Για τη συνέπεια λογων και έργων του ΣΥΡΙΖΑ στην υπόθεση των μετακλητών θα αρκούσε να αναπαράγει κανείς το γνωστό βίντεο της διακήρυξης του κ. Τσίπρα για την άμεση κατάργησή τους. Εν τω άμα και το θάμα, ωστόσο. Δεν είναι, όμως, η ασυνέπεια που εκπλήσσει. Είναι ο κυνισμός των αντιδράσεων οι οποίες ξεφεύγουν από την αισθητική απαξία που έχει το ψεύδος και, τότε, γίνονται πολιτικά σημαντικά μεγέθη.
Από που να αρχίσει κανείς; Από τον τίτλο του πρόσφατου non paper «Επίθεση στην κυβέρνηση με κατασκευασμένα στοιχεία»; Ποια στοιχεία είναι κατασκευασμένα; Εκείνα της βάσης «apografi.gov.gr»; Πόσο δύσκολο είναι για τους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ να δεχθούν την αξιοπιστία των στοιχείων μιας βάσης δεδομένων που αγωνιστήκαμε να κατοχυρώσουμε εναντίον του μόνιμου ψόγου περί «greek statistics»; Τα στοιχεία, λοιπόν της απογραφής δεν αριθμούν 618 μετακλητούς, όπως αναφέρει το Μαξίμου, αλλά 1.901! (Δεκέμβριος 2015)
Βέβαια, ο «πονηρός πολιτευτής» προσθέτει, κατά βούληση, στην κατηγορία «μετακλητοί» ορισμένες από τις ομάδες που μπορούν να υπαχθούν σ’ αυτή. Αλλά, για την περίπτωση που κάποιος καταλάβει τη λαθροχειρία, προσθέτει στο τέλος και το βαρύγδουπο: «Οι μετακλητοί επί Σαμαρά-Βενιζέλου ήταν διπλάσιοι»! Η κυβέρνηση της αριστεράς αρέσκεται στο να συγκρίνεται με τους ηγήτορες του πελατειασμού και, ντροπαλά, να λέει ότι ακόμη δεν τους έφτασε! Προσπαθήστε, παιδιά! Σίγουρα, μπορείτε να τους ξεπεράσετε.
Εκεί, όμως, που δεν συγχωρείται άγνοια, και επομένως πρόκειται περί συνειδητού ψεύδους είναι το επόμενο (αντ)επειχείρημα: «Μα, οι μετακλητοί δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι»! Λέει, δηλαδή, ο Σύριζα ότι οι μετακλητοί είναι κάποιοι τύποι οι οποίοι απλώς (!) σιτίζονται από τον δημόσιο κορβανά. Εάν ήταν, κατά το συλλογισμό τους, τουλάχιστον, δημόσιοι υπάλληλοι θα υπήρχε κάποια δικαιολογία για το ότι μισθοδοτούνται από το δημόσιο. Ευτυχώς, ο νομοθέτης του 1985 που πρωτο-σκέφτηκε να στήσει τα πολιτικά γραφεία ως δημόσιες υπηρεσίες δεν είχε την ίδια άγνοια (ή θράσος;). Και δημιούργησε τους μετακλητούς ως κανονικούς δημόσιους υπαλλήλους. Για του λόγου το αληθές, το άρθρο 56 παρ. 1 του Π.Δ. 63/2005 αναφέρει ρητά και κατηγορηματικά ότι τα «πολιτικά γραφεία μελών της κυβέρνησης και υφυπουργών αποτελούν δημόσιες υπηρεσίες». Και στις δημόσιες υπηρεσίες υπηρετούν «διοικητικοί υπάλληλοι», όπως ο ίδιος νόμος ονομάζει τους μετακλητούς. Τελεία.
Εκεί που πραγματικά δεν αξίζει κανείς να σταθεί είναι στο «επιχείρημα» ότι δεν υπάρχει αύξηση των αποδοχών των μετακλητών με βάση το πρόσφατο μισθολόγιο. Ο συντάκτης του «μη εγγράφου» αναφέρεται, απλώς, σε άσχετες με το θέμα διατάξεις. Λέει, μάλιστα, ότι οι αποδοχές τους μειώθηκαν. Η χοντροκοπιά σε αφήνει άφωνο. Μα, μια απλή ματιά στο άρθρο 9 του νόμου 4354/2015 σου δείχνει ότι άνθρωποι με τα ίδια ακριβώς προσόντα διπλασιάζουν τις αποδοχές τους απλά επειδή βρέθηκαν αντί της υπηρεσίας στην προστατευμένη περιοχή του πολιτικού γραφείου και ονοματίστηκαν «ειδικοί σύμβουλοι»! Άρα, προς τι το ψέμα; Λέτε να έχουν προσχωρήσει στο κλασικό μότο της προπαγάνδας «πες, πες, όλο κάτι μένει»;
Ολοκληρώνοντας, παρακάμπτω τις τετριμένες ατάκες στις απαντήσεις «γιατί η επίθεση στην κυβέρνηση»; Δεν αφορούν παρά εκείνους που ακόμη πιστεύουν στο ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς και τα συναφή. Αλλά για την κατάστασή τους αυτή υπάρχουν άλλοι αρμοδιότεροι εμού. Τους συνιστώ μόνο να σπεύσουν να το δουν το θέμα.
Η αναβίωση της πλειοδοσίας παροχών δεν αποτελεί απλώς προεκλογικό φαινόμενο· αποκαλύπτει ότι τα βαθύτερα αντανακλαστικά του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού παραμένουν πολιτικά ενεργά.
Η αίσθηση του κατεπείγοντος και ο ανταγωνισμός ΠΑΣΟΚ - ΕΛΑΣ για τη δεύτερη θέση έχουν οδηγήσει στην αναβίωση των χειρότερων χαρακτηριστικών της μεταπολίτευσης
17°
