Σε είδα στο φόρουμ των Δελφών

Σε είδα στο φόρουμ των Δελφών. Μόλις είχες καταφτάσει. Έτρεξαν να σου ανοίξουν την πόρτα. Κατέβηκες. Φορούσες μπλε κοστούμι – θα ήταν ανυπόφορο ένα τόσο ζεστό μεσημέρι, αλλά τι να κάνεις; Έχει ένα τίμημα η εξουσία. Ο σοφέρ σου πήρε το τζιπ με τα αλεξίσφαιρα τζάμια και πήγε να το παρκάρει. Εσύ προχώρησες με αγέρωχο ύφος. Διέσχισες τη θάλασσα των μπλε κοστουμιών με χαρακτηριστική άνεση, αυτή που σου χάρισε τα ύπατα αξιώματα. Το δικό σου μπλε άλλωστε ξεχώριζε, ήταν πιο βαθύ και sur mesure, στα μέτρα σου. Από πίσω σου ερχόταν μια κουστωδία από μπράβους, παρατρεχάμενους, προσωπικούς φωτογράφους που έψαχναν τη γωνία που θα αναδείκνυε τις γωνίες του προσώπου σου και θα ελαχιστοποιούσαν τις αγωνίες μας. Εσύ μπροστά, η φρεγάτα της εξουσίας, και πίσω σου όσοι ζουν για να σε στηρίξουν ώστε να μην πέσεις από το βάθρο σου. Σχηματίζατε ένα επιθετικό τρίγωνο που εμβόλιζε το ηλιόχαρο τοπίο και προχωρήσατε μέχρι το αμφιθέατρο, όπου είχε συμφωνηθεί να δώσεις την παράστασή σου. Ανέβηκες και κάθισες στην πολυθρόνα στητός, ενώ τα φλας άστραφταν. Ένας μπράβος με τατουάζ ένα περίστροφο πίσω από το αυτί ήλεγχε τον χώρο για να εξουδετερώσει τους εχθρούς που δεν είχες ήδη εξουδετερώσει εσύ. Οι παρατρεχάμενοι κάθιδροι έσπευδαν να πιάσουν τα μπροστινά καθίσματα για να τους βλέπεις ότι σε βλέπουν. Βαριόσουν και πεινούσες, αλλά τι να κάνεις; Η εξουσία έχει το τίμημά της. Άρχισες να μιλάς μηχανικά, ενώ από μέσα σου σκεφτόσουν αν θα παραγγείλεις φαγκρί ή καραβίδες στη Μαρίτσα στο Γαλαξίδι αργότερα.