Τέσσερις επιθέσεις σε 48 ώρες - Τι συμβαίνει με τους καρχαρίες στις ανατολικές ακτές της Αυστραλίας
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους οι καταγεγραμμένες συναντήσεις με καρχαρίες αυξάνονται στα νερά της Αυστραλίας – ωστόσο τα θανατηφόρα περιστατικά παραμένουν σχετικά σπάνια.
Είναι «εξαιρετικό», λέει ο ερευνητής καρχαριών Chris Pepin-Neff: τέσσερα δαγκώματα καρχαρία μέσα σε 48 ώρες, με τα τρία από αυτά να σημειώνονται σε ακτίνα μόλις 15 χιλιομέτρων κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Αυστραλίας.
«Είναι η πιο στενή – τόσο χωρικά όσο και χρονικά – ακολουθία δαγκωμάτων καρχαρία που έχω δει στα 20 χρόνια της έρευνάς μου», λέει ο Pepin-Neff, αναπληρωτής καθηγητής δημόσιας πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ.
Η διαδοχή των περιστατικών προκάλεσε συναγερμό, με δεκάδες παραλίες να κλείνουν λόγω φόβων για νέες επιθέσεις. Παράλληλα, ενισχύθηκαν οι εκκλήσεις για θανατώσεις καρχαριών.
Ωστόσο, οι ειδικοί προειδοποιούν κατά τέτοιων μέτρων, υποστηρίζοντας ότι απαιτείται καλύτερη κατανόηση της συμπεριφοράς των καρχαριών και επανεξέταση της σχέσης των ανθρώπων με αυτά τα ζώα.
Όπως λένε, πολλοί παράγοντες ενδέχεται να συνέβαλαν στη σειρά των περιστατικών — και οι καρχαρίες δεν είναι το πρόβλημα.
Γιατί ξαφνικά τόσες επιθέσεις καρχαριών στην Αυστραλία;
Οι μη προκληθείσες επιθέσεις καρχαριών συνήθως προκαλούνται από περιβαλλοντικές συνθήκες, ελκυστικούς παράγοντες στο νερό ή συνδυασμό και των δύο.
Τα τρία πρόσφατα περιστατικά στο Σίδνεϊ —τα οποία εκτιμάται ότι αφορούσαν καρχαρίες-ταύρους— σημειώθηκαν έπειτα από αρκετές ημέρες έντονων βροχοπτώσεων. Ο επίσημος μετεωρολογικός σταθμός της πόλης κατέγραψε 127 χιλιοστά βροχής μέσα σε 24 ώρες — τη βροχερότερη ημέρα Ιανουαρίου των τελευταίων 38 ετών.
Αυτές οι συνθήκες δημιούργησαν «τέλειο περιβάλλον» για τους καρχαρίες-ταύρους, σύμφωνα με τη Rebecca Olive, ανώτερη ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο RMIT.
«Οι καρχαρίες-ταύροι ευδοκιμούν σε ζεστά, υφάλμυρα νερά, από τα οποία τα περισσότερα άλλα είδη καρχαριών απομακρύνονται», δήλωσε στο BBC. «Αγαπούν τις εκβολές ποταμών και τα λιμνοθάλασσα, οπότε το γλυκό νερό που κατέληξε στη θάλασσα μετά τις πρόσφατες βροχές ήταν ιδανικό για αυτούς».
Η ίδια και άλλοι ειδικοί σημειώνουν ότι τα γλυκά νερά πιθανότατα παρέσυραν λύματα και θρεπτικά συστατικά στη θάλασσα, προσελκύοντας μικρά ψάρια-δόλωμα και, κατ’ επέκταση, καρχαρίες.
«Υπάρχει ξεκάθαρα κάτι ελκυστικό στο νερό», λέει ο Pepin-Neff, προσθέτοντας ότι ένας «τέλειος συνδυασμός» χαμηλής αλατότητας θα μπορούσε να έχει προκαλέσει μια «έκρηξη βιοποικιλότητας».
«Τα ψάρια ανεβαίνουν στην επιφάνεια, οι καρχαρίες ανεβαίνουν στην επιφάνεια, όλοι βρίσκονται κοντά στην ακτή — και τότε έχουμε πρόβλημα».
Αυξάνονται συνολικά οι επιθέσεις καρχαριών;
Τα επίσημα στατιστικά δείχνουν ότι τα περιστατικά δαγκωμάτων καρχαριών στην Αυστραλία έχουν αυξηθεί σταδιακά τα τελευταία 30 χρόνια — από περίπου οκτώ έως δέκα ετησίως τη δεκαετία του 1990, σε μέσους όρους της τάξης των 25 ετησίως από τη δεκαετία του 2010 και μετά.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι καρχαρίες γίνονται πιο επιθετικοί. Πιο πιθανό είναι ότι οι αυξημένοι αριθμοί αντανακλούν καλύτερη καταγραφή δεδομένων, καθώς και μια σειρά ανθρώπινων παραγόντων.
