Σε βλέπω να μας γράφεις στα παλιά σου τα παπούτσια

Πάω να κατέβω από πεζοδρόμιο στο Μαρούσι, στο Παγκράτι, στην Κυψέλη, στα Λιόσια, παντού, πρόπερσι, πέρσι, φέτος, αύριο. Δίπλα μου νεαρός ανάπηρος σε καρότσι. Κοιτάει με απλανές βλέμμα αυτή την εικόνα, τους συνανθρώπους μας που πάρκαραν όχι μόνο πάνω στη ράμπα αλλά παντού. Εγώ δεν χωρούσα να περάσω, όχι καρότσι. Και πάνω που σκεφτόμουνα «να καείτε στην κόλαση, γομάρια» ακούω το παιδί να μουρμουρίζει «ΟΚ, άλλη μια μέρα στην κόλαση»...

Και επειδή η κόλαση είναι οι άλλοι, κύριοι δήμαρχοι και κυρίες δημαρχίνες, μη γίνεστε η κόλασή μας, φτάνει, αφήστε τις δηλώσεις, αφήστε το πολιτικό κόστος και στείλτε τη δημοτική αστυνομία! Δεν είναι σήμερα, είναι ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!

(Αφιερωμένο στον φίλο μου τον Ανταίο που αντιμετώπιζε την αναπηρία και τον φόβο του επερχόμενου θανάτου μαζί με την απύθμενη απανθρωπιά των «συνανθρώπων» του)