Αν πιστεύαμε σοβαρά στη Δημοκρατία...

…τότε πρώτα θα ψηφίζαμε επί των βασικών κατευθύνσεων και μετά θα διαλέγαμε τα πρόσωπα που μπορούν να τις εκφράσουν / υλοποιήσουν / επικοινωνήσουν.

Για παράδειγμα στη ΝΔ πρώτα θα ψήφιζαν για το αν προτιμούν το μεγάλο κράτος (σαν κι αυτό που έχουμε, στο οποίο συνέβαλε τα μέγιστα και η κυβέρνηση του Κωστάκη του μεγαλοπρεπούς) ή μικρό (π.χ. 1/2 - 1/3 του σημερινού, ή έστω ας πούμε το πολύ μέχρι 2-3 φορές μεγαλύτερο από αυτό που είχε παραδώσει ο ιδρυτής της ΝΔ). Επίσης θα ψήφιζαν πρώτα για το αν πιστεύουν ότι το ασφαλιστικό πρέπει να διασωθεί με δραστική μείωση των συντάξεων αναλογικά με τις καταβεβλημένες εισφορές ή με περαιτέρω αύξηση των εισφορών ή των φόρων από μια οικονομία που χαροπαλεύει. Μετά θα ήταν εύκολο να επιλεγεί ο Πρόεδρος. Θα λυνόταν επιπλέον και η μακροχρόνια εσωτερική αντίφαση της ΝΔ που οι κατά καιρούς επιλογές προέδρου σίγουρα δεν το αντιμετωπίζουν. Θα ξεθόλωνε κάπως το πολιτικό τοπίο.

Βέβαια στη ΝΔ δεν θέλανε τέτοιο ξεκαθάρισμα. Φοβούνται λέει ότι θα έχαναν την πολυσυλλεκτικότητά τους. Αυτή που τους έφερε στα… μυθικά τους πρόσφατα ποσοστά. Ούτε debate δεν έκαναν μην πέσει καμιά SOS ερώτηση σαν τις παραπάνω και βρεθεί ο Μεϊμαράκης ή ο Τζιτζικώστας στη δύσκολη θέση να μας πει τι έχει κατά νου για το κράτος ή το ασφαλιστικό. Θεός φυλάξει από τέτοιες κακοτοπιές.

Όμως η πικρή αλήθεια είναι ότι εκτός από τους πολιτικάντηδες και σε αρκετούς από τους απλούς πολίτες δεν αρέσει τόσο η άμεση δημοκρατία. Έχει μεγάλες ευθύνες για τον καθένα μας βλέπετε. Προτιμούμε φαίνεται να κρυβόμαστε πίσω από τα πρόσωπα, ώστε να έχουμε κάποιον –πλην του εαυτού μας– να δείχνουμε κάθε φορά που τα πράγματα δεν εξελίσσονται καλά. Έτσι τελικά καταντάμε να ψηφίζουμε αόριστα πολιτικά περιεχόμενα όπως την Καραμανλική «largoσύνη», την Παπανδρεϊκή «ανθρωπιά» και την τσιπριακή… «σεφταλιά».

Προφανώς αυτό δεν μπορούμε να το αποκαλούμε δημοκρατία. Φοβάμαι ότι και τσίχλες να επιλέγαμε θα το σκεφτόμασταν πιο ορθολογικά από ό,τι ψηφίζουμε.

Και μην μου πείτε πως αυτό είναι το σύστημα, αυτές είναι οι διαθέσιμες επιλογές, τι φταίμε εμείς οι πολίτες σε απόγνωση. Αν είσαι πολίτης κι όχι υπήκοος όταν οι διαθέσιμες επιλογές δεν σου αρκούν δημιουργείς καινούριες. Αν οι θεσμοί δεν σε καλύπτουν αγωνίζεται για διαφορετικούς. Εμείς περιοριζόμαστε στο καλαμπούρι, αλλά από υπεύθυνες προτάσεις λίγα πράγματα. Είμαστε πρώτοι στα όχι αλλά από ναι μηδέν εις το πηλίκο. Εδώ σε θέλω συμπολίτη μου, απόγονε των πρωτοπόρων της δημοκρατίας, της φιλοσοφίας και των επιστημών.