Δώστε όπλα στους Έλληνες (να γίνει η χώρα Fortnite)

Το «περί ορέξεως κολοκυθόπιτα» είναι μια από τις αγαπημένες μου φράσεις. Καταλαβαίνω ότι τα γούστα των ανθρώπων ποικίλουν και πολύ συχνά αυτό που αρέσει στον έναν μπορεί να είναι απεχθές στον άλλο. Θέλω να πω ότι υπάρχουν συμπολίτες που τους αρέσει ο ανανάς στην πίτσα, οι μπάμιες ή οι ταινίες του Λάνθιμου και υπάρχουν συμπολίτες που δεν τους αρέσει η φέτα, το κρέας και το ποδόσφαιρο. Έτσι, δεν εξεπλάγην όταν άκουσα τον Άδωνι τον Γεωργιάδη να λέει «εμένα μου αρέσει το αμερικάνικο μοντέλο στην οπλοκατοχή». Καταλαβαίνω ότι ο κάθε άνθρωπος έχει τα γούστα του. Και καταλαβαίνω ότι στον Άδωνι τον Γεωργιάδη και τους θιασώτες της εκτεταμένης οπλοκατοχής αρέσει ένα μοντέλο οπλοκατοχής που ο καθένας μπορεί να έχει το ημιαυτόματό του προκειμένου να «αυτοπροστατεύεται».

Βέβαια αυτό το μοντέλο στην Αμερική έχει οδηγήσει σε ένα ποσοστό θανάτων από πυροβόλα όπλα τεράστιο σε σχέση με άλλες χώρες του αναπτυγμένου κόσμου (π.χ. 33 φορές μεγαλύτερο από Αυστραλία και 77 μεγαλύτερο από τη Γερμανία) και σε μακελειά σε σχολεία όπου μαθητές εκτελούνται από συμμαθητές τους, συνήθως με όπλα που νομίμως κατέχουν οι γονείς τους, αλλά εν πάση περιπτώσει περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Δεν θα επιβάλω σε κανέναν τα δικά μου γούστα. Απλώς θα περιγράψω τι ακριβώς προτείνουν όσοι θα ήθελαν να δουν το αμερικάνικο μοντέλο στην Ελλάδα.

Σκεφτείτε το πώς οδηγούν οι Έλληνες. Σκεφτείτε πώς φέρονται με τα χέρια στο τιμόνι και το πόδι στο γκάζι. Πιστεύετε ότι είναι καλή ιδέα να έχουν και το δάχτυλο στη σκανδάλη; Πιστεύετε πως οι Έλληνες πρέπει να αποκτούν άδεια οπλοφορίας με την ίδια άνεση με την οποία αποκτούν και άδεια οδήγησης; Οι 600+ νεκροί κάθε χρόνο από αυτοκινητιστικά δεν είναι αρκετοί και πρέπει να προσθέσουμε και μερικές εκατοντάδες ακόμη από «δυστυχήματα» με όπλα; Πιστεύετε ότι είναι καλή ιδέα όλοι αυτοί οι γεμάτοι νεύρα, ένταση και απωθημένα άνθρωποι που βλέπετε κάθε μέρα να μπορούν να κουβαλούν και ένα ημιαυτόματο ή ένα περίστροφο; Κάντε μια βόλτα στο Τικ Τοκ και σκεφτείτε όλα αυτά τα φρούτα με όπλο. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα βέβαια αλλά αν η απάντηση είναι «ναι», το μόνο που έχω να σας πω είναι «είστε με τα καλά σας;».

Σε μια χώρα που η απειθαρχία και η αδιαφορία για τους κανόνες θεωρείται μαγκιά, σε μια χώρα που ακόμα και το κόψιμο μιας κλήσης θεωρείται προσωπική προσβολή, σε μια χώρα που οι κυβερνήσεις διαχρονικά αρνούνται να ελέγξουν και να επιβάλουν τον νόμο, το γενικό δικαίωμα στην οπλοκατοχή θα σήμαινε τη μετατροπή της χώρας σε αρένα του Fortnite. Και δεν λέω, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, αλλά είναι κάπως περίεργο να θέλει κανείς να ζει μέσα σε ένα shoot ‘em up. Ειδικά αν, σε αντίθεση με τον υπουργό Γεωργιάδη, δεν έχει προσωπική φρουρά. Και μπράβο του.

Υ.Γ.: Δείχνοντας ότι τουλάχιστον έχει επαφή με την πραγματικότητα, ο υπουργός δεν είπε ότι του αρέσει το μοντέλο της Ελβετίας. Μιας άλλης χώρας με διευρυμένη τη δυνατότητα οπλοκατοχής η οποία παρέχεται με αυστηρότατους και συνεχείς ελέγχους στους οποίους ελεγκτές και ελεγχόμενοι είναι κυρίως Ελβετοί. Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι αν μοιραστούν όπλα στους Έλληνες, η Ελλάδα θα μοιάσει περισσότερο στην Άγρια Δύση των γουέστερν παρά στην Ελβετία.