Σε αυτούς περιλαμβάνονται η αύξηση του πληθυσμού στις παράκτιες περιοχές, η μεγαλύτερη ενασχόληση με θαλάσσια σπορ και οι πιο παχιές στολές κατάδυσης, που επιτρέπουν στους ανθρώπους να παραμένουν περισσότερο χρόνο στο νερό.
«Ο συνολικός αριθμός των συναντήσεων είναι σίγουρα πολύ μεγαλύτερος απ’ ό,τι στο παρελθόν, απλώς επειδή ο αριθμός των ανθρώπων που μπαίνουν στο νερό είναι πολύ υψηλός», εξηγεί ο Pepin-Neff.
Ωστόσο, τονίζουν ότι το ποσοστό των δαγκωμάτων «δεν αυξάνεται στον βαθμό που θα αναμενόταν, δεδομένης της αύξησης των ανθρώπων που χρησιμοποιούν τον ωκεανό».
Η Olive συμφωνεί, σημειώνοντας ότι «με δεδομένο πόσοι άνθρωποι χρησιμοποιούν καθημερινά τον ωκεανό, τα περιστατικά και οι επιθέσεις είναι σχετικά σπάνια, ενώ οι θάνατοι ακόμη πιο σπάνιοι».
Αν φαίνεται ότι οι καρχαρίες γίνονται πιο επικίνδυνοι, αυτό ίσως οφείλεται στο ότι είναι πιο ορατοί στο κοινό — λόγω καλύτερων συστημάτων αναφοράς, της διάδοσης βίντεο από drones ή της υπερβολικής προβολής από τα ΜΜΕ.
Ο Pepin-Neff προσθέτει ότι η ασαφής και γενική γλώσσα γύρω από τις συναντήσεις με καρχαρίες ενισχύει τους φόβους και διαστρεβλώνει την αντίληψη του κινδύνου.
Όταν οι θεάσεις, οι συναντήσεις και τα δαγκώματα μπαίνουν όλα κάτω από την ταμπέλα της «επίθεσης», ο κίνδυνος φαίνεται μεγαλύτερος απ’ όσο είναι στην πραγματικότητα.
Λειτουργούν οι θανατώσεις καρχαριών;
Μετά το πρόσφατο κύμα επιθέσεων στο Σίδνεϊ, οι φόβοι αναζωπύρωσαν τις εκκλήσεις για θανατώσεις. Συνήθως, αυτό περιλαμβάνει δίχτυα ή παγίδες με δόλωμα κοντά σε δημοφιλείς παραλίες.
Οι ειδικοί απορρίπτουν την πρόταση.
«Κατανοώ γιατί υπάρχουν εκκλήσεις για θανατώσεις μετά από μια επίθεση, αλλά είμαι κάθετα αντίθετη στη θανάτωση καρχαριών για να διατηρούμε μια ψευδαίσθηση ασφάλειας», λέει η Olive.
Ο Pepin-Neff τονίζει ότι η επιστημονική έρευνα δεν στηρίζει τις θανατώσεις ως αποτελεσματικό μέτρο.
«Απλώς δεν λειτουργεί», λέει. «Κάνει τους πολιτικούς και ορισμένους ακτιβιστές να αισθάνονται καλύτερα, αλλά δεν κάνει κανέναν στο νερό πιο ασφαλή».
Το πρόβλημα, προσθέτει, δεν είναι οι καρχαρίες, αλλά ο παράγοντας που τους προσελκύει.
«Δεν έχει σημασία αν σκοτώσεις όλους τους καρχαρίες στο λιμάνι του Σίδνεϊ — αν υπάρχει ελκυστικός παράγοντας στο νερό, κάποιος άλλος καρχαρίας θα έρθει».
Πώς μπορούν οι άνθρωποι να αποφύγουν επιθέσεις καρχαριών;
Οι ειδικοί προτείνουν μεγαλύτερη επίγνωση των παραγόντων που αυξάνουν τον κίνδυνο, όπως η αποφυγή κολύμβησης και σερφ μετά από έντονες βροχές. Σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης, προτείνεται η δημιουργία περισσότερων προστατευμένων θαλάσσιων χώρων.
Πιο γενικά, υπογραμμίζουν την ανάγκη για μια πιο ρεαλιστική στάση απέναντι στον ωκεανό.
«Στην Αυστραλία πρέπει να αντιμετωπίζουμε την παραλία όπως την ύπαιθρο», λέει ο Pepin-Neff. «Ξέρουμε πώς να κινούμαστε στη φύση. Πρέπει απλώς να θυμόμαστε ότι και ο ωκεανός παραμένει άγριος».
Αυτό απαιτεί επανεξέταση όχι μόνο της σχέσης μας με το νερό, αλλά και με τους καρχαρίες.
«Η ιδέα ότι ο ωκεανός είναι πάντα ασφαλής και οι καρχαρίες πάντα επικίνδυνοι είναι λανθασμένη», λέει. «Ο ωκεανός δεν είναι ποτέ απολύτως ασφαλής, και οι καρχαρίες δεν είναι πάντα επικίνδυνοι.
Εμείς βρισκόμαστε στον δρόμο τους — δεν είμαστε στο μενού».
17°
