Σε βλέπω να πλέκεις κοτσιδάκια

Περνούσα κάνοντας τη βραδινή μου τσάρκα από την ιερά οδό της Κυψέλης, την Αγίας Ζώνης. Πριν φύγω, είχα απαντήσει σε δημοσιογραφικό ερώτημα «Γιατί αγαπάω την Αθήνα». Η απάντησή μου ήταν ότι την αγαπάω γιατί στην καρδιά αυτής της πόλης είναι ένα χωριό, η Κυψέλη. Έχουμε φίλο τον μανάβη, τον μπακάλη και τον σερβιτόρο του καφέ. Έχουμε και ζουμερά καλλιτεχνικά κουτσομπολιά και, βεβαίως, νυφοπάζαρο. Καθώς βάδιζα όμως, δέκα και το βράδυ, αυτή τη νύχτα που ψιλόβρεχε και φυσούσε, πέρασα από το κομμωτήριο της Μ. και την είδα να κάνει ταχυδακτυλουργίες. Κάθισα για λίγο έξω απ’ τη βιτρίνα να τη θαυμάσω. Δίπλα μου εμφανίστηκε ένας τύπος με κάπως μίζερο, ευρωπαϊκό μαλλί (ψιλοξανθό, σιδερωμένο, ξέρετε...) ανακατεμένο από τον αέρα. «Να μπω;» με ρωτάει. Τον ενθάρρυνα. «Ε, ναι. Πρώτον ποικιλία. Δεύτερον: Πόλεμος έρχεται – με τέτοιο μαλλί μπορεί να γλιτώσεις  και το φανταρικό».

Απομακρύνθηκα σκεπτόμενη τι βλάκας που είμαι – ξέχασα να πω στη δημοσιογράφο το καλύτερο: στο χωριό μας, λοιπόν, ένα κρύο μαρτιάτικο βράδυ μπορείς να κάνεις αφρικανικά κοτσιδάκια, αντί να βλέπεις αγχωμένος στα τηλεοπτικά δελτία τις μπαρούφες του τρελού που κυβερνάει τη Γη. Η ζωή θανάτω, παίδες μου αγαπημένοι!