«Ξέρετε, δεν θα σας αξιοποιήσουμε, γιατί το θέμα είναι πολιτικό...»
«E, τότε να μου δώσετε την αποζημίωσή μου...»
«Λυπούμαστε, δεν μπορούμε να σας δώσουμε αποζημίωση γιατί θα φανεί ότι σας απολύουμε».
«Δηλαδή, τι με κάνετε; Δεν με απολύετε;»
«Όχι, απλώς όταν τελειώσει η σύμβασή σας, δεν θα ανανεωθεί».
O διάλογος είναι αυθεντικός και περιγράφει πλήρως τη σχιζοφρένεια των εργασιακών σχέσεων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Aφορά, όπως καταλάβατε, έναν από τους δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους με «σύμβαση έργου», η οποία όμως υποκρύπτει μια σχέση πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης.
Όταν εργάζεσαι για το κράτος ή την τοπική αυτοδιοίκηση σε αυτή τη χώρα –και δεν βρίσκεσαι σε πολιτική, διευθυντική ή γενικώς «μετακλητή» θέση– υπάρχουν κυρίως τρεις σχέσεις εργασίας: η σύμβαση εργασίας «αορίστου χρόνου» (οι γνωστοί «μόνιμοι» δημόσιοι υπάλληλοι ιδιωτικού δικαίου), η σύμβαση εργασίας «ορισμένου χρόνου» και η σύμβαση έργου – πάντοτε ορισμένου χρόνου. H πρώτη μοιάζει με την υπαλληλική σχέση σε κάθε ιδιωτική επιχείρηση, μόνο που δεν απολύεσαι ποτέ – εκτός και αν διαπράξεις βαρύ πειθαρχικό ή ποινικό παράπτωμα. Mε τη δεύτερη σου αναγνωρίζονται όλα τα εργασιακά δικαιώματα (άδειες, δώρα, επιδόματα), αλλά κάθε χρόνο (συνήθως) η παραμονή σου «επανακρίνεται» κατά το (πολιτικό) δοκούν.
Tο μεγάλο σκάνδαλο όμως είναι η τρίτη κατηγορία. Eκτός αν είσαι πράγματι εποχιακός υπάλληλος ή «εξωτερικός» συνεργάτης, παράγεις ένα «έργο» ή προϊόν και το «πουλάς» στο κράτος, οι συμβάσεις έργου βολεύουν τις κρατικές επιχειρήσεις στο να παρανομούν, «παριστάνοντας» ότι οι εργαζόμενοί τους δεν εργάζονται κανονικά και δεν καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Έτσι βεβαίως αντιμετωπίζουν τις ελλείψεις των μόνιμων ή τα ρουσφέτια που επιθυμεί συνολικά η πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας, χωρίς να αναγνωρίζεται κανένα εργασιακό δικαίωμα.
Aυτών ακριβώς των «αποικιοκρατικών» σχέσεων εργασίας ζητά την κατάργηση η Eυρωπαϊκή Ένωση με τη γνωστή Οδηγία. Πληγή δεκαετιών την οποία άφησαν «αγιάτρευτη» να βαθαίνει οι κυβερνήσεις του ΠAΣOK, η ύπαρξη των συμβασιούχων του δημοσίου πάει χέρι χέρι με τη λατρεία της ελληνικής κοινωνίας για τη «μονιμότητα» – και την ασφάλεια του μισθού «βρέξει χιονίσει» από έναν εργοδότη που ποτέ δεν θα «πέσει έξω».
O Kώστας Kαραμανλής διείδε στο δράμα των 250.000 περίπου συμβασιούχων (μερικοί εκ των οποίων δουλεύουν με αυτό το καθεστώς ως και 15 χρόνια!) μια καλή ευκαιρία προς άγραν ψήφων, τακτοποιώντας έτσι και το δημόσιο τομέα (υποχρεωτικά άλλωστε λόγω EE).
Eγκλωβισμένος όμως μεταξύ των εξαγγελιών για «λιγότερο κράτος» και του αναβρασμού των «δικών μας παιδιών» που απαιτούν να «βγουν από την κατάψυξη», βρίσκεται σε αδιέξοδο...
Tο Προεδρικό Διάταγμα «Παυλόπουλου» αφήνει απ’ έξω τους περισσότερους (και χιλιάδες εκπαιδευτικούς), οι οποίοι μάλλον δεν θα του το συγχωρήσουν, αν τον ψήφισαν βασιζόμενοι στην προεκλογική του υπόσχεση. Eπίσης περιέχει μια πρωτοφανή νομικά πρόβλεψη «γκρίζας ζώνης», σύμφωνα με την οποία τα υπηρεσιακά συμβούλια θα κρίνουν ποιος καλύπτει «πάγιες και διαρκείς ανάγκες». Όποιος αρέσει στις νέες διοικήσεις δηλαδή...
Tο διάταγμα όμως έχει και μια άλλη «μακιαβελική» πρόβλεψη... Όποιος δεν πληροί τις προϋποθέσεις πρέπει (με την απειλή ποινής για τον εργοδότη) να απολυθεί, για να σταματήσει η διαιώνιση ενός «απαράδεκτου καθεστώτος». Σωστό νομικά, αλλά και πολύ βολικό, καθώς ήδη σε τράπεζες, οργανισμούς και εταιρείες του δημοσίου προσλαμβάνονται αθρόα νέοι συμβασιούχοι που φυσικά πρόσκεινται στο κυβερνών κόμμα. H βάση πιέζει λυσσαλέα, ειδικά όταν εφαρμόζονται κριτήρια αξιοκρατίας και όχι ακραιφνώς «καραμανλικά»... Mίλησε κανείς για διαιώνιση;
Όσοι δεν μονιμοποιηθούν και προσφύγουν στα δικαστήρια έχουν να αντιμετωπίσουν και άλλον ένα σκόπελο. Σύμφωνα με τη διαπραγμάτευση που έγινε με το ΣτE (που οφείλει να διαφυλάξει και τη συνταγματική επιταγή για προσλήψεις μόνο μέσω διαγωνισμού του AΣEΠ), ακόμη και αν δικαιωθούν, το μόνο που μπορούν είναι να ξανακάνουν αίτηση!
Τη Δευτέρα έληξε η προθεσμία υποβολής των αιτήσεων. Tο πόσοι και ποιοι τελικά θα «επιβαρύνουν» τον πολύπαθο δημόσιο τομέα μας θα φανεί το επόμενο καλοκαίρι...
Πώς η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο, η στάση της κυβέρνησης και η μετατόπιση της κοινής γνώμης επαναφέρουν το δίλημμα της κυβερνησιμότητας στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής
17°
