Δηλαδή να πνιγούμε για να μην γκρεμιστούν μερικά αυθαίρετα;

Οι καταστροφές στη Ρόδο έγιναν αφορμή να ξανακουστεί μια από τις πιο εξωφρενικές φράσεις που μπορεί κάποιος να ξεστομίσει. «Δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα αφού έχουν χτιστεί τα ρέματα» επαναλάμβαναν πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ειδικοί και λοιποί συγγενείς. Και το έλεγαν με τον πιο φυσικό τρόπο, σα να μη καταλάβαιναν (και κάποιοι από αυτούς μπορεί όντως να μην καταλάβαιναν) ότι στην ουσία αυτό που έλεγαν είναι «καλύτερα να πνιγούν εκατοντάδες και να καταστραφούν χιλιάδες παρά να γκρεμιστούν μερικά σπίτια». Προφανώς πρόκειται για μια ανοησία ολκής που απλώς αναπαράγει την νοοτροπία της βολικής απραξίας η οποία καταλήγει πάντα στο - ιδιαιτέρως βολικό για τους δράστες - «όλοι φταίμε γιατί όλοι μαζί τα κάναμε». Κι αφού όλοι φταίμε για το πολεοδομικό χάλι της χώρας θα πρέπει όλοι να τιμωρηθούμε και να πνιγούμε. 

Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ, όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι που ξέρω, δεν φταίω και δεν έχω καμία διάθεση να πνιγώ επειδή κάποιοι ήθελαν να χτίσουν πάνω σε ρέμα και το έκαναν με την σύμπραξη των Ελλήνων πολιτικών και των αρχών στις οποίες αυτοί ήταν προϊστάμενοι. Δεν έχω καμία διάθεση να πνιγώ ή να θρηνήσω τον πνιγμό κάποιου αγαπημένου μου προσώπου για να μείνουν στη θέση τους τα παρανόμως χτισμένα και να μη αναστατωθούν οι κάτοικοί τους. Δεν μου αρέσει να αναστατώνεται κανείς αλλά αν έχω να διαλέξω ανάμεσα στην αναστάτωση μερικών και την καταστροφή πολλών θα διαλέξω το πρώτο χωρίς σκέψη. Και νομίζω ότι το ίδιο θα διάλεγε κάθε λογικός άνθρωπος.

Μια πολιτεία (δηλαδή μια κυβέρνηση) που στα αλήθεια θα ήθελε να προστατέψει τους πολίτες της θα είχε ήδη ξεκινήσει να γκρεμίζει. Χωρίς την παραμικρή αποζημίωση σε όσους τα σπίτια τους είναι αυθαίρετα και με αποζημίωση (με βάση την αντικειμενική αξία φυσικά) σε όσους κατάφεραν με κάποιον τρόπο να νομιμοποιήσουν την αυθαιρεσία τους. Δεν θα τα γκρέμιζε όλα μεμιάς αλλά κάτι θα ξεκινούσε να κάνει. Με ένα ρέμα τη φορά θα έδειχνε ότι η ζωή των πολλών είναι πιο σημαντική από τη περιουσία των λίγων.

Όμως η ελληνική πολιτεία (δηλαδή οι ελληνικές κυβερνήσεις) φέρονται λες και το χτίσιμο σε ρέμα είναι κι αυτό ένα φυσικό φαινόμενο σαν την καταιγίδα στο οποίο δεν έχουμε καμία δυνατότητα παρέμβασης. Από κοντά και τα εξαπτέρυγα «διαπιστώνουν» το αδύνατο της λύσης και μας προτρέπουν να δεχτούμε μοιρολατρικά τον πνιγμό και την καταστροφή μας. Και τώρα που το σκέφτομαι λίγο καλύτερα μπορεί και να έχουν δίκιο. Με δεδομένο ότι η αυθαιρεσία όχι απλώς βρίσκεται στον πυρήνα αλλά είναι ο πυρήνας του ελληνισμού, ο πνιγμός για να μην γκρεμιστούν αυθαίρετα δεν είναι ένας τσάμπα θάνατος αλλά μια θυσία για την Ελλάδα και τα όσα αυτή αντιπροσωπεύει. Και μπράβο της.