Πόλεμος Ισραήλ - ΗΠΑ εναντίον Ιράν: Η πτώση του καθεστώτος Χαμενεΐ απειλεί να γεννήσει νέα αστάθεια.
Αλήθεια, είναι δικαιολογημένο ο νέος αυτός πόλεμος να γεννά έστω και τη διστακτική αίσθηση ότι ο δυτικός ελεύθερος κόσμος ανέλαβε ακόμα μία πρωτοβουλία στο όνομα της δημοκρατίας, των ατομικών ελευθεριών και της αποκατάστασης των δικαιωμάτων έναντι του θεοκρατικού καθεστώτος των μουλάδων του Ιράν;
Αν υπάρχουν μερικά μοντέρνα μυαλά που γνωρίζουν πολύ καλά πώς λειτουργούν όλες οι απολυταρχίες του κόσμου, ανάμεσά τους είναι και το μυαλό της Anne Applebaum. Η γνωστή Πολωνοαμερικανίδα δημοσιογράφος και ιστορικός δεν μασάει τα λόγια της. Είναι γνωστό και γι’ αυτό βρίσκεται διαρκώς στο στόχαστρο όλων όσοι έχουν βρεθεί στο δικό της. Από το βασίλειο του Κρεμλίνου και το νέο πολιτ μπιρό της πουτινικής δεσποτείας, μέχρι το Καράκας και τις διεθνείς συμμορίες του μαύρου χρήματος και του (λαθρ)εμπορίου καυσίμων μέσω κινεζικών και αφρικανικών εταιρειών. Και από εκεί στον Λευκό Οίκο και τις αυτοκρατορικές φαντασιώσεις του παγκόσμιου αφεντικού του, που ξεκίνησε ακόμα έναν πόλεμο, έχοντας –αλήθεια– τι ακριβώς στο περίεργο μυαλό του;
«Ο αμερικανικός βομβαρδισμός του Ιράν ξεκίνησε χωρίς εξήγηση, χωρίς το Κογκρέσο, χωρίς καν μια προσπάθεια να οικοδομηθεί δημόσια υποστήριξη. Πάνω απ' όλα, ξεκίνησε χωρίς μια συνεκτική στρατηγική για τον ιρανικό λαό και χωρίς ένα σχέδιο ώστε να αφεθεί να αποφασίσει ο ίδιος ο λαός πώς θα χτίσει ένα νόμιμο ιρανικό κράτος», γράφει στο Atlantic.
Λίγα λεπτά μετά τις τρεις τα ξημερώματα της Κυριακής η ιρανική τηλεόραση επιβεβαίωσε τον θάνατο του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Μια εξέλιξη που, ούτε λίγο ούτε πολύ, ήταν αναμενόμενη καθώς η «εξόντωση του αιμοσταγούς δικτάτορα του Ιράν», φαίνεται να παρείχε το ακλόνητο άλλοθι για την από κοινού εδώ και καιρό σχεδιαζόμενη επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ. Και όταν λέμε η εξόντωση του δικτάτορα, εννοούμε την απόλυτη εξαφάνιση των πυρηνικών οπλοστασίων του Ιράν, τα οποία θεωρητικά είχαν εξαφανιστεί από τον χάρτη του πυρηνικού κινδύνου μετά από την επίθεση του Τελ Αβίβ το περασμένο καλοκαίρι. Μόνο που οι μυστικές υπηρεσίες, τόσο η Μοσάντ όσο και η CIA, φαίνεται πως είχαν διαφορετική άποψη από ό,τι επεδίωκαν να μεταδώσουν στον κόσμο οι επικοινωνιακές φιλοδοξίες του Λευκού Οίκου.
«Επί δεκαετίες, Αμερικανοί πρόεδροι και από τα δύο κόμματα ταλαντεύονταν μεταξύ αναγκαστικής και επιλεγμένης εμπλοκής με το Ιράν, προσφέροντας άλλοτε διπλωματικές λύσεις και άλλοτε κυρώσεις. Τόσο τα «περιστέρια» όσο και τα «γεράκια» προσπάθησαν να διαχειριστούν τις τακτικές της Ισλαμικής Δημοκρατίας –τις πυρηνικές της φιλοδοξίες, τους βαλλιστικούς πυραύλους της, το δίκτυο των πολιτοφυλακών-αντιπροσώπων της σε όλη τη Μέση Ανατολή– χωρίς ποτέ να καταλήξουν σε μια ουσιαστική στρατηγική για την καταπολέμηση του ριζικού προβλήματος: την ιδεολογία του ίδιου του καθεστώτος», γράφει η Applebaum και αυτό φαίνεται πως είναι το σημαντικότερο καμπανάκι που χτυπάει δυνατότερα και από τους ήχους των συναγερμών που προειδοποιούν για τους επικείμενους βομβαρδισμούς.
