Η συμμαχία Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας σηματοδοτεί την υποχώρηση της αμερικανικής ισχύος και τη στροφή του κόσμου στην Ασία πια
Η απόλυτη σιωπή κυριάρχησε στα γνωστά κέντρα αποφάσεων των ΗΠΑ και του Ισραήλ μετά τη δημοσιοποίηση της είδησης περί υπογραφής της τριμερούς αμυντικής συμφωνίας μεταξύ Πακιστάν, Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας.
Το σουνιτικό μέτωπο ήταν πλέον γεγονός. Όχι πως δεν το γνώριζαν εκεί στον Λευκό Οίκο ή στο πολιτικό γραφείο του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Απλώς οι τρεις πρωταγωνιστές δεν ενημέρωσαν τις ΗΠΑ για την τελική διαμόρφωση της συμφωνίας. Ούτε είχαν ενημερώσει πλήρως εκείνες τις ευρωπαϊκές χώρες οι οποίες κατά τεκμήριο διέθεταν κάποια ανεπίσημη πληροφόρηση.
Το πολιτικό κενό από την de facto ακύρωση της δυνατότητας του σιιτικού Ιράν να επηρεάζει τις εξελίξεις στην Εγγύς και Μέση Ανατολή προκάλεσε αυτή την ουσιαστική αλλαγή στρατηγικής τριών εκ των βασικών συμμάχων των ΗΠΑ στον ισλαμικό κόσμο. Το πολυπληθές Πακιστάν με το πυρηνικό οπλοστάσιο (η μοναδική χώρα στον ισλαμικό κόσμο με πυρηνικά) η πάμπλουτη Σαουδική Αραβία, η χώρα με τις περισσότερες εξαγωγές υδρογονανθράκων στον κόσμο, τουλάχιστον μέχρι πρότινος, αλλά και η Τουρκία με την εντυπωσιακά ανερχόμενη πολεμική βιομηχανία και τον δεύτερο σε ισχύ στρατό του ΝΑΤΟ, αυτές οι τρεις χώρες αποφάσισαν να συγκροτήσουν μια συμμαχία βλέποντας στο μέλλον. Εκ των πραγμάτων, αυτή η συμφωνία έρχεται να επιβεβαιώσει πως το παραδοσιακό σύστημα ασφάλειας στην Εγγύς και Μέση Ανατολή αλλά και στην Κεντρική Ασία, που ήταν μέχρι σήμερα αμερικανοκεντρικό, δεν είναι σε θέση να εγγυηθεί πλέον την ασφάλεια στις φίλιες προς την Αμερική δυνάμεις.
Ο τραγέλαφος που επικράτησε στον Λευκό Οίκο, στο αμερικανικό Υπουργείο Άμυνας και στο State Department από την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν και μετά, κατέδειξε την ποσοτική και ποιοτική υποχώρηση της αμερικανικής ισχύος επιρροής στις εξελίξεις. Οι βασικοί παράγοντες της μεσανατολικής εξίσωσης πείστηκαν για τη διπλωματική αλλά και τη στρατιωτική ανεπάρκεια των ΗΠΑ, τουλάχιστον ως προς την επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα αλλά και τις στρατηγικές επιλογές του αμερικανικού στρατιωτικού μηχανισμού.
Αυτή η αίσθηση ανασφάλειας, αλλά και η διαπίστωση πως ο στρατιωτικός βραχίονας των ΗΠΑ δεν είναι τόσο αποτελεσματικός ή, τουλάχιστον, δεν πείθει για την αποτελεσματικότητα του, ήταν που ανάγκασε μεσαίες δυνάμεις στο μεσανανατολικό παζλ να στραφούν σε εναλλακτικές λύσεις περιφερειακής ασφάλειας.
Το μήνυμα έφτασε αμέσως εκεί που έπρεπε, στην Ουάσινγκτον, στο Λονδίνο, το Παρίσι και το Βερολίνο. Κυρίως το μήνυμα έφθασε στη Μοσάντ και στο επιτελείο του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Λίγα εικοσιτετράωρα μετά την υπογραφή της συμφωνίας με την γαλλική εταιρεία για την ηλεκτρική σύνδεση Ελλάδας Κύπρου, δύο εικοσιτετράωρα πριν από την επίσημη ανακοίνωση της συμφωνίας του Ιράν με το Ομάν για τα Στενά του Ορμούζ και την εμφανή διπλωματική απομόνωση των ΗΠΑ από την συμφωνία αυτή, ένα εικοσιτετράωρο πριν εκδηλωθεί η αναμενόμενη εδώ και ημέρες επίθεση των Χούθι κατά της Σαουδικής Αραβίας, στη Μέκκα, το κέντρο του Ισλάμ, έπεφταν οι υπογραφές.
