Τα Γλυπτά του Παρθενώνα και οι ευγενικοί κλεπταποδόχοι

Ομολογώ ότι το θέμα της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα δεν είναι από αυτά που με απασχολούν ιδιαιτέρως. Είμαι σίγουρος ότι, αν κάτσω να σκεφτώ, μπορώ να βρω δεκάδες θέματα στα οποία θα προτιμούσα να δώσει προτεραιότητα η κυβέρνηση. Αλλά ακόμα κι εγώ, ο σχετικά αδιάφορος, εκνευρίστηκα παρακολουθώντας αποσπάσματα της συνέντευξης του προέδρου του Βρετανικού Μουσείου στον Αλέξη Παπαχελά.

Εξοργίστηκα γιατί έβλεπα έναν κλεπταποδόχο να προσπαθεί, με πολλή ευγένεια και χαμόγελο είναι η αλήθεια, να εκλογικεύσει την κλοπή και την κλεπταποδοχή.

Ο κύριος Όσμπορν έλεγε, απολύτως σοβαρά, ότι επιθυμεί μια κοινά αποδεκτή λύση στην οποία θα μπορούσαν τα γλυπτά να περνούν ένα χρονικό διάστημα στο Λονδίνο και ένα χρονικό διάστημα στην Αθήνα, λες και είναι παιδιά χωρισμένων γονιών και όχι κομμάτια ενός ακρωτηριασμένου μνημείου. Και, πάντα πολύ ευγενικά, προσπαθούσε να εξηγήσει ότι δεν μπορούμε να τα θέλουμε όλα δικά μας, λες και μιλούσε για την μπερδεμένη στην κληρονομιά ιδιοκτησία ενός χωραφιού και όχι για κομμάτια του Παρθενώνα που ένας πρόγονός του τα έκλεψε.

Στη συνέχεια, για να γίνει πιο πειστικός, εξήγησε ότι τέτοιου είδους συμφωνίες έχουν γίνει με πολλές χώρες και αναρωτήθηκε τι θα συνέβαινε αν όλοι ήθελαν πίσω τα αντικείμενα του Βρετανικού Μουσείου. Κάνοντας, φυσικά, ότι δεν καταλαβαίνει ότι άλλο είναι να έχει ένα μουσείο ένα άγαλμα (που κι αυτό, αν είναι κλεμμένο, πρέπει να επιστραφεί) και άλλο κομμάτια του σημαντικότερου μνημείου της Δύσης, που ακρωτηριάστηκε πριν καμιά 200αριά χρόνια.

Καταλαβαίνω ότι ο διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου έχει υποχρέωση να υπερασπίζεται τα συμφέροντα του μουσείου του. Όμως το συμφέρον του μουσείου του ταυτίζεται με μια κλεπταποδοχή. Δεν αμφιβάλλω ότι νοιάζεται για τα γλυπτά του Παρθενώνα, αλλά και πάλι. Αν κάποιος απαγάγει ένα παιδί και το φροντίσει, αυτό δεν τον κάνει λιγότερο απαγωγέα. Πολύ περισσότερο αν το χρησιμοποιεί για σερβιτόρο σε τραπεζώματα. Απλώς θυμίζω ότι το Βρετανικό Μουσείο, που τόσο νοιάζεται για τα γλυπτά, τα χρησιμοποιεί ως ντεκόρ κιτς γευμάτων πλουσίων επιδειξιομανών.  

Με λίγα λόγια, αν οι Βρετανοί θέλουν να κρατήσουν και να κάνουν κουμάντο στα κομμάτια του Παρθενώνα μπορούν να το κάνουν. Αλλά ας μην προσποιούνται ότι αυτό είναι κάποιο αναμφισβήτητο δικαίωμά τους. Ας αποδεχτούν ότι είναι κλεπταποδόχοι που κρατούν κλοπιμαία και ας οργανώσουν όσα γεύματα θέλουν στην αίθουσά τους. Αρκεί να μη μας δουλεύουν. Και μπράβο τους.