Και το θέμα είναι τι γίνεται όταν σβήσουν οι φωτιές και σταματήσουν οι συναγερμοί – αν και ο ίδιος ο Τραμπ είπε τα χαράματα της Κυριακής ότι οι βομβαρδισμοί θα συνεχιστούν «για όσο χρειαστεί». Το χάσμα μεταξύ λόγων και πράξεων στην πολιτική Τραμπ για το Ιράν, γράφει η Applebaum, έγινε εμφανές τον τελευταίο μήνα. Αν και ο Πρόεδρος ξεκίνησε τη χρονιά υποσχόμενος βοήθεια στους Ιρανούς που εξεγείρονταν κατά των θεσμών, οι πρόσφατες δηλώσεις των συνεργατών του δείχνουν μια στροφή προς τον ρεαλισμό ή την αποστασιοποίηση. Ο Στιβ Γουίτκοφ μίλησε για διπλωματική σύγκλιση, ενώ ο Αντιπρόεδρος Βανς κατέστησε σαφές ότι η ανατροπή του καθεστώτος δεν αποτελεί αμερικανική προτεραιότητα, περιορίζοντας το ενδιαφέρον των ΗΠΑ αποκλειστικά στον έλεγχο των πυρηνικών. Απλά είναι τα πράγματα.
Ήταν, γράφει, η όγδοη φορά που ο Τραμπ κάλεσε τον ιρανικό λαό να εξεγερθεί. Και ο ιρανικός λαός το έκανε. Άλλωστε, 38 χρόνια δυναστικής βασιλείας του τυραννικού καθεστώτος δεν χρειάζονται και πολλά για να αναζωπυρώσουν εκ νέου τη φωτιά. Οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που παρακολούθησαν τα τραγικά αποτελέσματα της καταστολής των νέων διαδηλώσεων καθώς και διεθνή Μέσα έκαναν λόγο για περισσότερα από 30.000 νεκρούς. Πρόσφατα δε υπήρξε μια παγκόσμια καμπάνια ευαισθητοποίησης καθώς αποκαλύψεις έφερναν στο φως χιλιάδες υποθέσεις βασανιστηρίων σε συλληφθέντες κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων, εκτελέσεις σε προαύλια φυλακών και δρόμους και βιασμών νεαρών κοριτσιών που τα ανάγκαζαν σε σεξουαλικές συνευρέσεις με τους δεσμοφύλακές τους πριν από την εκτέλεσή του γιατί, σύμφωνα με τους ιερούς νόμους του μεσαιωνικού Ιράν, η γυναίκα δεν επιτρέπεται να πεθάνει παρθένα.
Και το βίντεο του Τραμπ κλείνει με ένα μήνυμα που θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως ειρωνεία, στα όρια του χλευασμού προς τον ιρανικό λαό: «Η Αμερική σάς υποστηρίζει με συντριπτική δύναμη και καταστροφική ισχύ. Να δούμε τώρα πώς θα απαντήσετε εσείς».
Όσο και να χαίρεται ανακουφισμένος ο ελεύθερος κόσμος για τον αφανισμό του αιμοσταγούς δικτάτορα Χαμενεϊ, χωρίς σχέδιο για «day after» που θα εξασφαλίζει την έναρξη για το χτίσιμο ενός ελεύθερου και δημοκρατικού Ιράν με δυτική κουλτούρα και τρόπο ζωής, αυτό που συμβαίνει τώρα θα είναι απλώς μια ευκαιρία για το πέρασμα της θεοκρατικής εξουσίας σε ακόμα μια αιμοσταγή δικτατορία με πρωταγωνιστές λίγο πιο φιλικούς προς τις ΗΠΑ και τα συμφέροντά τους. Μια ιστορία ενός ακόμα μουλά, λίγο πιο… MAGA από τον Χαμενεϊ.
14°
