O Μπραντ Πιτ στο χωριό

Δεν ξέρω αν ενημερώνεστε από την τηλεόραση αλλά, αν το κάνετε, θα έχετε καταλάβει ότι ένα από τα 5-6 πιο σημαντικά θέματα των τελευταίων ημέρων της εγχώριας και της παγκόσμιας επικαιρότητας είναι η επίσκεψη ενός χολιγουντιανού σταρ στην Ελλάδα για δουλειά. Ένα θέμα, που κανονικά θα έπρεπε να απασχολεί μόνο τις κουτσομπολίστικες εκπομπές, γίνεται μείζον σε «ενημερωτικές» εκπομπές και δελτία «ειδήσεων», τα οποία, με καθημερινές συνδέσεις και ρεπορτάζ, μας ενημερώνουν για την παρουσία του Μπραντ Πιτ στην Ύδρα.

Δημοσιογράφοι καλύπτουν με μάτια που λάμπουν, σάλια που τρέχουν και την αρμόζουσα εθνική υπερηφάνεια την παρουσία ενός χολιγουντιανού σταρ στην Ελλάδα, θυμίζοντας τον τρόπο που αντιμετώπιζαν οι χωριάτες του προηγούμενου (και του προπροηγούμενου) αιώνα τις επισκέψεις των πρωτευουσιάνων. Σαν τα πιτσιρίκια του χωριού, που έτρεχαν πίσω από την κούρσα, που πρώτη φορά έβλεπαν στο χωριό τους, τρέχουν πίσω από έναν ηθοποιό και μετατρέπουν σε είδηση το ότι καταδέχτηκε να τους απευθύνει τον λόγο για να τους πει «Hello, guys».

Ομιλίες, εκπομπές, ρεπορτάζ, άρθρα, πρωτοβουλίες που προσπαθούν να πείσουν ότι η Ελλάδα είναι μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, μια χώρα που βρίσκεται στο κέντρο των εξελίξεων με κατοίκους που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους κατοίκους των προηγμένων χωρών, πάνε στον βρόντο με μια απλή επίσκεψη ενός ηθοποιού. Όλο το παραμύθι για την Ελλάδα του 21ου αιώνα καταρρέει μπροστά στην Ελλάδα-χωριό, που δεν μπορεί να πάρει τα μάτια της από τον πρωτευουσιάνο που την επισκέπτεται.

Θα ήταν μόνο πάρα πολύ αστείο, όπως κάθε ακραία επαρχιώτικη συμπεριφορά, αν δεν ήταν και τόσο θλιβερό. Γιατί την ώρα που γελάς, με τα σάλια να τρέχουν στην ιδέα ότι οι ιερές πατούσες του Μπραντ Πιτ πάτησαν εκεί που στέκεται ο ενθουσιασμένος ρεπόρτερ, συνειδητοποιείς ότι εκατοντάδες χιλιάδες ενημερώνονται από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι τα γυρίσματα μιας ταινίας με τον Μπραντ Πιτ στην Ύδρα είναι μια από τις σημαντικότερες ειδήσεις των τελευταίων ημερών. Και απλώς ελπίζεις αυτή η επαρχιώτικη συμπεριφορά να είναι περισσότερο χαρακτηριστική των δημοσιογράφων και να μη βρίσκει αντιστοιχία στο κοινό.

Όμως, παρότι η (μάλλον ορθή) σκέψη ότι η αντίληψη για το σημαντικό που έχει η τηλεόραση δεν καθρεφτίζει σώνει και καλά την κοινωνία, αλλά μόνο τους ανθρώπους της τηλεόρασης, είναι δύσκολο κανείς να ξεχάσει ότι αυτοί συνδιαμορφώνουν την κοινωνία. Και ότι, με την επαρχιώτικη νοοτροπία τους, την καταδικάζουν να μένει ένα χωριό που, με στόμα ανοιχτό και σάλια που τρέχουν, μαγεύεται όταν ένας σταρ από την πρωτεύουσα καταδέχεται να το επισκεφτεί. Και μπράβο τους.