Σε βλέπω να γιορτάζεις το πτυχίο σου

Έμπαινα προχτές στο προαύλιο του Πανεπιστημίου Μακεδονίας για να κάνω μια διάλεξη. Γύρω μου παντού ασημένια κομφετί. Στον τενεκέ των σκουπιδιών τα υπολείμματα του εορτασμού με ξεγέλασαν προς στιγμήν. Πού είμαι; Στο 2006 ή στο 2026; Το 2006 ήξερες πως, αν έπαιρνες πτυχίο, έβρισκες δουλειά, κι αν δεν ήσουν πολύ φιλόδοξος, μπορούσες και να μην ξανανοίξεις βιβλίο στη ζωή σου. Μια δουλίτσα να σε θρέψει θα σ’ την έβρισκε το πτυχίο σου – λογικό να το γιορτάσεις, αφού θα χορτάσεις μ’ αυτό.

Σήμερα όμως; Γιατί γιορτάζετε το πτυχίο σας με τόσο ενθουσιασμό, παίδες μου; Δεν ακούσατε τις καμπάνες που σήμαναν το τέλος της εφάπαξ εκπαίδευσης; Η ιδέα ότι σπουδάζεις στα 18 για να δουλεύεις μέχρι τα 65 πέθανε. Τα πτυχία ήδη είναι στην ουσία σπονδυλωτά. Κάθε 3-4 χρόνια πρέπει να παίρνεις πρόσθετα μικροπτυχία για να παραμένεις σχετικός. Αυτό που πήρες τώρα δεν είναι παρά η αφετηρία της αέναης εκπαίδευσης που σε περιμένει για να βρεις δουλειά, αν υπάρχει καμιά και δεν τις έχει εξαφανίσει όλες το ΑΙ. Ήδη οι μεγάλες εταιρείες δεν σε προσλαμβάνουν βάσει του πτυχίου σου αλλά των δεξιοτήτων σου (και δυστυχώς οι περισσότερες σχολές στα ΑΕΙ μας σ’ αφήνουν αδέξιο).

Παρ’ όλα αυτά μη μ’ ακούτε, παίδες μου αγαπημένοι. Γράψτε με στα παλιά σας τα μποτάκια. Γλεντήστε το όσο μπορείτε τώρα που μπορείτε. Στο κάτω κάτω, στον τρελόκοσμο που σας αναγκάσαμε να ζείτε κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει αύριο. Πολλώ μάλλον εγώ, που δεν είμαι και ο Ισαάκ Ασίμωφ…