Ο Αύγουστος Κορτώ για την επέτειο του γάμου του: «Η πραγματικότητα πίσω απ' τη φράση "ο σύζυγός μου" διαθέτει ουσιαστική δύναμη».
Ο συγγραφέας Αύγουστος Κουρτώ συμπληρώνει σήμερα πέντε χρόνια ενός έγγαμου βίου που όταν τελέστηκε στην Αμερική, η Ελλάδα δεν τον αναγνώριζε, ούτε τον αποδεχόταν. Με μια ανάρτηση στον λογαριασμό του στο Facebook ο συγγραφέας καταγράφει τις αρκετές αλλαγές που έχουν επιτευχθεί από τότε στην ελληνική κοινωνία και νομοθεσία, αλλά αναφέρεται και στην ουσία του τι σημαίνει και συμβολίζει η έννοια της συμβίωσης και της κοινής πορείας με έναν άνθρωπο. Όπως χαρακτηριστικά λέει «ο σύζυγός μου» δεν είναι μια απλή φράση, αλλά έχει ζουμί και δύναμη ανεκτίμητη για τις χαρές, τις λύπες, για τα εύκολα και τα δύσκολα.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Αύγουστου Κορτώ για την επέτειό του:
Σαν σήμερα πριν πέντε χρόνια, ο Τάσος κι εγώ παντρευτήκαμε με πολιτικό γάμο στην Αμερική. Τότε ακόμα το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια στην Ελλάδα φάνταζε όνειρο απατηλό, και καθώς ο γάμος μας σε άλλη χώρα δεν είχε νομική ισχύ στην πατρίδα μας, η τέλεσή του είχε χαρακτήρα αμιγώς συμβολικό - ή έτσι νομίζαμε: πως ήταν απλώς το επισφράγισμα μιας δεκαετίας κοινού βίου.
Έκτοτε, άλλαξαν πολλά, και διαπιστώσαμε ότι η πραγματικότητα πίσω απ' τη φράση "ο σύζυγός μου" διαθέτει τρομερή κι ουσιαστική δύναμη. Ζήσαμε όμορφες στιγμές - τους φίλους μας να γιορτάζουν στο πλευρό μας, τους πεθερούς μας να μας αντιμετωπίζουν ως αδιαίρετη μονάδα, ως οικογένεια, και να μας φέρονται με την αγάπη και τον σεβασμό που αναλογεί σε κάθε ζευγάρι - και άσχημες στιγμές, όπως τον διασυρμό μας με αφορμή το γεγονός ότι για πρώτη φορά στη δημόσια σφαίρα της χώρας μας ένας άντρας αναφερόταν στον σύζυγό του με αυτή την ιδιότητα, ξεστομίζοντας τις αδιανόητες, κολάσιμες λέξεις "ο άντρας μου".
Μα η ουσία, το ζουμί του τι εστί οικογένεια, φάνηκε όταν, πρώτα ο Τάσος κι εν συνεχεία εγώ, χρειάστηκε να νοσηλευτούμε έπειτα από περιπέτειες της υγείας μας: το ότι ο ένας μπορούσε να λαμβάνει αποφάσεις για τη νοσηλεία του άλλου, να συνομιλεί με θεράποντες ιατρούς και νοσηλευτές, να βρίσκεται ανά πάσα ώρα και στιγμή στο πλευρό του μισού της καρδιάς του - η δύναμη αυτή ήταν ανεκτίμητη. Στα εύκολα και στα δύσκολα, στις λύπες και στις χαρές: αυτό είναι το νόημα της επισημοποίησης κάθε σχέσης ενώπιον των νόμων και του κράτους.
Και γι' αυτό πρέπει, με κάθε τρόπο, να σπρώξουμε τον νόμο πέρα από τη σημερινή του ανισότητα: στους κακόβουλους που φοβούνται την άλωση των αξιών και των χρηστών ηθών, στους γραφικούς που μιλούν για νυφικά, οφείλουμε να θυμίσουμε πως είμαστε ισότιμοι - έστω κι αν όχι ακόμα ισόνομοι - πολίτες που φορολογούνται, που εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στο κράτος, και ως εκ τούτου έχουν το δικαίωμα να διατρανώνουν την οικογενειακή τους ιδιότητα: να παντρεύονται, να γίνονται γονείς. Ξέρω πόσο ακανθώδες ζήτημα είναι αυτό το τελευταίο - μα τη στιγμή που ζουν ανάμεσά μας τόσα παντέρημα παιδιά (και μόνο τα ορφανά της προσφυγιάς σου κάνουν την καρδιά κομμάτια), ο πουριτανισμός με την προβιά μέριμνας είναι τουλάχιστον απάνθρωπος.
Φτάσαμε εδώ που είμαστε επειδή αμέτρητοι άνθρωποι αγωνίστηκαν για την αγάπη, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη. Κι ο αγώνας αυτός συνεχίζεται - δεν τελειώνει ποτέ.
17°