Δεν πέρασαν ούτε δύο ημέρες και το Ισραήλ ανακοίνωσε πως απορρίπτει συνολικά το σχέδιο από 15 σημεία του Τραμπ για την Γάζα. Το γραφείο του Νετανιάχου είχε ήδη ανακοινώσει πως δεν πρόκειται να διακοπούν οι επιχειρήσεις του ισραηλινού στρατού στη Συρία, δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο πως δεν παίρνει στα σοβαρά ούτε τις αμερικανικές ούτε και τις τουρκικές πιέσεις που ασκούνται εδώ και καιρό. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το Ισραήλ ενεργοποίησε εκ νέου το μέτωπο στον Νότιο Λίβανο. Ποτέ στο παρελθόν η αξιοπιστία της αμερικανικής ισχύος δεν είχε βρεθεί τόσο χαμηλά.
Τον Οκτώβριο διεξάγονται εκλογές στο Ισραήλ. Τον Νοέμβριο έχουμε τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ. Τα πράγματα για τον Νετανιάχου είναι δύσκολα. Για τον Τραμπ πολύ δύσκολα. Γράφει η γαλλική Le Monde: «Οι αρνητικές δημοσκοπήσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Μόνο ένας στους τρεις Αμερικανούς, κατά μέσο όρο, υποστηρίζει το έργο του Ντόναλντ Τραμπ, ένα ιστορικά χαμηλό ποσοστό. Ακόμη και στα αγαπημένα του θέματα, την οικονομία και τη μετανάστευση, η πτώση είναι αξιοσημείωτη από τον Ιανουάριο.
»Ο πρόεδρος, από την πλευρά του, παραμένει εγκλωβισμένος στον γυάλινο πύργο των ίδιων του των ψεμάτων. Στα τέλη Ιουνίου και στη συνέχεια στις αρχές Αυγούστου, ισχυριζόταν στο μέσο κοινωνικής δικτύωσής του, Truth Social, ότι οι “πραγματικές δημοσκοπήσεις” είναι “καλύτερες” από ποτέ στην πολιτική του καριέρα. Σε μια βιντεοσκοπημένη συνέντευξη στο Punchbowl News, στις 7 Αυγούστου, αποποιούνταν τις ευθύνες του. Οι ψηφοφόροι, σύμφωνα με τον ίδιο, “είναι θυμωμένοι με τους Ρεπουμπλικάνους, αλλά δεν είναι θυμωμένοι μαζί μου”».
Είναι προφανές πως η αναξιοπιστία του Λευκού Οίκου ως συστήματος εξουσίας έχει επεκταθεί στο σύνολο της αμερικανικής κοινωνίας, αλλά αφορά πλέον και το σύνολο των συστημάτων και των υποσυστημάτων ασφαλείας τα οποία κινούν τα γρανάζια των διεθνών σχέσεων. Αν σε αυτή τη διαπίστωση προσθέσει κανείς την προφανή αδυναμία της Ευρώπης να διαδραματίσει αξιόπιστο ρόλο στην οικονομία και στον στρατιωτικό παράγοντα, αλλά και της Ρωσίας, η οποία εμφανώς αδυνατεί να κερδίσει έναν τοπικό πόλεμο, τότε η Κίνα είναι αυτή που επωφελείται, ενώ η Ινδία σε έναν βαθμό θα μπορούσε να επωφεληθεί υπό όρους.
