Οι σύντροφοι και οι μετανάστες

Το δυστύχημα της Χίου έγινε η αφορμή να απολαύσουμε για άλλη μια φορά την κλασσική θεατρική παράσταση «Η ευαισθησία της Αριστεράς για τους μετανάστες» που ξανανέβασαν οι σύντροφοι, αυτή τη φορά και στο ίδιο το νησί στο οποίο έσπευσαν να ταξιδέψουν έτσι ώστε η ερμηνεία τους να γίνει σε φυσικό ντεκόρ. Η παράσταση από δράμα έχει βέβαια εξελιχθεί σε παρωδία αλλά αυτό δεν μειώνει σε κάτι την απόλαυση ή τον θαυμασμό που μπορεί να νιώσει κανείς για τους συντρόφους ηθοποιούς και τα «βουγιουκλακικά» τους δάκρυα (φαντάζομαι έχετε δει την Αλίκη τη Βουγιουκλάκη να παίζει δράμα οπότε δεν χρειάζεται να εξηγήσω τι εννοώ).

Φαινομενικά αυτή η παράσταση δεν έχει κανένα νόημα. Η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας δεν επηρεάζεται από το μεταναστευτικό δράμα παρότι - σε αντίθεση με τα δάκρυα των συντρόφων - είναι πραγματικό και ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού είναι και εχθρικό απέναντι στη λαθρομετανάστευση. Γενικώς η ιδέα των ανοικτών συνόρων όχι μόνο δεν συγκινεί αλλά μάλλον απωθεί το μεγαλύτερο κομμάτι των ψηφοφόρων. Κάποιος θα πει ότι λογικά οι άνθρωποι που η δουλειά τους είναι να εκλέγονται δεν θα έπρεπε να δίνουν (και μάλιστα τόσο φανερά) αγώνα για να έρθουν στην Ελλάδα όσο το δυνατόν περισσότεροι μετανάστες, αλλά αυτός ο κάποιος δεν σκέφτεται όπως σκέφτεται ένας έμπορος που βλέπει μακριά. Δηλαδή δεν σκέφτεται όπως οι σύντροφοι.

Γιατί πέρα από τον γνωστό συντηρητισμό που χαρακτηρίζει κάθε θρησκεία και τους εμποδίζει να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα (η αντίληψη που υπάρχει στη Δύση για το μεταναστευτικό σήμερα δεν έχει καμία σχέση με αυτήν που υπήρχε 40-50 χρόνια πριν), οι σύντροφοι κινούνται και από το ένστικτο της επιβίωσης. Βλέπουν ότι το εγχώριο ποίμνιο τους γυρίζει την πλάτη, βλέπουν ότι η εξουσία - τη γλύκα της οποίας γεύτηκαν το 2015 - δεν μοιάζει να επιστρέφει και ψάχνουν για καινούργιους πιστούς. Και όπως κάνουν οι απόστολοι και οι κήρυκες κάθε θρησκείας, στρέφονται στους απελπισμένους. Στις μεταναστευτικές ροές, οι σύντροφοι βλέπουν τους ψηφοφόρους, τους οπαδούς και τα στρατιωτάκια του μέλλοντος. Αυτούς που μέσα στην απελπισία τους είναι έτοιμοι να πιστέψουν ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και να παλέψουν γι’ αυτόν (το ότι οι περισσότεροι μετανάστες στους οποίους απευθύνονται οι σύντροφοι πιστεύουν ήδη σε έναν άλλο κόσμο - ο οποίος δεν περιλαμβάνει την αριστερά - είναι μια λεπτομέρεια που δεν λαμβάνουν υπόψιν τους οι αυτόκλητοι προστάτες τους).

Δεν θέλω να πω ότι οι σύντροφοι δεν δίνουν δεκάρα για τους πρόσφυγες και τους λαθρομετανάστες (οι νόμιμοι δεν φαίνεται να τους πολυαφορούν, όπως δεν τους αφορούν γενικώς οι νομοταγείς πολίτες). Προφανώς και νοιάζονται. Όπως νοιάζεται ένας τεχνίτης για τα εργαλεία της δουλειάς του. Μπορεί να τα προσέχει, μπορεί να τα τακτοποιεί προσεκτικά στην τσάντα του αλλά δεν ξεχνά ότι είναι εργαλεία και δεν θα διστάσει ακόμα και να τα καταστρέψει αν χρειαστεί για να γίνει σωστά η δουλειά. Ή, όπως μάθαμε από τη Μόρια την περίοδο της Πρώτης Φοράς Αριστεράς, ακόμα και να τα πετάξει αν δεν τον εξυπηρετούν σε κάτι. Και μπράβο τους.