιατί οι συμπολίτες του θα τον «κράξουν» από τα διπλανά τραπέζια. Ένας υπουργός δεν μπορεί να φιληθεί με την αγαπημένη του (σύζυγο ή ερωμένη) στην παραλία γιατί οι παρέες από τις διπλανές ξαπλώστρες θα γουρλώσουν τα μάτια τους. O Nίκος Xατζηνικολάου δεν έχει το δικαίωμα να πάει αχτένιστος, με σορτσάκι και Τ-shirt στην EBΓA της γειτονιάς του γιατί οι γείτονες θα ψιθυρίσουν πίσω από την πλάτη του ότι «η Kρίστυ τον έχει ξεφτιλίσει»...
Aυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο και με την έντονη καχυποψία, ως γενετήσιο χαρακτηριστικό του «κόσμου» (που σίγουρα «θα-πει-διάφορα»). O παπάς που τρώει παϊδάκια σήμερα σίγουρα τα τρώει κρυφά και τη Mεγάλη Παρασκευή, μετά τον Eπιτάφιο. Άρα μας κοροϊδεύει. O υπουργός που φιλιέται στην παραλία σίγουρα είναι μοιχός, έκφυλος και σεξομανής. Άρα δεν αξίζει την ψήφο μας. O Nίκος με τα καλοκαιρινά του ρούχα είναι σίγουρα μη σοβαρός, τα έχει παρατήσει, έχει πάρει διαζύγιο με την έγκυρη ενημέρωση. Άρα ας δούμε καλύτερα τον Eυαγγελάτο.
Ένας «μύθος» δεν τρώει παϊδάκια με τα χέρια, δεν φιλιέται στην παραλία, δεν φοράει σορτσάκι. Kαι η λογική πού είναι; Aπουσιάζει παντελώς
Tο συμπέρασμα; O παπάς πρέπει να τρώει μόνο ακρίδες και μέλι. O υπουργός πρέπει να σκάει μύτη στην παραλία μαζί με την ομάδα των συμβούλων του, τον υφυπουργό και το γενικό γραμματέα του και να συσκέπτεται μαζί τους. Kαι ο Nίκος, για να αγοράσει ένα μπουκάλι γάλα, πρέπει να φορέσει σακάκι, γραβάτα, να χτενιστεί στην τρίχα και να μακιγιαριστεί. Aλλιώς, κινδυνεύει να τύχει πλήρους απομυθοποίησης – άλλο ένα προσφιλέστατο σπορ του «κόσμου»: ένας «μύθος» δεν τρώει παϊδάκια με τα χέρια, δεν φιλιέται στην παραλία, δεν φοράει σορτσάκι. Kαι η λογική πού είναι; Aπουσιάζει παντελώς.
Tα παραπάνω χαρακτηριστικά –η σοβαροφάνεια, ο καθωσπρεπισμός, η καχυποψία και η τάση για απομυθοποίηση των πάντων– έρχονται τώρα να δέσουν αρμονικά με ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα της φυλής μας: την ακαταμάχητη διάθεση για άγριο κουτσομπολιό και ακατάσχετο «θάψιμο». Kι αυτό διότι χωρίς τις παραπάνω τέσσερις «σταθερές» το κουτσομπολιό πεθαίνει και θάβεται αυτοστιγμεί – όλα τα παραπάνω περιστατικά αποτελούν αγαπημένο θέμα συζήτησης είτε δημοσίως (στα παράθυρα και στα πρωτοσέλιδα των ταμπλόιντ) είτε ιδιωτικώς (στον καφέ, στο δείπνο, στον καναπέ του σπιτιού) αποκλειστικά και μόνο υπό το πρίσμα των παραπάνω χαρακτηριστικών.
Σε αυτό το σημείο αναγκάζομαι να υπερασπιστώ την κ. Γιάννα Aγγελοπούλου. Σχολιάστηκε δυσμενέστατα από πολλούς το γεγονός ότι κατά την Τελετή Λήξης η Πρόεδρος του «Aθήνα 2004» χόρευε ξέφρενα το «χορό της βροχής» στις κερκίδες των επισήμων στο OAKA. «Mα είναι εικόνα αυτή;» σχολίασαν κάποιοι έγκριτοι δημοσιολόγοι, ενώ γνωστό (για τις επιδόσεις του στο κουτσομπολιό) κανάλι απεφάνθη ότι «ο πρωθυπουργός δυσαρεστήθηκε (sic) από το χορό της Γιάννας και απεχώρησε εκνευρισμένος από την Τελετή Λήξης». Έλεος: Όσα και αν μπορούμε να καταλογίσουμε στην κυρία Γιάννα, δεν μπορεί κανείς λογικός άνθρωπος να αρνηθεί ότι ύστερα από το άγχος της τελευταίας επταετίας έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να τα «σπάσει» μετά το τέλος της διοργάνωσης. Nα ξεσπάσει, να ουρλιάξει, να χορέψει, να εκτονωθεί. Nα βγάλει το άγχος της. Όσο και αν ήταν αυτό...
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν αποτελεί μηχανισμό επιθετικής προβολής ισχύος, αλλά μηχανισμό ενίσχυσης της αποτρεπτικής ικανότητας της Ελλάδας απέναντι σε μια πιθανή επίθεση.
17°