Σε κάθε περίπτωση, το Πλανητικό Ειδικό Βάρος μετατοπίζεται από το δυτικό ημισφαίριο στην Ασία και εν προκειμένω στην Άπω Ανατολή και την Κεντρική Ασία. Σε αυτό το τμήμα του πλανήτη αρχίζει να συσσωρεύεται και ο παγκόσμιος πλούτος. Στο επόμενο μισό του 21ου αιώνα νέες περιφερειακές δυνάμεις θα εκτοπίσουν ακόμη περισσότερο τον δυτικό παράγοντα. Ινδονησία, Μαλαισία δίπλα από την Κίνα και την Ινδία αλλά και το Πακιστάν θα συγκροτήσουν έναν νέο παγκόσμιο χάρτη. ΗΠΑ και Ευρώπη εκ των πραγμάτων δεν θα διαδραματίζουν πρωτεύοντα ρόλο. Μιλάμε για ένα σφαιρικό και ολιστικό πολιτικό Βατερλώ, το οποίο θα καταλήξει σε θεσμικό εφιάλτη, με τους ασιατικούς γίγαντες και νανο-γίγαντες να συγκροτούν μια Διεθνή αυταρχικών καθεστώτων ημικρατικού καπιταλισμού με στρατιωτική δομή.
Κοιτάξτε τι συμβαίνει με τη συμμαχία Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας. Τρία απολύτως αυταρχικά και αντιδημοκρατικά καθεστώτα με σαφή ανάμειξη των στρατιωτικών στην πολιτική εξουσία και με δυσανάλογες, για την οικονομική τους ανάπτυξη στρατιωτικές δυνατότητες και στρατιωτική τεχνολογία. Αυτοί οι μικρο-γίγαντες του παγκόσμιου νεο-αυταρχισμού ούτε είχαν ούτε έχουν και ούτε χρειάζεται να αποκτήσουν δημοκρατική θεσμική κουλτούρα. Αντίθετα, λειτουργούν καλύτερα και αποτελεσματικότερα σε καθεστώς απόλυτου αυταρχισμού, όπως έχουν συνηθίσει και ανέχονται οι αντίστοιχες κοινωνίες. Το συγκολλητικό υλικό είναι οι επί μέρους εθνικισμοί και, βεβαίως, το Ισλάμ.
Ήταν φανερό εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες πως η αδυναμία της Δύσης να εξορθολογίσει το μοντέλο Παγκοσμιοποίησης που υιοθέτησε μετά την Πτώση του Τείχους του Βερολίνου θα προκαλούσε ολική αστάθεια στις διεθνείς σχέσεις. Η πρώτη κρίση του 2008 ήταν μια προειδοποίηση. Η κατάρρευση των θεσμών στις ΗΠΑ και η έλευση του τραμπισμού ήταν η λογική συνέπεια. Η ενίσχυση των ολοκληρωτικών ακροδεξιών εναλλακτικών στην Ευρώπη θα είναι το τελικό στάδιο κατάρρευσης των δημοκρατικών θεσμών. Οι επιπτώσεις είναι προφανείς και όποιος δεν τις βλέπει απλά παίζει κρυφτούλι με την πραγματικότητα.
Το τελικό τίμημα αυτής της ολιστικής υποχώρησης της Δύσης και της συνολικής πολιτικής παρακμής της είναι και η απώλεια της στρατηγικής κυριαρχίας των ΗΠΑ στον πλανήτη. Ο πόλεμος με το Ιράν ήταν μόνον η αρχή μιας μακράς διολίσθησης της αμερικανικής ισχύος σε μια παθολογική εσωστρέφεια με έντονη κοινωνική παθογένεια. Όταν ο Χάρι Τρούμαν εξέδιδε τη διαταγή χρήσης της ατομικής βόμβας με στόχο τη διασφάλιση της κυριαρχίας των ΗΠΑ στον πλανήτη, δεν θα μπορούσε να φανταστεί πως ο χρόνος ζωής της Pax Americana θα ήταν τόσο σύντομος. Κανείς δεν πληροφόρησε τον αγρότη και μετέπειτα έμπορο από το Μιζούρι πως οι αυτοκρατορίες αποσυντίθενται με εντονότερους ρυθμούς όσο περνά ο ιστορικός χρόνος. Αν είχε διαβάσει Θουκυδίδη, ίσως και να σκεφτόταν διαφορετικά. Από τον Χάρι Τρούμαν στον Ντόναλντ Τραμπ είναι για την Ιστορία ένα τσιγάρο δρόμος. Όσο χρειάζεται δηλαδή για να αρχίσει η κατάρρευση μιας αυτοκρατορίας.
17°
