Τι συμβαίνει σήμερα στις πιο φτωχές επαρχίες του Αφγανιστάν και γιατί οι γονείς έρχονται αντιμέτωποι με δύσκολες αποφάσεις για τα παιδιά τους
Την ώρα που χαράζει, εκατοντάδες άνδρες συγκεντρώνονται σε μια σκονισμένη πλατεία στο Τσαγκτσαράν, την πρωτεύουσα της επαρχίας Γκορ στο Αφγανιστάν. Στέκονται στην άκρη του δρόμου ελπίζοντας πως κάποιος θα περάσει προσφέροντας οποιαδήποτε δουλειά. Από αυτό εξαρτάται αν οι οικογένειές τους θα φάνε εκείνη την ημέρα.
Ο 45χρονος Τζούμα Χαν έχει βρει μόλις τρεις ημέρες εργασίας τις τελευταίες έξι εβδομάδες, με αμοιβή από 150 έως 200 αφγανί (2,35–3,13 δολάρια / 1,76–2,34 λίρες) την ημέρα. «Τα παιδιά μου πήγαν για ύπνο πεινασμένα τρεις νύχτες στη σειρά. Η γυναίκα μου έκλαιγε, το ίδιο και τα παιδιά μου. Έτσι παρακάλεσα έναν γείτονα να μου δανείσει λίγα χρήματα για να αγοράσω αλεύρι», λέει. «Ζω με τον φόβο ότι τα παιδιά μου θα πεθάνουν από την πείνα».
Αφγανιστάν: 3 στους 4 ανθρώπους αδυνατούν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες
Στο σημερινό Αφγανιστάν, τρεις στους τέσσερις ανθρώπους αδυνατούν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Η ανεργία είναι εκτεταμένη, το σύστημα υγείας καταρρέει και η βοήθεια που κάποτε παρείχε τα απολύτως απαραίτητα σε εκατομμύρια ανθρώπους έχει μειωθεί δραματικά. Η χώρα αντιμετωπίζει πλέον επίπεδα πείνας - ρεκόρ, με 4,7 εκατομμύρια ανθρώπους, περισσότερο από το ένα δέκατο του πληθυσμού του Αφγανιστάν, να βρίσκονται ένα βήμα πριν από τον λιμό.
Η επαρχία Γκορ είναι μία από τις πιο πληγείσες περιοχές. Οι άνδρες εδώ είναι απελπισμένοι. «Δέχθηκα ένα τηλεφώνημα που έλεγε ότι τα παιδιά μου δεν είχαν φάει εδώ και δύο ημέρες», λέει ο Ραμπανί με σπασμένη φωνή. «Ένιωσα πως έπρεπε να αυτοκτονήσω. Αλλά μετά σκέφτηκα: πώς θα βοηθούσε αυτό την οικογένειά μου; Έτσι βρίσκομαι εδώ ψάχνοντας για δουλειά». Ο Χουάτζα Άχμαντ μόλις που προλαβαίνει να πει λίγες λέξεις πριν ξεσπάσει σε λυγμούς. «Πεθαίνουμε από την πείνα. Τα μεγαλύτερα παιδιά μου πέθαναν, γι’ αυτό πρέπει να δουλέψω για να θρέψω την οικογένειά μου. Αλλά είμαι γέρος και κανείς δεν θέλει να μου δώσει δουλειά», λέει.
Όταν ένα τοπικό αρτοποιείο κοντά στην πλατεία ανοίγει, ο ιδιοκτήτης μοιράζει μπαγιάτικο ψωμί στο πλήθος. Μέσα σε δευτερόλεπτα, τα καρβέλια έχουν διαλυθεί, με μισή ντουζίνα άνδρες να κρατούν σφιχτά πολύτιμα κομμάτια. Ξαφνικά ξεσπά άλλη μία αναστάτωση. Ένας άνδρας με μοτοσικλέτα φτάνει αναζητώντας έναν εργάτη για να μεταφέρει τούβλα. Δεκάδες άνδρες πέφτουν πάνω του.
«Είμαι διατεθειμένος να πουλήσω τις κόρες μου», κλαίει. «Είμαι φτωχός, χρεωμένος και αβοήθητος». «Γυρίζω σπίτι από τη δουλειά με ξεραμένα χείλη, πεινασμένος, διψασμένος, απελπισμένος και χαμένος. Τα παιδιά μου έρχονται και μου λένε “Μπαμπά, δώσε μας λίγο ψωμί”. Αλλά τι να τους δώσω; Πού είναι η δουλειά;»
Αγκαλιάζει τη Ροχίλα και τη φιλά ενώ κλαίει. «Μου ραγίζει την καρδιά, αλλά είναι ο μόνος τρόπος να ταΐσω τα άλλα μου παιδιά». «Το μόνο που έχουμε να φάμε είναι ψωμί και ζεστό νερό, ούτε καν τσάι», λέει η μητέρα τους, Κεϊχάν. Δύο από τους έφηβους γιους της δουλεύουν γυαλίζοντας παπούτσια στο κέντρο της πόλης. Ένας άλλος μαζεύει σκουπίδια, τα οποία η Κεϊχάν χρησιμοποιεί ως καύσιμα για το μαγείρεμα.
