Σε βλέπω να μη βλέπεις

Αγαπημένο μικρό πλάσμα, θέλω να σε ρωτήσω κάτι: ξέρεις τι τυχερό είσαι; Οι γονείς σου σε φέρανε εκδρομή στο πιο όμορφο και φιλικό βουνό της Ελλάδας, το Πήλιο. Γύρω σου ξετυλίγεται ένα απίστευτο όργιο: κελαρύζουν ρυάκια, ανθίζουν ανεμώνες, κοάζουν βατραχάκια, τραγουδάνε πουλάκια, θροΐζουν πλατάνια 500 ετών. Εσύ βέβαια δεν έχεις δει τίποτα γιατί ακόμα και περπατώντας ήσουν καρφωμένο στο κινητό σου.

Μετά έφτασες στην πλατεία του χωριού, κάθισες στην ταβέρνα και σου σέρβιραν αφράτα μπιφτέκια με υπερνόστιμες πατάτες τηγανητές κομμένες στο χέρι (ξέρω γιατί τις έφαγα κι εγώ). Γύρω σου τα αδέρφια σου, τα ξαδέρφια σου, οι φίλοι σου. Εσύ δεν έδωσες καμιά σημασία ούτε στο φαγάκι ούτε στο παρεάκι γιατί ήσουν κολλημένο στην οθόνη του κινητού σου (μπορεί να φωτογράφιζες το φαγάκι και να έστελνες  μηνύματα στο παρεάκι βέβαια – δεν παίρνω όρκο).

Η ερώτηση, λοιπόν, είναι η εξής: Άμα σε ρωτήσει κάποιος πώς ήταν το Πήλιο, τι θα τους πεις; (Άσε, ξέρω, θα τους πεις να τo ψάξουν στο Google)