Η μυρωδιά της ανάπτυξης στην Παραλιακή

Χθες έγραφα για το πώς η ιστορία της συντρόφισσας Μποφίλιου είναι μια πάρα πολύ ωραία παραβολή για την αριστερά και σήμερα λέω να γράψω για το πώς η σκατοπλημμύρα της Παραλιακής είναι μια πολύ ωραία παραβολή για την ελληνική ανάπτυξη, για την οποία και μόνο το ότι είναι «ελληνική» θα έπρεπε να μας είναι αρκετό.

Σε περίπτωση που δεν το ξέρετε, χθες στην Παραλιακή, στην περιοχή του Αλίμου, ξανάνοιξε ένα φρεάτιο και ξανάρχισαν να βγαίνουν αχνιστά και μυρωδάτα όμβρια ύδατα ανακατεμένα με λύματα προκειμένου να σκορπίσουν παντού τη μυρωδιά της ανάπτυξης α λα γκρέκα. Το ότι το φρεάτιο άνοιξε με μια βροχή, η οποία ήταν ο ορισμός της συνηθισμένης βροχόπτωσης (χωρίς κοσμητικά τύπου «έντονη», «ακραία» κ.λπ.), αποδεικνύει ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση το πρόβλημα δεν είναι τα ακραία καιρικά φαινόμενα αλλά η ακραία αδιαφορία της ελληνικής πολιτείας και των πολιτών της για νόμους, κανόνες, υποδομές και σχέδιο.

Μια περιοχή «φιλέτο», η Παραλιακή, χτίστηκε (όπως και όλη η Ελλάδα) χωρίς κανέναν έλεγχο με περίπου 7.000 κτίρια (σύμφωνα με τον υπουργό Σκυλακάκη) να έχουν συνδέσει την αποχέτευσή τους με τον αγωγό όμβριων υδάτων. Η περιοχή αναπτύχθηκε, είναι μια από τις πιο ακριβές περιοχές της Ελλάδας, αλλά επειδή η ανάπτυξή της είναι ελληνική, σε κάθε βροχή οι οικιακές ακαθαρσίες εμφανίζονται για να θυμίσουν τι ακριβώς συμβαίνει όταν χτίζεις και αναπτύσσεσαι πάνω στα σκατά (και μεταφορικά και κυριολεκτικά). Εχτές μάλιστα αυτό το πανηγύρι χρωμάτων και αρωμάτων συνοδεύτηκε κι από μια επίδειξη της ελληνικής καινοτομίας καθώς ο τρόπος που επελέγη προκειμένου το φρεάτιο να μείνει στη θέση του ήταν να το πατάει με τη ρόδα του ένα μεγάλο όχημα της ΕΥΔΑΠ. Πρόκειται για μια πατέντα που μπορείτε να απολαύσετε στην παρακάτω φωτογραφία και η οποία εξηγεί γιατί όλες οι εταιρείες πληροφορικής σκοτώνονται να επενδύσουν στο πολυμήχανο εργατικό δυναμικό της χώρας.

Το χτίσιμο πάνω στα σκατά είναι το κυρίαρχο μοντέλο ανάπτυξης στην Ελλάδα και γι’ αυτό η κάθε ανάπτυξη, από την ανάπτυξη της πρωτεύουσας μέχρι την τουριστική ανάπτυξη των νησιών, γίνεται με τρόπο που αργά ή γρήγορα τα (μεταφορικά η κυριολεκτικά) «φρεάτια» σκάνε και η (μεταφορικά η κυριολεκτικά) «μπόχα» πλημμυρίζει τα πάντα. Μια χώρα αλλεργική σε σχεδιασμό, μια χώρα της οποίας πολιτεία και κάτοικοι φαίνεται να ομονοούν στο ότι η επιβολή και συμμόρφωση με τους κανόνες δεν ταιριάζουν στο αδούλωτο του χαρακτήρα τους, φυσικά και μπορεί να αναπτυχθεί αλλά η μυρωδιά από αυτού του είδους την ανάπτυξη θα ακολουθήσει σύντομα.

Φυσικά δεν είναι όλα μαύρα καθώς ο άνθρωπος, και πολύ περισσότερο ο ελληνικός άνθρωπος (ο homo grecus), είναι ιδιαιτέρως προσαρμοστικός. Αυτό το λέω διότι, παρά την σκατοπλημμύρα και την μπόχα (η οποία μαθαίνω είναι διαρκής και δεν εμφανίζεται μόνο με τις πρώτες στάλες της βροχής), η ελληνική ριβιέρα παραμένει το υπόδειγμα της ανάπτυξης και απόδειξη γι’ αυτό είναι το ότι οι τιμές ακινήτων στην περιοχή συνεχίζουν τον ανηφορικό τους δρόμο. Οι συμπολίτες, κυριευμένοι από το αναπτυξιακό όραμα, έχουν πάψει να ενοχλούνται από τη μυρωδιά των λυμάτων και έχουν προσαρμοστεί έτσι ώστε να την απολαμβάνουν. Στο κάτω κάτω είναι η μυρωδιά της ανάπτυξης. Και μπράβο της.