Περιμένοντας την Ανάσταση

Είναι αυτές οι μέρες, οι γιορτινές, που θες να νιώσεις διαφορετικά. Κάθε Χριστούγεννα, κάθε Πάσχα, ελπίζεις σε κάτι, σε ένα θαύμα, σε μια Ανάσταση, άσχετα αν πιστεύεις στο Θεό ή όχι. Η ανάγκη για μια νέα αρχή, για μια αλλαγή πορείας, για μια απόδραση έστω, μοιάζει επιτακτική· από τη δουλειά, από το σπίτι, από την καθημερινότητα, από τις ειδήσεις, απ’ όσα σε στεναχωρούν και σε καταθλίβουν. Παλιά ανοίγαμε ένα βιβλίο, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, για να ξεφύγουμε από τη μιζέρια και την επανάληψη της ανιαρής ρουτίνας μας. Τώρα δεν τολμάς να βγάλεις το κεφάλι έξω από τα όρια της ζωής σου, να ξεμυτίσεις στον έξω κόσμο. Η μιζέρια σε κατακλύζει με το πάτημα ενός κουμπιού, με το άκουσμα της πρώτης φράσης, με το διάβασμα του πρώτου τίτλου. Ναι, είμαστε παντού, το πλανητικό χωριό μας δεν έχει σύνορα, αρκούν λίγα κλικ για να δούμε στην οθόνη ένα ελικόπτερο να συντρίβεται στον ποταμό Χάντσον στη Νέα Υόρκη, μόλις μερικές ώρες ή λεπτά πριν, και να σφιχτεί η καρδιά μας βλέποντας τις φωτογραφίες της ευτυχισμένης οικογένειας που χάθηκε σε μια στιγμή· την ίδια στιγμή που αγνοούμε ποιος μένει στο διπλανό διαμέρισμα και δεν θέλουμε να μάθουμε καν.

Ακόμα και να ξέρουμε όμως, ακόμα κι αν πιάσουμε την κουβέντα στα σκαλιά ή περιμένοντας το ασανσέρ, πάλι τα ίδια θα πούμε. Για το ελικόπτερο, για τον Τραμπ, για τα Τέμπη, για τα τροχαία, για την ακρίβεια, για τους Τούρκους, για τη βία στα σχολεία. Σαν να μιλάμε για τον καιρό, για να έχουμε ένα κοινό θέμα για συζήτηση. Ψύχρα πάλι σήμερα, ναι, και πολύ ακριβά όλα, κι αυτός ο τύπος στην Αμερική, κι αυτοί οι δικοί μας εδώ, και στο Αιγαίο με το καλώδιο τι θα γίνει, και άντε πάλι με τις βόμβες, και σπίτια δεν υπάρχουν, και τα λεφτά δεν φτάνουν, όλα στραβά κι ανάποδα, άσε που ακόμα έχει κρύο κι ανάβουμε καλοριφέρ, δεν λέει να στρώσει ο καιρός. Τον κακό μας τον καιρό· απαισιοδοξία, απελπισία, παραίτηση, απάθεια, αποχαύνωση. Το 70% των πολιτών δηλώνει πως η χώρα κινείται προς τη λάθος κατεύθυνση, αλλά ποιος ξέρει ποια είναι η σωστή και δεν μας το λέει; Γιατί μας την κρύβουν, γιατί δεν βάζουν μια πινακίδα με ένα μεγάλο βέλος να αναβοσβήνει για να μας οδηγήσει προς τα εκεί, γιατί ανεβαίνουμε αδιάκοπα έναν Γολγοθά χωρίς την υπόσχεση μια Ανάστασης;

Όχι ότι μας λείπουν οι συμβουλές και οι παραινέσεις. Όλοι ξέρουν τι πρέπει να κάνουμε, πώς πρέπει να ζήσουμε, τι πρέπει να φάμε, ποιους να αποφύγουμε, ποιους να ψηφίσουμε, ποιους να (μην) ερωτευτούμε, πώς πρέπει να είναι η σχέση μας με τα παιδιά και τους γονείς μας, πού να πάμε για ποτό, ποια βιβλία να διαβάσουμε, ποιο αμάξι να αγοράσουμε, σε ποιο ματς να στοιχηματίσουμε, πώς να βράσουμε τα μακαρόνια και να δέσουμε τη σάλτσα. Ένας πολτός το μυαλό μας, όλα ατάκτως ερριμένα, ψάχνουμε τις απαντήσεις σε ψυχολόγους και life coaches, στη γιόγκα και σε μεθόδους αυτογνωσίας, στη βουδιστική φιλοσοφία και τον Βιτγκενστάιν, στους γιουτιούμπερς και στο μπεστ σέλερ που υπόσχεται να σε κάνει εκατομμυριούχο σε έναν χρόνο, αρκεί να στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη και να λες, μπορώ να καταφέρω τα πάντα αρκεί να το πιστέψω. Πίστεψε ό,τι θες, αλλά εκατομμυριούχος θα γίνει αυτός που έγραψε το βιβλίο και το εργοστάσιο που κατασκευάζει τους καθρέφτες...

Ζούμε σε μια παραμορφωμένη πραγματικότητα, το είδωλο που αντικρίζουμε στον καθρέφτη είναι θολό, ο κόσμος γύρω μας σείεται συθέμελα, πιανόμαστε απ’ όπου μπορούμε για να μην καταρρεύσουμε, ασχολούμαστε με τα ανούσια γιατί τα ουσιώδη μας φοβίζουν, προσπερνάμε τις δύσκολες ερωτήσεις, καταπίνουμε τις εύπεπτες απαντήσεις, μας αποσπούν τα μύρια μπιπ στο κινητό, μας καταπιέζουν οι θρασείς και οι φασαριόζοι, μας αγχώνουν οι υποχρεώσεις και τα πρέπει, ψάχνουμε ένα νόημα σε όλα αυτά, μα δεν βρίσκουμε. Διανύοντας τη Μεγάλη Εβδομάδα αναζητούμε κάτι, μια διαφυγή, μια πυξίδα, ένα αστέρι στον ουρανό σαν αυτό που οδήγησε τους Μάγους, έναν Σίμωνα Κυρηναίο να μοιραστεί το βάρος του Σταυρού που κουβαλάμε, ένα αίσιο τέλος στην άκρη του ατελείωτου δρόμου, μια απάντηση στην ερώτηση του ενός εκατομμυρίου: Τι είναι αυτό που θα μας κάνει ήρεμους και χαρούμενους, έστω για μία εβδομάδα, έστω για μία ημέρα, για σήμερα, για τώρα, που διαβάζουμε πέντε αράδες σε μια εφημερίδα; Ίσως να βρούμε την απάντηση, αρκεί να κάνουμε τη σωστή ερώτηση. Το λένε και οι Γραφές· ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει.

Καλή Ανάσταση.