Σε βλέπω να περιμένεις

Περίμενα, που λέτε, παίδες, στο φανάρι της Βουκουρεστίου, όταν είδα μια μεγάλη ουρά. Τουρίστες όλοι. Λόγω ζέστης, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι άνοιξε κανένα pop up παγωτατζίδικο και οι άνθρωποι περίμεναν για να δροσιστούν. Όταν άναψε πράσινο και πέρασα απέναντι, είδα ότι ο μόνος που θα δροσιζόταν ήταν ο γνωστός οίκος μόδας. Όπως κάθε υψιπετής επιχείρηση, είχε κλείσει τα πελατάκια του απ’ έξω να ξεροψήνονται και να ονειρεύονται. Μέσα, τρία άτομα του προσωπικού εξυπηρετούσαν δύο πελάτες. Μόλις ο ένας απ’ αυτούς πλήρωσε 500 ευρώ για ένα μαντιλάκι, τον συνόδευσαν έξω και επέτρεψαν στον πρώτο στην ουρά να περάσει τις πύλες του μίνι καπιταλιστικού παραδείσου. 

Μια κοπέλα ήταν η επόμενη. Τη ρώτησα θρασύτατα τι δουλειά κάνει, γιατί δεν την έκοψα για βαθύπλουτη. Νοσηλεύτρια από το Λούτον, κοριτσάκι, 20-25 χρονών. Το ύφος της ήταν όλα τα λεφτά: μπήκα κι εγώ επιτέλους στο κλαμπ, έλεγε το μουτράκι της, τι ψυχή έχουν χίλια ευρώ για ένα μαντιλάκι – κακώς το αποκαλούν μαντιλάκι, είναι πολύ περισσότερα από ένα κομμάτι ύφασμα, είναι συστατική επιστολή, θα έλεγε κανείς. Βροντοφωνάζει «είναι δική μας, κεράστε την ένα Campari, φλερτάρετε, καλέστε τη στο πάρτι σας». Ψιθυρίζει και στα δικά μου αυτιά τις νύχτες που δεν μου κολλάει ύπνος. «Για ποιον λόγο χτυπιέσαι, προς τι τόσο κουπί, τόση αρρώστια, τόση ανθρωποφαγία, τόση μοναξιά; Από αύριο όλα θα αλλάξουν. Θα ξυπνήσεις, θα βάλεις κραγιόν, θα με δέσεις γύρω από τον λαιμό σου και θα ανάψουν επιτέλους τα φώτα της ζωής σου!»