Υπάρχει «τάφος του Χριστού» στην Ιαπωνία – Η απίθανη ιστορία του Σίνγκο
Βαθιά στους καταπράσινους λόφους της επαρχίας Αομόρι, στη βόρεια Ιαπωνία, υπάρχει μια πινακίδα που δύσκολα περιμένει κανείς να συναντήσει ανάμεσα σε ορυζώνες και μικρά αγροτικά σπίτια. Γράφει, στα αγγλικά: «Tomb of Christ» – Τάφος του Χριστού.
Και κάπως έτσι αρχίζει ένας από τους πιο παράξενους θρύλους της Ιαπωνίας.
Στο μικρό χωριό Σίνγκο, με περίπου 2.000 κατοίκους, μια τοπική παράδοση υποστηρίζει ότι ο Ιησούς Χριστός δεν πέθανε τελικά στον σταυρό στα Ιεροσόλυμα. Αντίθετα, σύμφωνα με τον θρύλο, κατάφερε να διαφύγει στην Ιαπωνία, έγινε αγρότης, παντρεύτηκε, απέκτησε τρία παιδιά και έζησε μέχρι την ηλικία των 106 ετών.
Δεν υπάρχει αξιόπιστη ιστορική ή θεολογική απόδειξη που να στηρίζει την ιστορία. Αυτό, όμως, δεν εμπόδισε το Σίνγκο να τη μετατρέψει σε μια παράδοση που επιβιώνει εδώ και δεκαετίες.
Η ιστορία βασίζεται στα αποκαλούμενα Έγγραφα Τακενούτσι, ένα σύνολο κειμένων που εμφανίστηκαν τη δεκαετία του 1930 και έκτοτε έχουν ευρέως απορριφθεί ως πλαστά. Σύμφωνα με αυτά, ο Χριστός είχε ταξιδέψει στην Ιαπωνία δύο φορές.
Ο Χιντενόμπου Καντογκίσι, διευθυντής του τοπικού μουσείου, εξηγεί στο CNN ότι, σύμφωνα με τον θρύλο, ο Ιησούς επέστρεψε στην Ιουδαία μετά το πρώτο ταξίδι του στην Ιαπωνία. Όταν ήρθε η στιγμή της Σταύρωσης, ένας υποτιθέμενος αδελφός του, ο Ισουκίρι –ο οποίος δεν αναφέρεται στη Βίβλο– πήρε τη θέση του στον σταυρό.
Ο Ιησούς, πάντα σύμφωνα με την παράδοση, επέστρεψε στην Ιαπωνία και εγκαταστάθηκε στην περιοχή του σημερινού Σίνγκο.
Το 1935, ο Κιγιομάρο Τακενούτσι υποστήριξε ότι τα μυστηριώδη έγγραφα τον οδήγησαν στην ανακάλυψη του τάφου. Τα πρωτότυπα κείμενα φέρεται να καταστράφηκαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και σήμερα στο μουσείο του χωριού εκτίθενται αντίγραφά τους.
Δύο τάφοι και ένας… αδελφός
Στο Christ Park, λίγο έξω από το χωριό, βρίσκονται δύο μεγάλοι χωμάτινοι τύμβοι με ξύλινους σταυρούς. Ο ένας παρουσιάζεται ως ο τάφος του Ιησού. Ο δεύτερος, σύμφωνα με τον ίδιο θρύλο, περιέχει το αυτί του Ισουκίρι.
Η ιστορία γίνεται ακόμη πιο παράξενη κάθε Ιούνιο, όταν το Σίνγκο διοργανώνει το ετήσιο Φεστιβάλ του Χριστού.
Και εδώ το πράγμα αποκτά μια πολύ ιαπωνική ιδιαιτερότητα.
Δεν υπάρχουν αναγνώσεις από τη Βίβλο ούτε χριστιανική λειτουργία. Ένας σιντοϊστής ιερέας πραγματοποιεί τελετουργία μπροστά στους υποτιθέμενους τάφους, ενώ ακολουθούν παραδοσιακοί χοροί, μουσική και η τοπική τελετουργική χορογραφία Νανιαντογιάρα.
Το φεστιβάλ πραγματοποιείται από το 1964 και φέτος συγκέντρωσε περίπου 1.000 ανθρώπους – αριθμός ρεκόρ για το μικρό χωριό.
Το ενδιαφέρον είναι ότι ούτε οι ίδιοι οι κάτοικοι φαίνεται να επιμένουν πως η ιστορία είναι πραγματική.
«Μην το πολυσκέφτεστε», λέει χαρακτηριστικά ο 57χρονος δήμαρχος Καζουτόμο Σάτο. Για τους κατοίκους, εξηγεί, σημασία έχει λιγότερο το αν κάτω από τον τύμβο βρίσκεται πραγματικά ο Ιησούς και περισσότερο η παράδοση που συνδέει τις γενιές του χωριού.
Ο καθηγητής θεολογίας και τουρισμού στο Πανεπιστήμιο Χοκάιντο, Ριοσούκε Οκαμότο, είναι επίσης σαφής: δεν υπάρχει αξιόπιστο ιστορικό στοιχείο που να υποστηρίζει ότι οι δύο τύμβοι ανήκουν στον Ιησού και στον αδελφό του.
Κι όμως, εκεί βρίσκεται ίσως και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας. Ο θρύλος δεν επιβιώνει επειδή οι κάτοικοι πιστεύουν απαραίτητα ότι είναι αληθινός. Επιβιώνει επειδή έχει γίνει κομμάτι της συλλογικής μνήμης του τόπου.
Σήμερα το Σίνγκο δεν προσπαθεί να γίνει κάποιο θρησκευτικό θεματικό πάρκο. Η πρόσβαση παραμένει δύσκολη, οι επιλογές διαμονής είναι περιορισμένες και οι περισσότεροι επισκέπτες συνδυάζουν την επίσκεψη με άλλα σημεία της Αομόρι, όπως τη λίμνη Τοβάντα και το φαράγγι Οϊράσε.
Όμως για ένα χωριό που αντιμετωπίζει, όπως πολλά μέρη της επαρχιακής Ιαπωνίας, τη σταδιακή μείωση του πληθυσμού του, μια ιστορία που αρχίζει με μια μπλε πινακίδα που γράφει «Τάφος του Χριστού» είναι σίγουρα ένας τρόπος να μη χαθεί από τον χάρτη.
23°