Ο Σαΐντ Άχμαντ μάς λέει πως αναγκάστηκε ήδη να πουλήσει την πεντάχρονη κόρη του, τη Σάικα, αφού εμφάνισε σκωληκοειδίτιδα και κύστη στο ήπαρ. «Δεν είχα χρήματα να πληρώσω τα ιατρικά έξοδα. Έτσι πούλησα την κόρη μου σε έναν συγγενή», λέει.
Η εγχείρηση της Σάικα ήταν επιτυχής. Τα χρήματα προήλθαν από τα 200.000 αφγανί (3.200 δολάρια / 2.400 λίρες) για τα οποία έχει πουληθεί. «Αν έπαιρνα όλο το ποσό τότε, θα την έπαιρνε αμέσως μαζί του. Έτσι του είπα να μου δώσει μόνο όσα χρειάζονταν για τη θεραπεία της τώρα, και μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια να μου δώσει τα υπόλοιπα· μετά θα μπορεί να την πάρει», εξηγεί ο Σαΐντ. «Αν είχα χρήματα, δεν θα έπαιρνα ποτέ αυτή την απόφαση», λέει ο Σαΐντ. «Αλλά μετά σκέφτηκα: τι θα γινόταν αν πέθαινε χωρίς την εγχείρηση; Τουλάχιστον έτσι θα ζήσει».
Μόλις πριν από δύο χρόνια, ο Σαΐντ λάμβανε κάποια βοήθεια. Τότε, ο ίδιος και η οικογένειά του — όπως εκατομμύρια άλλοι Αφγανοί — λάμβαναν επισιτιστική βοήθεια: αλεύρι, μαγειρικό λάδι, φακές και συμπληρώματα για παιδιά. Όμως οι τεράστιες περικοπές στη βοήθεια τα τελευταία χρόνια στέρησαν από τη μεγάλη πλειονότητα αυτή τη σωτήρια υποστήριξη. Οι ΗΠΑ διέκοψαν σχεδόν όλη τη βοήθεια προς τη χώρα πέρυσι. Πολλοί άλλοι βασικοί δωρητές, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, μείωσαν επίσης σημαντικά τις συνεισφορές τους. Σύμφωνα με τα τρέχοντα στοιχεία του ΟΗΕ, η βοήθεια που έχει ληφθεί μέχρι στιγμής φέτος είναι κατά 70% χαμηλότερη από το 2025.
«Δεν έχουμε λάβει βοήθεια από κανέναν — ούτε από την κυβέρνηση ούτε από ΜΚΟ», λέει ο κάτοικος Αμπντούλ Μαλίκ.
Η κυβέρνηση των Ταλιμπάν, που κατέλαβε την εξουσία το 2021, ρίχνει επίσης την ευθύνη στην προηγούμενη αφγανική κυβέρνηση, η οποία ανατράπηκε καθώς αποχωρούσαν οι ξένες δυνάμεις από τη χώρα. «Κατά τη διάρκεια των 20 ετών της εισβολής, δημιουργήθηκε μια τεχνητή οικονομία λόγω της εισροής αμερικανικών δολαρίων», δήλωσε στο BBC ο Χαμντουλάχ Φιτράτ, αναπληρωτής εκπρόσωπος της κυβέρνησης των Ταλιμπάν. «Μετά το τέλος της εισβολής, κληρονομήσαμε φτώχεια, δυσκολίες, ανεργία και άλλα προβλήματα». Ωστόσο, οι ίδιες οι πολιτικές των Ταλιμπάν, ιδιαίτερα οι περιορισμοί εις βάρος των γυναικών, αποτελούν επίσης βασικό λόγο για τον οποίο οι δωρητές απομακρύνονται.
Όταν ρωτήθηκε σχετικά, η κυβέρνηση των Ταλιμπάν απέρριψε κάθε ευθύνη για την αποχώρηση των δωρητών, δηλώνοντας ότι «η ανθρωπιστική βοήθεια δεν πρέπει να πολιτικοποιείται». Ο Φιτράτ αναφέρθηκε επίσης στα σχέδια των Ταλιμπάν «να μειώσουν τη φτώχεια και να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας μέσω μεγάλων οικονομικών έργων», κατονομάζοντας διάφορα έργα υποδομών και εξόρυξης. Αλλά ενώ τα μακροπρόθεσμα έργα ίσως βοηθήσουν κάποτε, είναι σαφές πως εκατομμύρια άνθρωποι δεν θα επιβιώσουν χωρίς άμεση βοήθεια.
Όπως ο Μοχάμαντ Χασέμ, του οποίου η 14 μηνών κόρη πέθανε πριν από λίγες εβδομάδες. «Το παιδί μου πέθανε από την πείνα και την έλλειψη φαρμάκων... Όταν ένα παιδί είναι άρρωστο και πεινασμένο, είναι προφανές ότι θα πεθάνει», λέει.
18χρονη οικιακή βοηθός καταλήγει νεκρή από επιπλοκές σε ιδιωτική κλινική κατά τη διάρκεια άμβλωσης – Την είχαν βιάσει ομαδικά ο γιος του ζάμπλουτου εργοδότη της και ο φίλος του
17°
